ΜΗΝΥΜΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΜΑΧΗΤΙΚΟΤΗΤΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ EUROPA DONNA ΣΤΕΛΛΑ ΜΑΣΤΟΡΑ

Η δική της εμπειρία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2006, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Ήταν μόλις 34 ετών και βρισκόταν, όπως η ίδια μας αναφέρει, σε μία φάση της ζωής της που όλα είχαν τακτοποιηθεί όπως τα ονειρευόταν

«Προτρέπω τις άλλες γυναίκες να ακούνε το ένστικτό τους και να παίρνουν δεύτερη και τρίτη γνώμη, αν χρειαστεί. Επιπλέον, είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι η εξειδίκευση είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη πριν επισκεφθούν ένα γιατρό»

«Οποιαδήποτε αλλαγή διαπιστώσουν, είτε στο χρώμα, είτε στην όψη, είτε στην αφή του μαστού τους, να ξέρουν πως αξίζει διερεύνησης. Να μην το αφήσουν να περάσει απλά. Να ενδιαφερθούν και να κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις, έστω και προληπτικά»

Τη δική της εμπειρία στη μάχη με τον καρκίνο του μαστού μοιράζεται, μέσω της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής», η Στέλλα Μάστορα, από τη Λάρνακα, Αντιπρόεδρος της Europa Donna Κύπρου. Η Στέλλα γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1972. Μεγάλωσε στη Λάρνακα και αποφοίτησε από το Λύκειο Αγίου Γεωργίου, ενώ αργότερα μετέβη στη Θεσσαλονίκη για σπουδές. Εκεί ακολούθησε τον Κλάδο Οικονομικών και Κοινωνικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. Μετά το πέρας των σπουδών της έμεινε άλλα τέσσερα χρόνια για δουλειά. Επιστρέφοντας στην Κύπρο στα τέλη της χιλιετίας, μαζί με τον σύζυγό της δημιούργησε το σπιτικό της και τη δική της οικογένεια, αποκτώντας δύο γιους. Σήμερα εργάζεται σε τράπεζα.

Όταν ξεκίνησαν όλα

Η δική της εμπειρία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2006, όταν διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού. Ήταν μόλις 34 ετών και βρισκόταν, όπως η ίδια μάς αναφέρει, σε μία φάση της ζωής της που όλα είχαν τακτοποιηθεί όπως τα ονειρευόταν. Είχε δημιουργήσει την οικογένειά της, είχε σταθερή δουλειά και ένιωθε ότι πατούσε γερά στα πόδια της. Μάλιστα, είχε βλέψεις για να μεγαλώσει την οικογένειά της, αποκτώντας, τουλάχιστον, ακόμη ένα παιδί. Παράλληλα με όλα αυτά, είχε αρχίσει σπουδές για την απόκτηση δεύτερου πτυχίου, το οποίο θα τη βοηθούσε στη συνέχεια σημαντικά στην επαγγελματική της ανέλιξη. Τελικά, όμως, τα σχέδιά της ανατράπηκαν. Η εξέλιξη της ζωής της δεν ήταν όπως τη φανταζόταν.

Η διάγνωση

Ως προς το πώς έγινε η διάγνωση αναφέρει: «Λίγο καιρό πριν γίνει η διάγνωση, το στήθος μου είχε αρχίσει να αλλάζει όψη. Μάλιστα, για αρκετό καιρό είχα πόνους στο στήθος, ενώ δυσκολευόμουν και να κοιμηθώ. Ένιωθα ότι το σώμα μου μού έστελνε κάποια μηνύματα. Έτσι είπα πως πρέπει να διερευνήσω τον λόγο για τον οποίο ένιωθα έτσι, και ειδικά για τις αλλαγές στο στήθος μου», προσθέτει, σημειώνοντας πως μέχρι να διαγνωστεί τελεσίδικα με τον καρκίνο του μαστού έπρεπε να επισκεφθεί τέσσερεις διαφορετικούς γιατρούς.

Όπως εξηγεί, οι τρεις πρώτοι γιατροί διέγνωσαν μαστίτιδα, μυϊκό τραύμα, ινοκύστες. Για τον λόγο αυτό, σημειώνει, επισκέφθηκε και τέταρτο γιατρό, ο οποίος τής είπε ξεκάθαρα ότι είχε καρκίνο του μαστού. «Εδώ θα ήθελα να συστήσω στις άλλες γυναίκες να ακούνε το ένστικτό τους και να παίρνουν και δεύτερη και τρίτη γνώμη, αν χρειαστεί. Επιπλέον, είναι σημαντικό να γνωρίζουν ότι η εξειδίκευση είναι ένα πολύ σημαντικό στοιχείο, το οποίο θα πρέπει να λάβουν σοβαρά υπόψη πριν επισκεφτούν ένα γιατρό», συμπληρώνει.

«Η χειρότερη εμπειρία…»

Για τη Στέλλα η είδηση της διάγνωσης ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής της.

«Θυμάμαι ότι το άκουσμα της διάγνωσής μου ήταν η χειρότερη εμπειρία της ζωής μου. Έχασα πραγματικά τη γη κάτω από τα πόδια μου. Δεν ήμουν καθόλου εξοικειωμένη με τη λέξη καρκίνος. Από τη μια η έλλειψη κληρονομικότητας και από την άλλη το νεαρό της ηλικίας μου έκαναν την ανακοίνωση αυτή ακόμα πιο τρομακτική! Ερωτήματα όπως ‘πόσος καιρός μού έμεινε;’, ‘ποιος θα μεγαλώσει τα παιδιά μου (που ήταν τεσσάρων και έξι χρόνων τότε);’ και άλλα άρχισαν να στροβιλίζονται στο μυαλό μου», θυμάται, τονίζοντας, ωστόσο, πως σε κανένα σημείο δεν τα έβαλε κάτω, ούτε παραιτήθηκε. Πίστεψε στις δυνάμεις της και στάθηκε γερά στα πόδια της, κοιτώντας κατάματα την ασθένεια.

Δεν παραιτήθηκε ούτε στιγμή

Σύμφωνα με την ίδια, παρά το γεγονός ότι μετά την επέμβαση έπρεπε να κάνει δυνατές χημειοθεραπείες, οι οποίες την κρατούσαν στο κρεβάτι για τέσσερεις με πέντε μέρες και την οδήγησαν για περίθαλψη στο Ογκολογικό δύο φορές, λόγω επιπλοκών (πυρετός, άτυπη πνευμονία), εντούτοις δεν τα έβαλε σε κανένα σημείο κάτω.

«Δεν παραιτήθηκα ούτε στιγμή! Κατάλαβα πως ο καθένας μας κρύβει μέσα του μια εσωτερική δύναμη, την οποία πρέπει να ενεργοποιεί. Όταν τα λευκά μου αιμοσφαίρια ανέβαιναν μετά τις χημειοθεραπείες έβγαινα με τις φίλες μου, με την οικογένειά μου, έτσι ώστε να αλλάζω παραστάσεις και να προσπαθώ να συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά. Κι επειδή στην ζωή μου δεν μου αρέσει να αφήνω κάτι στη μέση, και όταν διαγνώστηκα είχα να δώσω το τελευταίο μάθημα για το ‘General Banking Diploma’, αποφάσισα να ολοκληρώσω το πτυχίο μου.

»Θυμάμαι, σε αυτό το τελευταίο μάθημα που έδωσα για το πτυχίο, πήγα με μάσκα και ήμουν πολύ φουσκωμένη από τις κορτιζόνες. Μάλιστα, κάποιες από τις συμφοιτήτριές μου δεν με αναγνώρισαν καν, λόγω της αλλαγής. Όμως μαζί με το τέλος των χημειοθεραπειών, ήρθαν και τα αποτελέσματά μου για το τελευταίο μάθημα και ήμουν ευτυχισμένη που, κάτω από αντίξοες συνθήκες, έφεραα εις πέρας και αυτό τον στόχο μου», λέει.

Οι θεραπείες

Σε σχέση με τις θεραπείες που έπρεπε να ακολουθήσει αναφέρει πως αυτές διήρκησαν συνολικά οκτώ, περίπου, μήνες.

«Όλα άρχισαν με την επέμβαση -μαστεκτομή-, ακολούθησαν οι χημειοθεραπείες κι ύστερα οι ακτινοβολίες. Μετά το πέρας αυτών ξεκίνησα τις ορμονοθεραπείες, οι οποίες δεν έχουν τελειώσει ακόμα. Την όλη κατάσταση από την πρώτη στιγμή την αντιμετώπισα με πολλή υπομονή. Βήμα-βήμα. Έβλεπα κάθε φορά τι έπεται και προετοιμαζόμουν.

»Είναι σαν να ανέβαινα ένα βουνό, αλλά δεν έψαχνα ή δεν έφτανα ποτέ στην κορυφή. Έψαχνα μόνο τον επόμενο σταθμό. Έτσι, έβαλα στη ζωή μου το περπάτημα για άσκηση και ένεκα τούτου αποφεύγω τις παρενέργειες της ορμονοθεραπείας. Επιπλέον, προσέχω τη διατροφή μου για να προστατεύω τον εαυτό μου, αλλά και για να νιώθω καλύτερα με τον εαυτό μου», λέει.

Δεν ήταν ποτέ μόνη

Σε όλη αυτή την πορεία η Στέλλα δεν ήταν ποτέ μόνη. Όπως εξηγεί, «από την πρώτη στιγμή ήταν και συνεχίζει να είναι δίπλα μου ο σύζυγός μου, ο οποίος, ενόσω έκανα τις θεραπείες, είχε επιφορτιστεί με τη φροντίδα των παιδιών, την καθαριότητα του σπιτιού, καθώς και με χίλια άλλα δύο πράγματα, πέρα από τη συνήθη καθημερινότητά του, πέρα από τη δουλειά του. Από την άλλη, η μαμά μου με φρόντιζε, αφού οι πρώτες μέρες των χημειοθεραπειών με δυσκόλευαν. Τα αδέλφια μου, η νονά μου, οι φίλες μου με στήριζαν και ο καθένας έβαζε το δικό του λιθαράκι για να γίνει όσο γίνεται πιο ανώδυνη αυτή η διαδρομή.

» Νιώθω πραγματικά πολύ τυχερή που είχα τους δικούς μου ανθρώπους να μου κρατούν το χέρι. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει με όλες τις γυναίκες, αφού κάποιες εγκαταλείπονται από τους συντρόφους τους ή οι δικοί τους άνθρωποι τούς γυρνάνε την πλάτη. Αυτό είναι πραγματικά λυπηρό. Και όπως ανέφερε και η φίλη Μαίρη Περδίου την περασμένη βδομάδα, είναι πολύ δύσκολο μία γυναίκα να περνάει τέτοιες καταστάσεις ταυτόχρονα», προσθέτει.

Η επαφή της με την Europa Donna Κύπρου

Σημειώνεται πως λόγω του χρόνου που μεσολάβησε μέχρι να λάβει την τελική διάγνωση, ότι δηλαδή είχε καρκίνο του μαστού, ο όγκος είχε μεγαλώσει σε τέτοιο σημείο που δεν υπήρχε άλλος τρόπος αντιμετώπισής του, πέρα από τη μαστεκτομή.

«Ήταν τότε που μια επιστήθια φίλη, μετά τη μαστεκτομή που έκανα, μου προμήθευσε την τσαντούλα της Europa Donna Κύπρου. Τότε αντιλήφθηκα ότι αυτό το ταξίδι δεν το περνάω μόνη μου. Ενημερώθηκα από τα έντυπα που υπήρχαν στην τσαντούλα για την ασθένειά μου, για τις θεραπείες, για το πώς θα χειριστώ τα παιδιά μου. Γνώρισα και άλλες νεαρές που είχαν παρόμοιες εμπειρίες και κάναμε μια ομάδα νεαρών, όπου η μια στηρίζει την άλλη, δίνουμε το χέρι η μια στην άλλη όταν χρειάζεται, αλλά και περνούμε καλά όταν βγαίνουμε έξω μαζί. Όλες μαζί νεαρές αλλά και μεγαλύτερες είμαστε, πλέον, μια οικογένεια.

»Παρακολουθούμε μαζί σεμινάρια τόσο στην Κύπρο όσο και στο εξωτερικό, στηρίζουμε έμπρακτα η μια την άλλη και γενικά καταλαβαίνουμε η μια την άλλη, γιατί περάσαμε παρόμοιες καταστάσεις. Πρέπει να πω, ακόμη, πως στην οικογένεια της Europa Donna Κύπρου είναι και φίλες οι οποίες δεν έχουν περάσει καρκίνο του μαστού. Όλες οι εθελόντριες βοηθούν σημαντικά στο έργο της Europa Donna Κύπρου, η κάθε μια με τον τρόπο της και ανάλογα με τον χρόνο που έχει», επισημαίνει.

Ένα όνειρο γίνεται πραγματικότητα

Πέραν των πιο πάνω, η Στέλλα αναφέρθηκε και στον κύριο στόχο του Συνδέσμου της Europa Donna Κύπρου, που δεν ήταν άλλος από τη δημιουργία ενός εξειδικευμένου Κέντρου Μαστού στην Κύπρο. Ένα όραμα που παίρνει σάρκα και οστά και σε μερικές μέρες (1η Νοεμβρίου), όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Αναστασιάδης θα τελέσει τα εγκαίνιά του.

«Από την αρχή ένιωσα ότι έπρεπε να αναμιχθώ ενεργά. Δεν θέλω άλλη γυναίκα να ταλαιπωρηθεί όπως εγώ μέχρι να διαγνωστεί με καρκίνο του μαστού... Κάθε γυναίκα της ζωής μας αξίζει να λαμβάνει την καλύτερη θεραπεία. Επιπλέον, από στατιστικές που έχουν γίνει οι γυναίκες που λαμβάνουν θεραπεία σε εξειδικευμένα κέντρα μαστού, από τη διάγνωση μέχρι το τέλος των θεραπειών τους, έχουν καλύτερα ποσοστά επιβίωσης από τις άλλες κατά 30%.

» Βέβαια, αυτός ο στόχος έχει πάρει σάρκα και οστά, αλλά σίγουρα υπάρχουν πολλές προκλήσεις ακόμα, οι οποίες πρέπει να τύχουν διαχείρισης», εξηγεί, τονίζοντας πως «με αγκάλιασαν οι φίλες μου στην Europa Donna Κύπρου και αυτή την αγκαλιά δίνω και εγώ στις νέες φίλες. Αυτή την αγκαλιά δίνουμε η καθεμιά από μας ξεχωριστά στις νέες φίλες που κάνουν αυτό το ταξίδι, μεγαλύτερες ή μικρότερες σε ηλικία, για να προχωρούν πιο ανάλαφρα, ψυχικά τουλάχιστον».

Τα προγράμματα

Αναφερόμενη στα προγράμματα που εφαρμόζει σήμερα η Europa Donna Κύπρου, τονίζει πως αυτά είναι πολύ σημαντικά για κάθε γυναίκα που περνά και βιώνει τον καρκίνο του μαστού. Τέτοια είναι το πρόγραμμα «Επιστήθιες φίλες», όπου δίνεται η τσαντούλα στις χειρουργημένες φίλες με ενημερωτικό υλικό, και το πρόγραμμα «στηρίΖω», μέσω του οποίου παρέχεται δωρεάν ψυχολογική στήριξη τόσο σε όσες περνούν καρκίνο του μαστού όσο και στις οικογένειές τους. Επίσης, υπάρχει το πρόγραμμα «γνωρίΖω», μέσω του οποίου η Europa Donna Κύπρου ενημερώνει τις γυναίκες για τον καρκίνο του μαστού, τις στηρίζει σε αυτήν τη διαδρομή, ενώ μέσω διαλέξεων προσπαθεί να ευαισθητοποιήσει για την πρόληψη και την έγκαιρη διάγνωση.

Μηνύματα ελπίδας και ζωής

Κλείνοντας τη συνέντευξή της, η Στέλλα θέλησε να στείλει τα δικά της μηνύματα.

«Προτρέπω, με βάση και την εμπειρία μου, όλες τις γυναίκες να ενδιαφερθούν και να γνωρίσουν το στήθος τους. Οποιαδήποτε αλλαγή διαπιστώσουν, είτε στο χρώμα, είτε στην όψη, είτε στην αφή του μαστού τους, να ξέρουν πως αξίζει διερεύνησης. Να μην το αφήσουν να περάσει απλά. Να ενδιαφερθούν και να κάνουν τις απαραίτητες εξετάσεις, έστω και προληπτικά.

»Θέλω, κλείνοντας, να τονίσω ότι σημαντικό ρόλο για την υγεία του μαστού μας μπορεί να παίξει η σωστή διατροφή και η άσκηση. Επίσης, η αυτοεξέταση και ο μαστογραφικός έλεγχος μάς οδηγούν στην έγκαιρη διάγνωση και πραγματικά το λέω και το πιστεύω, κι αυτό, εξάλλου, φαίνεται και μέσα από έρευνες, η έγκαιρη διάγνωση σώζει κυριολεκτικά ζωές. Μας δίνει καλύτερη πρόγνωση για την εξέλιξη, αλλά και για καλύτερες θεραπείες», κατέληξε.