ΤΟ ΜΕΛΟΣ ΤΗΣ EUROPA DONNA ΚΥΠΡΟΥ ΜΑΙΡΗ ΠΕΡΔΙΟΥ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ ΤΟΥ ΜΑΣΤΟΥ

Απευθυνόμενη σε όλες τις γυναίκες που ενδεχομένως στο μέλλον να διαγνωστούν με τον καρκίνο του μαστού, τονίζει πως πρέπει να ξέρουν ότι δεν θα είναι μόνες σ' αυτή την προσπάθεια

Θεωρεί πως, όταν βιώνεις τέτοιου είδους δύσκολες καταστάσεις, είναι πολύ σημαντικό να έχεις δικούς σου ανθρώπους δίπλα σου, διαμηνύοντας, παράλληλα, πως πρέπει πρώτ’ απ’ όλα να πιστεύεις στον εαυτό σου και να μην τα βάζεις κάτω ποτέ

«Οι γυναίκες σήμερα έχουν όπλα στη φαρέτρα τους για να προλάβουν καταστάσεις, μιας και οι έρευνες πλέον δείχνουν ότι: (α) η σωματική άσκηση, (β) η διατήρηση σωστού σωματικού βάρους και (γ) η υγιεινή διατροφή μειώνουν το ρίσκο εμφάνισης καρκίνου του μαστού κατά 25-33%», λέει

Καρκίνος του μαστού. Μία ασθένεια που αποτελεί παγκοσμίως τον συχνότερο καρκίνο στις γυναίκες, με σχεδόν 1,5 εκατομμύριο νέα περιστατικά τον χρόνο. Παρότι θεωρείται ως μία από τις βασικότερες αιτίες θανάτου γυναικών, εντούτοις, η έγκαιρη διάγνωσή του σώζει ζωές. Δεκάδες χιλιάδες γυναίκες που τον βίωσαν σήμερα είναι καλά στην υγεία τους και συνεχίζουν μπροστά, πατώντας γερά στα πόδια τους.

Μία από αυτές είναι και η σημερινή φιλοξενούμενη της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής», η Μαίρη Περδίου, η οποία μετρά 12 χρόνια από τη μέρα που νίκησε τον καρκίνο του μαστού. Με βάση την εμπειρία της στέλνει δυνατά μηνύματα, τόσο για πρόληψη της ασθένειας όσο και ως προς το πώς πρέπει μία γυναίκα να αντιμετωπίσει και να διαχειριστεί την κατάσταση.

Το προφίλ

Η Μαίρη Περδίου γεννήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1962. Ήταν πάντοτε δραστήρια και ήθελε συνεχώς να εξελίσσεται, τόσο προσωπικά όσο και επαγγελματικά. Στο πλαίσιο αυτό, κι ενώ είχε ήδη δύο παιδιά, τα οποία βρίσκονταν κοντά στην εφηβεία, πήρε τη μεγάλη απόφαση να σπουδάσει και να εμβαθύνει ακόμη περισσότερο τις γνώσεις της στα χρηματοπιστωτικά ζητήματα.

Λίγο μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της από Πανεπιστήμιο της Αγγλίας, κι ενώ η καριέρα της στην τράπεζα όπου εργαζόταν και συνεχίζει να εργάζεται μέχρι σήμερα βρισκόταν στο απόγειό της, πιστεύοντας κι η ίδια πως η ζωή της έμπαινε σε μία σωστή πορεία, διαγιγνώσκεται με καρκίνο του μαστού. Αρχικά τα ‘χασε και αυτό την πήρε κάπως από κάτω, όμως, γρήγορα στάθηκε γερά στα πόδια της, πίστεψε ότι μπορεί να τα καταφέρει και τα κατάφερε.

Είχε διαίσθηση…

Όπως μας εξηγεί, η ίδια, ίσως από διαίσθηση, άρχισε να ψηλαφεί και να αυτοεξετάζεται από πολύ νωρίς, από την ηλικία των 37 ετών -παρά το γεγονός ότι κάτι τέτοιο συστήνεται σε μεγαλύτερες ηλικίες- χωρίς, ωστόσο, να αναμένει ή να πιστεύει πως κάποτε θα βίωνε την ασθένεια. Μία μέρα, κατά τη διάρκεια της ψηλάφησης του μαστού της, εντόπισε πολλά κουβαράκια και δεν ήξερε τι ακριβώς ήταν. Ίσως να ήταν κύστες, σκέφτηκε. Επειδή το στήθος της ήταν δύσκολο, δεν μπόρεσε να καταλάβει από μόνη της τι ακριβώς συνέβαινε.

Έτσι ζήτησε και έκανε μία πιο εξειδικευμένη εξέταση, προκειμένου να διαπιστωθεί ακριβώς τι είχε, χωρίς και πάλι σε καμιά στιγμή να περάσει από το μυαλό της ο καρκίνος του μαστού. Κατά την εξέταση τα χειρότερα που δεν μπορούσε καν να φανταστεί έγιναν πραγματικότητα. Φάνηκε καρκινογένεση, η οποία ήταν τόσο μικρή που έμοιαζε με φακή. Μάλιστα, η ίδια κατάλαβε ότι κάτι δεν πήγαινε καλά όταν ο γιατρός της τής τηλεφώνησε και της ζήτησε να τον επισκεφθεί.

Εκείνη τη μέρα, Δευτέρα, βρισκόταν ακόμη στη δουλειά και παρότι ήξερε ότι κάτι είχε, εντούτοις, συνέχισε κανονικά τη δουλειά της χωρίς κανείς να καταλάβει οτιδήποτε. Την επομένη κάλεσε στο γραφείο της δύο καλές της συναδέλφους με τις οποίες μοιραζόταν πολλά και τους το ανακοίνωσε. Η μία εξ αυτών μόλις το άκουσε έβαλε τα κλάματα, οδηγώντας την ίδια με αυστηρό τρόπο να της υποδείξει τα εξής:

«Μαρία μου αυτό που κάνεις είναι η τελευταία φορά που το κάνεις. Δεν θέλω κανείς να κλαίει. Θα το παλέψω και θα πάνε όλα καλά», ανέφερε. Ακολούθως το ανακοίνωσε και στην οικογένειά της ζητώντας από όλους να είναι ψύχραιμοι και δίπλα της, όπως και έγινε. Παρενθετικά σημειώνουμε πως ήταν τόσο πολύ δύσκολο για τους οικείους της να χειριστούν την κατάσταση και να παριστάνουν πως δεν συνέβαινε τίποτα που η μητέρα της, όταν τελείωσαν όλα κι επειδή ήταν ένας ευαίσθητος άνθρωπος, της εκμυστηρεύτηκε πως «επειδή μου απαγόρευσες να κλαίω, όταν τελείωσαν οι θεραπείες σου και πήγαν όλα καλά, έπιασα τα βουνά και έκλαψα τόσο, όσο για να ξεπεράσω αυτή την κατάσταση».

Η μαστεκτομή

Η Μαίρη μία βδομάδα μετά τη διάγνωση οδηγείται στο χειρουργείο για μαστεκτομή. Επειδή η ίδια ήταν πάντα δραστήρια και δεν εφησυχαζόταν με τίποτα, ενώ αρκετές φορές έμενε ώς αργά στο γραφείο ή έπαιρνε δουλειά στο σπίτι, όταν μπήκε στο χειρουργείο, είπε στον σύζυγο, τη μητέρα και τον αδελφό της πως «σήμερα θα ξεκουραστώ».

Όλοι τους χαμογέλασαν και της ευχήθηκαν να πάνε όλα καλά. Μετά την ανάρρωση τριών εβδομάδων που ήταν αναγκαία αρχίζει κύκλο χημειοθεραπειών, οι οποίες διήρκησαν συνολικά έξι μήνες. Καθ’ όλη τη διάρκεια των μηνών αυτών η ίδια δεν πήγε ούτε και μία μέρα στη δουλειά. Στον έναν χρόνο μετά τη μαστεκτομή, κι ενώ ετοιμαζόταν για επέμβαση αποκατάστασης του μαστού, κρίθηκε αναγκαίο να γίνει μαστεκτομή και στο άλλο της στήθος, για προληπτικούς λόγους κυρίως.

Αντιμετώπιση της κατάστασης

Ως προς την αντιμετώπιση και τον τρόπο χειρισμού της όλης κατάστασης, η Μαίρη λέει πως το θέμα της μαστεκτομής, τουλάχιστον, το μοιραζόταν μόνο με άτομα που αντιμετώπισαν το ίδιο πρόβλημα με εκείνην, καθώς και με δύο συναδέλφους της που τις ένιωθε πιο κοντά της. Πίστευε πως εάν το έλεγε παντού δεν θα ωφελούσε σε κάτι. Όταν έγινε η διάγνωση σοκαρίστηκε. Στην αρχή έβλεπε τους γύρω της -σύζυγο, παιδιά, φίλους, συγγενείς- να πέφτουν σαν ντόμινο. Βλέποντάς το αυτό, πήρε μία σημαντική απόφαση.

Είπε «θα σηκωθώ, θα σταθώ στα πόδια μου, για να σηκωθούν κι αυτοί». Παραδέχεται, ωστόσο, πως τόσο η ίδια όσο και οι γύρω της δεν ήταν έτοιμοι για κάτι τέτοιο. «Γενικά δεν είμαστε σαν κοινωνία. Ακούμε καρκίνο και νομίζουμε ότι σημαίνει θάνατος», προσθέτει, λέγοντας πως καρκίνος δεν σημαίνει κατ’ ανάγκην θάνατος.

«Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να βγεις νικητής από τη μάχη με τον καρκίνο, φτάνει να το πιστεύεις πρώτα και πάνω απ’ όλους εσύ», συνεχίζει, διαμηνύοντας πως «όταν διαγνωστείς με καρκίνο απαιτείται να τον αντιμετωπίσεις με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για να πας μπροστά. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Όταν βιώνεις τέτοια κατάσταση ψάχνεις τα θετικά της και προχωράς με αποφασιστικότητα και θέληση για τη ζωή».

Τα λάθη που τη δίδαξαν πολλά

Αν και τονίζει τα πιο πάνω, η Μαίρη όταν πρωτοδιαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού θορυβήθηκε. «Έμπαινα στο ίντερνετ να διαβάζω κι ό,τι κακό έβλεπα νόμιζα ότι θα συμβεί και σε μένα. Αυτό το έκανα καμιά δεκαριά-δεκαπενταριά μέρες. Μετά είπα ‘Μαίρη φτάνει και θα ακούς ό,τι σου λένε οι γιατροί. Αυτοί ξέρουν καλύτερα. Εσύ έχεις ένα άλλο κομμάτι να κάνεις. Να δεις την ψυχολογία σου’. Κι όντως είδα με ποιο τρόπο εγώ ως Μαίρη θα ένιωθα καλά με μένα.

»Έτσι ξεκίνησα να διαβάζω έναν συγγραφέα που με ανέβασε πάρα πολύ, ενώ ζήτησα από μόνη μου να έρθει ψυχολόγος στο σπίτι για βοήθεια. Γενικά απ’ όπου μπορούσα να πάρω βοήθεια τη δέχθηκα», προσθέτει. Όταν την επισκέφθηκε στο σπίτι της ο ψυχολόγος και της ζήτησε να αλλάξει ρυθμούς στο εργασιακό της περιβάλλον, όχι μόνο αρνήθηκε κάτι τέτοιο, έδιωξε και τον ψυχολόγο μία για πάντα. Όπως εξηγεί, αυτό το έπραξε γιατί πίστευε πως εάν άλλαζε ρυθμούς, αυτό θα σήμαινε το τέλος της καριέρας της.

«Ήθελα να συνεχίσω τη ζωή μου απ’ εκεί που έμεινε, όχι να γυρίσω πίσω», σημειώνει, λέγοντας με ανακούφιση «ευτυχώς που δεν τον άκουσα. Εγώ είμαι από αυτούς τους ανθρώπους που πάντα κάνουν την υπέρβαση και δεν μπορώ με καμία δύναμη να περιορίσω τη δουλειά μου και όσα κάνω».

Η αντιμετώπιση των παιδιών της

Πέραν της ίδιας ζήτησε από ψυχολόγο να μιλήσει και με τα παιδιά της, τα οποία βρίσκονταν στην εφηβεία και δεν ήξερε πώς βίωναν αυτή την κατάσταση. Τότε ο γιος της μόλις είχε τελειώσει το σχολείο και θα καταταγόταν στον στρατό, ενώ η κόρη της φοιτούσε στη Μέση Εκπαίδευση. Θυμάται, μάλιστα, πως, όταν διαγνώστηκε με τη νόσο, αρκετός κόσμος την επισκεπτόταν στο σπίτι και μία μέρα ο γιος της διερωτήθηκε «τι γυρεύει όλος αυτός ο κόσμος σπίτι μας;».

Αυτό την ώθησε ακόμη περισσότερο στην αναζήτηση βοήθειας. Τελικά τα παιδιά της δέχθηκαν να μιλήσουν με ψυχολόγο. Ο γιος της, μάλιστα, μιλούσε μαζί της επί τέσσερεις ώρες. Όταν τελείωσαν η ψυχολόγος της είπε: «Πατά γερά ο γιος σου μην ανησυχείς και πιστεύω δεν πρέπει να ξανάρθει σε μένα». Φαίνεται ότι ο ίδιος ήταν απόλυτα συνειδητοποιημένος με το τι συνέβαινε, αφού είχε κλίση προς την ιατρική και είχε πάρει τον φάκελό της και τον μελέτησε διεξοδικά, χωρίς να της το πει. Το αντιλήφθηκε η ίδια πολύ αργότερα.

Σε ό,τι αφορά την κόρη της, η Μαίρη πίστευε πως επειδή ήταν 15 χρονών δεν αντιλαμβανόταν τι γινόταν. Εκ των υστέρων φάνηκε ξεκάθαρα ότι είχε πολύ καλή αντίληψη του τι συνέβαινε. «Είχε έναν δυναμισμό, τον οποίο φαίνεται να κληρονόμησε από μένα. Δεν άφησε το πρόβλημα να την επηρεάσει και χαίρομαι γι’ αυτό», εξηγεί και συμπληρώνει: «Όταν έκανα την τελευταία χημειοθεραπεία είχα κάτι σαν υποτροπή. Ανησύχησα και νόμισα πως τελείωσαν όλα. Έκλαιγα. Τότε ήρθε, γονάτισε δίπλα μου και μου είπε ‘τι σημαίνει τούτο το πράμαν τωρά;’. Της εξήγησα και επέμεινε στο ερώτημά της.

»Σηκώθηκε πάνω και μου είπε ‘τώρα για έξι ενέσεις κάνεις έτσι; Αντιμετώπισες τόσες δυσκολίες και δεν το έβαλες κάτω και κάνεις έτσι γι' αυτό;’, διερωτήθηκε. Η άλλη φορά που με συνέφερε ήταν όταν είπα -μία μέρα που ήταν ανήσυχα τα παιδιά- ότι ‘θα με πεθάνετε’ (δεν υπάρχει πιο άσχημο πράγμα) και γύρισε και μου είπε ‘παρέτα μας και μία χαρά είσαι’. Κατάλαβα ότι αυτά δεν περνούν και ότι δεν πρέπει να φορτώνεις στα παιδιά σου κάτι τέτοιο», υπογραμμίζει και τονίζει πως «ήταν εκεί όταν έπρεπε και πολύ σωστά μάλιστα».

Η συγκινητική κίνηση του συζύγου της

Για τον άντρα της η Μαίρη λέει πως ήταν ένας βράχος. Ήταν συνέχεια δίπλα της. Με συγκίνηση, μάλιστα, θυμάται πως όταν έκανε χημειοθεραπείες και νιώθοντας ότι έπρεπε συνέχεια να ήταν δίπλα της χάρισε τα δύο σκυλιά που είχε.

«Ο άντρας μου αγαπούσε τα σκυλιά. Τα έπαιρνε βόλτα, τα τάιζε, περνούσε γενικά χρόνο μαζί τους. Επειδή ένιωθε ότι ακόμα κι ο χρόνος που διέθετε για να τα πάρει βόλτα ήταν σημαντικός, κι επειδή ήθελε να είναι κοντά μου, τα χάρισε. Τα χάρισε για να είναι συνεχώς δίπλα μου. Με συγκινεί αυτό πραγματικά. Ένιωθε ότι έπρεπε να μου αφιερώσει αυτόν τον χρόνο, ενώ έκανε έρευνες και μάθαινε για την κατάστασή μου χωρίς να το καταλάβω. Γενικά ήξερε καθετί που συνέβαινε και μου στεκόταν συνεχώς», λέει. Όπως και ο άντρας της έτσι και οι γονείς της ήταν συνεχώς δίπλα της και της έδιναν την απαραίτητη δύναμη για να αντιμετωπίσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο την κατάσταση.

Στήριξη από τη Europa Donna

Πέραν από τους οικείους της, η Μαίρη είχε και πολύ σημαντική στήριξη από τη Europa Donna, μέσω του προγράμματος επιστήθιες φίλες. «Μέσω αυτού του προγράμματος, η Europa Donna βρίσκει μία κοπέλα της ίδιας ηλικίας, που αντιμετώπισε το ίδιο πρόβλημα στην ίδια ηλικία με το άτομο που το βιώνει σήμερα. Στο πλαίσιο αυτό, με έφεραν σε επαφή με μία κοπέλα που έζησε τον καρκίνο 23 χρόνια πριν (Νίτσα Σωτηρίου) και μία εθελόντρια (Νάσω Γεωργιάδου) που ήταν συνεχώς κοντά σε καρκινοπαθείς.

»Μέχρι πρόσφατα πίστευα ότι κι η ίδια πέρασε τον καρκίνο, αλλά τελικά δεν είχε αντιμετωπίσει ποτέ την ασθένεια. Ήταν τρομερή η στήριξή της και την ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου για τη δύναμη που μου έδινε. Η δε άλλη κοπέλα, το ότι πέρασαν 23 χρόνια από τη μέρα που διαγνώστηκε αυτό ήταν για μένα η πίστη ότι θα τα καταφέρω κι εγώ όπως αυτή. ‘Θα οραματίζεσαι και θα βλέπεις τον εαυτό σου ότι έπειτα από τόσα χρόνια θα είσαι και συ μία χαρά’, έλεγα», συνεχίζει.

Οι άνθρωποι δίπλα σου

Με βάση τα πιο πάνω, η Μαίρη μάς τονίζει πως, όταν βιώνεις τέτοιου είδους δύσκολες καταστάσεις, είναι πολύ σημαντικό να έχεις δικούς σου ανθρώπους δίπλα σου.

«Εγώ είχα την ευλογία να έχω συνέχεια δίπλα μου αγαπημένα πρόσωπα. Δυστυχώς, αυτό δεν συμβαίνει πάντα με όλους και ειδικά με όλες τις γυναίκες που περνούν τον καρκίνο του μαστού. Πολλοί σύζυγοι δεν μπορούν να το αντιμετωπίσουν κι αποσύρονται. Ζητούν διαζύγιο. Είναι ό,τι χειρότερο αυτό για μία κοπέλα να το βιώνει παράλληλα με τον καρκίνο. Αυτό ίσως να οφείλεται και στην κακή αντίληψη του τι σημαίνει καρκίνος. Γενικά σε αυτό συντείνουν πολλοί παράγοντες, αλλά επαναλαμβάνω είναι πολύ άσχημο να τα βιώνει και τα δύο ταυτόχρονα η γυναίκα», συμπληρώνει.

Αξίζει να σημειωθεί πως, πέραν της μαστεκτομής και στα δύο στήθη, η Μαίρη προχώρησε και σε προληπτική υστερεκτομή λόγω της υποτροπής που έπαθε μετά τα πέντε χρόνια ορμονοθεραπείας. Κι αυτή η εμπειρία της, αν και ήταν δύσκολη, δεν τη λύγισε. Παρέμεινε δυνατή και πίστευε πως όλα θα πάνε καλά κι αυτήν τη φορά.

Ένα μεγάλο βάρος…

Πριν κλείσει με τα μηνύματά της προς τις υπόλοιπες γυναίκες, η Μαίρη θέλησε να μοιραστεί μαζί μας και μία άλλη εμπειρία της. Το 2008 η μητέρα της διαγνώστηκε με καρκίνο των ωοθηκών και δύο χρόνια μετά απεβίωσε. Ένεκα της εξέλιξης αυτής ένιωθε για πολλά χρόνια πως είχε φταίξιμο κι η ίδια. «Είχα ένα θυμό με τη μαμά μου επειδή δεν έκανε τις εξετάσεις της. Έλεγα, 'δεν γίνεται εγώ να βγαίνω και να λέω τόσο πράγματα για την πρόληψη και να μην καταφέρνω να πείσω και να βοηθήσω τη μητέρα μου'. Ένιωθα ότι είχα την ευθύνη γι' αυτό που έγινε αλλά, όταν μου εξήγησαν οι γιατροί, κατάλαβα ότι ήταν μία δύσκολη κατάσταση η οποία δεν μπορούσε να προβλεφθεί και τόσο πολύ. Μου πήρε καιρό να δεχθώ αυτό που έγινε γιατί εγώ κατάφερα να νικήσω την ασθένεια», προσθέτει.

«Δεν θα είσαι μόνη»

Τέλος, η Μαίρη, δράττοντας την ευκαιρία που της δίδεται, στέλνει μέσω της στήλης μας και τα εξής μηνύματα. Όπως τονίζει, πρέπει πρώτ’ απ’ όλα εμείς οι ίδιοι να αγαπάμε το σώμα μας και τον ψυχολογικό μας κόσμο. Γενικά να προσέχουμε τον εαυτό μας. Για την ίδια η πρόληψη, η άσκηση και η σωστή διατροφή είναι το Α και το Ω, αφού αποδεδειγμένα μειώνουν το ρίσκο εμφάνισης του καρκίνου του μαστού. Απευθυνόμενη σε όλες τις γυναίκες που ενδεχομένως στο μέλλον να διαγνωστούν με τον καρκίνο του μαστού, τονίζει πως πρέπει να ξέρουν ότι δεν θα είναι μόνες σ' αυτή την προσπάθεια.

«Μέσω της Europa Donna έχουν συστήσει προγράμματα και ομάδες για στήριξη της κάθε γυναίκας. Αυτήν τη στιγμή έχουμε ένα γκρουπ νεαρών γυναικών οι οποίες μοιράζονται τα προβλήματα και τις εμπειρίες τους, ανταλλάσσοντας απόψεις και εμπειρίες με τις υπόλοιπες γυναίκες. Είναι πραγματικά ωραίο που κάνουμε παρέα τόσες πολλές γυναίκες. Ανταλλάσσουμε καθημερινά μηνύματα στο messenger ή στο viber.

»Για να καταλάβετε πόσο σημαντική είναι η βοήθεια και η στήριξη που δίνει η μία κοπέλα στην άλλη, υπάρχουν κοπέλες που όταν πάνε για χημειοθεραπείες μπορεί να μαγειρέψουν φαγητό για την οικογένεια της ασθενούς ή να πιάσουν τα παιδιά η μία της άλλης από το σχολείο για να βοηθήσουν την κατάσταση. Γενικά δίνει η μία στην άλλη δύναμη για να προχωρήσει. Ξέρεις τις ανάγκες και τι να λες στον άλλο όταν το βίωσες εσύ πρώτα, ενώ αλλάζεις αντιλήψεις, μπαίνεις πιο πολύ στα παπούτσια του άλλου», συνεχίζει και καταλήγει, απευθυνόμενη σε γυναίκες που ίσως διαγνωστούν με τη νόσο:

«Αν σου τύχει να μείνεις δυνατή, να ακούς τους γιατρούς και να δίνεις στο σώμα σου τα εφόδια που χρειάζονται για να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις την κατάσταση». «Κλείνοντας, θα ήθελα να τονίσω ότι οι γυναίκες σήμερα έχουν όπλα στη φαρέτρα τους για να προλάβουν καταστάσεις, μιας και οι έρευνες πλέον δείχνουν ότι: (α) η σωματική άσκηση, (β) η διατήρηση σωστού σωματικού βάρους και (γ) η υγιεινή διατροφή μειώνουν το ρίσκο εμφάνισης καρκίνου του μαστού κατά 25-33%», κατέληξε.