Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ

Μια ζωντανή απόδειξη ότι όταν διεκδικείς, αγωνίζεσαι και δεν επαναπαύεσαι πετυχαίνεις το καλύτερο δυνατό για σένα και τους γύρω σου

Η αναπηρία είναι αναπηρία, είναι εκεί σε κάθε σου βήμα, σου θυμίζει την παρουσία της. Αλλά τελικά έρχεται η στιγμή που λες «είμαι στο αμαξίδιο… ε και; Τι θα βγει αν κάτσω να κλάψω πάνω από το χυμένο γάλα»;

Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που η υπόθεσή της έγινε πρωτοσέλιδο, όταν η ίδια αποφάσισε να δημοσιοποιήσει την επιστολή απόλυσής της από τη θέση που είχε στο Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Ο λόγος για τη νεαρή Γεωργία Γαβριηλίδου που, αν και καθηλωμένη σε τροχοκάθισμα από τα 12 της χρόνια, είχε τα κότσια να κινηθεί μόνη εναντίον πολλών. Πολλών συστημάτων, διαδικασιών, γραφειοκρατιών κι όμως έχοντας στήριγμά της τους αμέτρητους διαδικτυακούς της φίλους και τα μέσα μαζικής επικοινωνίας, κατάφερε να κρατήσει τη δουλειά που τόσο ποθούσε, όχι γιατί είναι η τέλεια δουλειά. Απλώς γιατί αυτή η δουλειά τη βοηθούσε να ζήσει. Να νιώσει ότι το τροχοκάθισμα δεν την εμπόδιζε επιτέλους να ανοίξει τα φτερά της και να γίνει ένα με το σύνολο.

Κι από τότε όχι μόνο έγινε ένα με το σύνολο, αλλά προσπαθεί και αγωνίζεται για τα δικαιώματα των παραπληγικών, δίνοντας με το δικό της τρόπο μια γροθιά στα εμπόδια που συναντούν πολλοί συνάνθρωποί μας με κινητικά προβλήματα!

Ο αγώνας δεν είναι για έναν

Οι περισσότεροι ίσως να θυμούνται το περιστατικό κατά το οποίο η κα Γαβριηλίδου έλαβε μια επιστολή τερματισμού των υπηρεσιών της από το Γενικό Νοσοκομείο Πάφου. Η επιστολή αυτή αναρτήθηκε από την ίδια στον προσωπικό της λογαριασμό σε μέσο κοινωνικής δικτύωσης και από κει όλα κινήθηκαν αστραπιαία. Η επιστολή αναδημοσιεύτηκε ουκ ολίγες φορές από γνωστούς και φίλους, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης τσίμπησαν το λαβράκι και προχώρησαν σε έρευνες και ζητούσαν εξηγήσεις.

Η κα Γαβριηλίδου προχώρησε στην αποστολή μιας επιστολής προς τον ίδιο τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας, μέσω της οποίας ζητούσε πίσω τη δουλειά της. «Αυτή η εργασία μού πρόσφερε πολλά. Τη δυνατότητα να κοινωνικοποιηθώ, να προσφέρω, να κερδίσω το ψωμί μου. Απέκτησα ξαφνικά φίλους, προσκλήσεις σε κοινωνικά δρώμενα, ένιωσα ενεργή πολίτις, ένιωσα επιτέλους άνθρωπος… και ξαφνικά πάλι από την αρχή, ξανά μόνη μου σε ένα σπίτι… Μου δώσατε την ευκαιρία, μην μου τη στερήσετε, παρακαλώ. Θέλω να προσφέρω... είμαι άνθρωπος σαν κι εσάς, δεν περπατώ, κάθομαι σε καροτσάκι, νιώθω την ευθύνη μου ως πολίτις, θέλω να αντικρίζω τη ζωή με αισιοδοξία, να γίνω παράδειγμα για όλους τους ανθρώπους με κινητικά προβλήματα. Ζητώ μια ευκαιρία να ζήσω».

Μια επιστολή που δεν άφησε κανέναν ασυγκίνητο και πολλές άλλες κινήσεις, που πέτυχαν να εξασφαλίσουν πίσω τη δουλειά της Γεωργίας. Αυτό ήταν μόνο η αρχή για την ίδια, που έβαλε στόχο της ζωής της να γίνει όντως το παράδειγμα, όχι μόνο για τα άτομα που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα, αλλά και για όλους μας.

«Πόλις Πρόσβαση»

Δεν είναι λίγοι που έτρεξαν να σταθούν στο πλευρό της Γεωργίας, όχι μόνο για να τη στηρίξουν στο γεγονός που της έτυχε, αλλά και για να βοηθήσουν ώστε να καταστεί η Πάφος -πόλη στην οποία ζει και εργάζεται- μια πόλη προσβάσιμη για όλους. Στο πλευρό της μάλιστα, από την πρώτη στιγμή, ήταν η κα Άννα Τσέλεπου, μια ιδιώτρια που παρακολουθώντας τον αγώνα που έδινε η Γεωργία διαδικτυακά, είτε ενημερώνοντας τον κόσμο για διάφορα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι παραπληγικοί, είτε «ποστάροντας» διάφορες φωτογραφίες οχημάτων που στάθμευαν παράνομα σε θέσεις αναπήρων, έγινε η καλύτερή της φίλη.

«Εδώ και τρεις μήνες δημιουργήθηκε μια ομάδα, που ονομάζεται "Πόλις Πρόσβαση", και στόχο έχει να ενημερώσει τον κόσμο για να ευαισθητοποιηθεί απέναντι στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα άτομα με αναπηρίες, αλλά και για να καταστήσει επιτέλους την ευρωπαϊκή πρωτεύουσα του '17 μια πόλη φιλόξενη για τα άτομα με κινητικά προβλήματα».

Η κα Τσέλεπου δήλωσε επίσης ότι η προσπάθεια που γίνεται για να υπάρχει μια καλή συνεργασία με τον Δήμο Πάφου είναι σε πολύ καλό δρόμο. «Μάλιστα μια μεγάλη συναυλία που διοργανώσαμε με εξαίρετους Ελλαδίτες καλλιτέχνες, όπως Ρέμο, Βίσση κ.λπ. απέφερε ένα πολύ καλό ποσό, το οποίο θα δοθεί για τις ανάγκες μας, όπως π.χ. οι ράμπες σε δημόσιους χώρους».

Αν και μόλις με δέκα μέλη, εντούτοις οι προσπάθειές τους ενώνονται με τις προσπάθειες άλλων οργανώσεων, όπως π.χ. του Round Table 7 Πάφου και βρίσκουν τη στήριξη ακόμη περισσότερου κόσμου. «Ο κόσμος είναι ευαισθητοποιημένος στα θέματα των αναπήρων, αλλά χρειάζεται ακόμη χρόνος και χρήμα για να γίνουν όλες οι αλλαγές που πρέπει. Το σημαντικότερο όμως είναι να εξαλειφθούν τα ταμπού που ακόμη επικρατούν στη μικρή μας Πάφο και να συνειδητοποιήσουν πρώτα από όλους οι ίδιοι που αντιμετωπίζουν κινητικά προβλήματα, ότι δεν πρέπει να νιώθουν ότι ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους και ότι αξίζει να βγουν από το σπίτι. Χρειάζεται πολύς αγώνας για αυτό».

«Είμαι στο αμαξίδιο… ε και;»

Καθένας που μιλά με τη Γεωργία απολαμβάνει την ψυχραιμία της, την καλή της διάθεση, την όρεξη που έχει για ζωή και τη δύναμη ψυχής της. Στοιχεία που πολλοί αρτιμελείς δεν κατέχουν. Καθημερινό της μέλημα είναι να δίνει κουράγιο σε όσους λυγίζουν, σε όσους δεν αποδέχονται την κατάστασή τους, σε όσους δεν μπορούν να δουν την πραγματικότητα και να ζήσουν. Χρησιμοποιεί το facebook για να φωνάξει σε όλο τον κόσμο. Και αν παρατηρήσει κανείς, τα likes και τα comments που κερδίζει σε κάθε της ανάρτηση, τότε ναι, πιστεύει ότι σίγουρα προσφέρει καλό σε πολλούς.

«Η αναπηρία, φίλοι μου, θέλει στομάχι γερό! Πολύ γερό! Γερό για να αντέξεις όλες τις δυσκολίες που συναντάς, είτε γιατί κάποιος σου πήρε τη θέση στάθμευσης, είτε γιατί κάποιος έβαλε τη μηχανή του μπροστά στη ράμπα, είτε γιατί το μαγαζί δεν έχει πρόσβαση και περιμένεις απ’ έξω, είτε… είτε… Γερό για να αντέχεις όλες τις επιπλοκές στην ήδη κλονισμένη υγεία σου. Γερό για να αντέχεις τα βλέμματα και τα σχόλια πίσω από την πλάτη σου. Γερό για να δεχτείς ότι τελικά είσαι στο αμαξίδιο.

»Γερό για όλα και κυρίως για να πεις ότι ‘ναι είμαι παραπληγικός’, γιατί όσο και αν φαινόμαστε ευχάριστοι, αισιόδοξοι, δυνατοί, πρόκειται για Γολγοθά μεγάλο. Μη νομίζει κανείς, εξαιτίας άλλων ανάλαφρων αναρτήσεων, ότι είναι όλα μια χαρά και δεν τρέχει τίποτα. Μη νομίζει κανείς ότι τελικά η αναπηρία είναι ό,τι καλύτερο μας συνέβη. Γιατί η αναπηρία είναι αναπηρία, είναι εκεί σε κάθε σου βήμα, σου θυμίζει την παρουσία της. Αλλά τελικά έρχεται η στιγμή που λες ‘Είμαι στο αμαξίδιο… ε και; Τι θα βγει αν κάτσω να κλάψω πάνω από το χυμένο γάλα;'».