«Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΜΑΖΙ ΤΟΝ ΘΕΜΕΛΙΟ ΛΙΘΟ ΤΗΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΟΥ ΠΟΡΕΙΑΣ»

Οι πρώτοι ακροατές και αμείλικτα αυστηροί κριτές των νέων μου συνθέσεων είναι πάντα οι μαθητές μου, δηλώνει στη «Σημερινή» ο Κώστας Κακογιάννης

Ο πραγματικός κόπος και όγκος δουλειάς βρίσκεται στα ορχηστρικά μου κομμάτια, στα σάουντρακ δηλαδή των σειρών και των ταινιών που υπογράφω και τα οποία ξεπερνούν τα χίλια

Χρόνια τώρα θαυμάζω αυτόν τον καλλιτέχνη της Κύπρου, όχι μόνο για το ταλέντο του αλλά και για τις προσωπικές του επιλογές. Για να τον συναντήσει κανείς πρέπει να βρεθεί πολύ ψηλά, σε υψόμετρο 1.100 μέτρων... Θαρρώ πως λίγοι δημιουργοί έχουν κάνει τόσα πολλά σε τόσο νέα ηλικία. Συνθέτης, μουσικός, δάσκαλος και άλλα πολλά. Πάνω απ’ όλα όμως, ένας άνθρωπος με έμφυτη ευγένεια και μια αξιοπρέπεια την οποία έχει κερδίσει με το σπαθί του. Θαρρώ ότι τα τραγούδια του ήδη σας έχουν κάνει συντροφιά χρόνια τώρα, πολλά απ’ αυτά μέσα από τηλεοπτικές σειρές. Ίδρυσε και διευθύνει στη Λεμύθου τον μη κερδοσκοπικό πολιτιστικό οργανισμό Παράκεντρο, ένα υπέροχο, διατηρητέο κτίσμα του 19ου αιώνα. Ήσυχα κι απλά καταφέραμε να καταγράψουμε τις απαντήσεις του, έτσι ώστε να τον μάθουμε καλύτερα.

Από το πιάνο στην ηλεκτρονική μουσική

Κώστα, πες μας για τη διαδρομή που σε καταξίωσε και σε επιβράβευσε όλα αυτά τα χρόνια. Από πού ξεκίνησες για να είσαι σήμερα στο σημαντικό αυτό υψόμετρο της επιτυχίας;

Ανακαλώ τέσσερεις στιγμές - σταθμούς, που στέριωσαν το πάθος μου για τη μουσική. Στα έξι μου, με το που έφτασε στο σπίτι ένα πιάνο για την αδελφή μου την Ειρήνη, τότε ξεκίνησα και εγώ από ζήλια τα πρώτα μαθήματα. Στα οκτώ, όταν είδα από κοντά για πρώτη φορά βιολί, ξεκίνησα άμεσα και μαθήματα βιολιού. Στα δώδεκα, όταν άκουσα φλάουτο και αρρώστησα με… οξεία «φλαουτίτιδα» (έτσι αποκάλεσα το νέο μου πάθος, για να στηρίξουν για άλλη μια φορά οι γονείς μου τη μουσική μου πλεονεξία) και στα δεκατρία, όταν άκουσα για πρώτη φορά την ηλεκτρονική μουσική του Βαγγέλη Παπαθανασίου, οπόταν άρχισα τη σοβαρή ενασχόλησή μου με το είδος, δίνοντας μάλιστα λίγα χρόνια αργότερα και την πρώτη συναυλία ηλεκτρονικής μουσικής στην Κύπρο.

Συνθέτης, μουσικός, δάσκαλος. Με πόσα πολυβόλα πας στον πόλεμο; Με πόσα πυρομαχικά βγαίνεις έξω στην κοινωνία;

Αν και το... κανόνι μου είναι αναμφίβολα το «συνθέτης», τα πυρομαχικά μου είναι το «μουσικός» και το «δάσκαλος». Νιώθω ευλογημένος που λόγω της «μουσικής πλεονεξίας» που ανέφερα πριν, φρόντισα να μάθω από μικρός δεκάδες όργανα, ώστε βήμα-βήμα να μπορώ να στήνω σήμερα τον ήχο μιας συμφωνικής ορχήστρας από μόνος μου. Το «δάσκαλος», όσο κι αν ακούγεται οξύμωρο, είναι μια ιερή στιγμή ανατροφοδότησης. Η ενέργεια και το πάθος της νέας γενιάς με βοηθούν να βρίσκομαι σε εγρήγορση, να ξανα-ανακαλύπτω τον κόσμο μέσα από τα δικά τους μάτια. Οι πρώτοι ακροατές και αμείλικτα αυστηροί κριτές των νέων μου συνθέσεων είναι πάντα οι μαθητές μου!

Σχολή Μιτσή, Λεμύθου. Ζωή σε υψόμετρο. Μαθητές. Παιδιά. Ταλέντα. Μάθηση. Πώς είναι να ζει κανείς μέσα από τόσες πολλές δημιουργικές εμπειρίες στο συγκεκριμένο χωριό και σχολείο…

Στη Σχολή Μιτσή ζούμε όσο πιο οικογενειακά γίνεται και ειδικά τώρα, με τα νέα μου καθήκοντα ως βοηθός Διευθυντής, που έχω καθημερινή επικοινωνία με τους γονείς, προσπαθούμε να βρούμε μαζί λύσεις στα προβλήματα που ταλανίζουν τα παιδιά, είτε αυτά είναι ψυχολογικής, μαθησιακής είτε και οικονομικής φύσης. Σε μια προσπάθεια ο σχολικός χώρος να είναι όμορφος, φιλόξενος, αλλά και τεχνολογικά πρωτοποριακός για τα παιδιά, διαμόρφωσα την αίθουσα μουσικής σε ένα μουσικό δωμάτιο με καναπέδες, ατμοσφαιρικό φωτισμό και διακόσμηση.

Τα παιδιά δημιουργούν και μαθαίνουν με τη βοήθεια της τεχνολογίας στα δέκα πιάνα που συνέδεσα με ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Συχνά ηχογραφούμε και συνθέτουμε παρέα, όπως πρόσφατα με τα τραγούδια της τηλεοπτικής σειράς «Τα Μαύρα Μάθκια», τα οποία γράψαμε σε ποίηση του πρώτου διευθυντή της Σχολής, του Δημήτρη Λιπέρτη. Στις σχολικές γιορτές συμμετέχει όλο το σχολείο, αφού εκτός από τους «Ορειβάτες», το γνωστό φωνητικό σύνολο της Σχολής, λαμβάνουν μέρος και άλλες επτά χορωδίες, μια για κάθε τάξη, συν μια των καθηγητών. Τον χειμώνα παίζουμε παρέα… χιονοπόλεμο.

«Λατρεύω να γράφω μουσική για εικόνα»

Είναι επιλογή σου η Κύπρος, γνωρίζοντας ότι σε μια μεγαλύτερη χώρα το ταλέντο σου θα μπορούσε να είχε μεγαλύτερη απήχηση;

Στην Αμερική, όπου σπούδασα, βίωσα έντονα την απαρχή ενός «αμερικανικού ονείρου», αφού μου έτυχαν πράγματα απίστευτα, τόσο καλλιτεχνικά όσο και οικονομικά, με σημαντικές προσωπικότητες που γενναιόδωρα πίστεψαν στο ταλέντο μου. Το να μείνω θα ήταν στην πραγματικότητα το εύκολο βήμα, όμως η αγάπη για τον τόπο και την οικογένειά μου είναι τόσο βαθιά, που και η πιο μεγάλη επιτυχία, αν δεν έχεις ένα δικό σου άτομο να τη μοιραστείς, φαντάζει ασήμαντη και μοναχική.

Στο βιογραφικό σου καταμετρά κανείς ένα μεγάλο αριθμό τραγουδιών που γράφτηκαν για τηλεοπτικές σειρές και ταινίες. Αγάπη για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο;

Αν και μουσικός είμαι παραδόξως οπτικός τύπος, γι’ αυτό, ναι, λατρεύω τη διαδικασία του να γράφω μουσική για εικόνα. Αν και μπορώ να απαριθμήσω δεκάδες τέτοια τραγούδια, ο πραγματικός κόπος και όγκος δουλειάς βρίσκεται στα ορχηστρικά μου κομμάτια, στα σάουντρακ δηλαδή των σειρών και των ταινιών που υπογράφω και τα οποία ξεπερνούν τα χίλια.

H επιλογή σου να ζεις στο χωριό Λεμύθου είναι μια «λύση» σε διάφορα προβλήματα; Ή μια καθαρή άρνηση να βρίσκεσαι σε μια από τις πόλεις της Κύπρου;

Η φύση είναι πάντα «λύση» σε όλα τα προβλήματα. Το δάσος που μας περιτριγυρίζει αυτήν τη στιγμή μού δίνει τόση φόρτιση, τόση ενέργεια, που πλέον μου είναι τόσο ψυχολογικά όσο και βιολογικά αδύνατο να επιβιώσω στην πόλη, όποια και να είναι τα καλά της. Όταν αναγκάζομαι να διανυκτερεύσω εκεί, είτε λόγω βαριάς χιονόπτωσης εδώ στη Λεμύθου, είτε λόγω κάποιας δουλειάς, νιώθω αιχμάλωτος κάποιου φανταστικού «αστικού βαμπίρ».

Τέχνη και τεχνολογία. Παντρεύονται ή μήπως οι τεράστιες αντιθέσεις τους σε αφήνουν αδιάφορο;

Όχι μόνο παντρεύονται, αλλά αποτελούν μαζί τον θεμέλιο λίθο της καλλιτεχνικής μου πορείας. Άλλωστε σπούδασα σκόπιμα και τα δύο παράλληλα, και μουσική και ηλεκτρολογία.

Φάρος πρωτοπορίας

Η Κύπρος είναι ένας χώρος ο οποίος πιστεύεις ότι μπορεί να εξελιχθεί πολιτιστικά και να καταστεί ένα πολιτιστικό κέντρο που να μας δώσει περισσότερους και καλύτερους καρπούς;

Ανέκαθεν, λόγω της γεωγραφικής μας θέσης, αποτελούσαμε το σταυροδρόμι των γύρω μεγάλων πολιτισμών. Έλληνες, Ενετοί, Φράγκοι, Άραβες, Αιγύπτιοι, Εβραίοι και Τούρκοι μπόλιασαν, είτε θέλουμε να το παραδεχθούμε είτε όχι, το δημιουργικό μας DNA με ακούσματα, γεύσεις και εμπειρίες, που ως Κύπριοι μπορούμε να μετουσιώσουμε σε κάτι μοναδικό. Είναι οι ρίζες μας βαθιές, αλλά και οι τωρινές συγκυρίες τέτοιες που, ναι, μπορούμε να αποτελέσουμε ένα φάρο πρωτοπορίας στον πολιτισμό.

Λέγεται ότι η Κύπρος είναι ένα «εκκολαπτήριο» καλών φωνών. Βίωσες εσύ αυτή την πραγματικότητα, μιας και ζεις χρόνια στο νησί;

Αυτό δεν νομίζω να χρειάζεται να σ' το αναπτύξω, το μαρτυρούν οι νικητές των talent show της τελευταίας δεκαετίας που σχεδόν πάντα είναι Κύπριοι.

Δώσε μας τη χαρά να είμαστε οι πρώτοι που θα γνωρίζουμε μερικά από τα καινούργια πράγματα που δρομολογείς για το μέλλον…

Σύντομα θα κυκλοφορήσουν τρία νέα μου σάουντρακ: η «Γαλάτεια», που περιλαμβάνει και τέσσερα τραγούδια σε στίχους του Πάμπου Κουζάλη, τα «Μαύρα Μάθκια» με τα τραγούδια του Λιπέρτη που γράψαμε με τους μαθητές μου και η «Rosemarie» από την ταινία του Άδωνι Φλωρίδη, που περιλαμβάνει αρκετές γερμανικές άριες που έχω γράψει. Παράλληλα ηχογραφούμε με τη Μαριλίζα Παπαδούρη ένα CD με δέκα κομμάτια για τσέλο.