Η ΠΟΡΕΙΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΤΡΙΑΣ ΚΑΙ ΝΙΚΗΤΡΙΑΣ ΑΝΝΑΣ ΤΣΙΗΦΤΕ ΚΑΖΑΚΑΙΟΥ

Στα 48 χρόνια της πέρασε από τα δύσβατα μονοπάτια του καρκίνου, πάλεψε με τη σηψαιμία, ενώ γνώρισε τον θάνατο κοιτάζοντάς τον κατάματα, λυγίζοντάς τον κι αυτόν, ενώ αύριο ετοιμάζεται να κάνει το δικό της άλμα ζωής, στέλνοντας σε όλους μας πολλά και σημαντικά μηνύματα

Από μικρή ηλικία ασχολήθηκε ενεργά με τον εθελοντισμό, περνώντας από πολλούς Συνδέσμους και, λόγω της ενασχόλησής της αυτής, ήταν πάντοτε ευαισθητοποιημένη στα θέματα που αφορούν τον καρκίνο, χωρίς ωστόσο να περιμένει πως η επάρατη νόσος θα κτυπούσε κάποτε τη δική της πόρτα

Τρεις βδομάδες μετά την ολική μαστεκτομή και στα δύο στήθη παρουσίασε μόρφωμα στην ωοθήκη, συνεπεία, πιθανότατα, του προβλήματος που πέρασε μερικά χρόνια πιο πριν. Ένεκα της ταχείας αυτής εξέλιξης, οδηγήθηκε εκ νέου εσπευσμένα στο χειρουργείο για αφαίρεση του μορφώματος

Το 2013 έπεσε σε κώμα από σηψαιμικό σοκ, ενώ γιατρός που κλήθηκε από την Ελλάδα για να λάβει μέρος στην εγχείρησή της ξεκαθάρισε στους συγγενείς της πως οι ελπίδες επιβίωσης ήταν ελάχιστες, λόγω της προχωρημένης κατάστασης


ΛΕΖΑΝΤΕΣ-
ΑΝΝΑ1:-
Η Άννα (κέντρο) ποτέ δεν έχασε το γλυκό χαμόγελό της.
ΑΝΝΑ2:-
Κάθε χρόνο συμμετέχει ενεργά στην πορεία με τις ροζ φιγούρες, που στοχεύει στην ευαισθητοποίηση του κοινού για τον καρκίνο του μαστού.

Άννα Τσιηφτέ Καζακαίου. Ένας γλυκός και όμορφος χαρακτήρας, που η ζωή της μοιάζει να 'ναι βγαλμένη από παραμύθι. Όχι γιατί ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα αλλά επειδή ήταν γεμάτη, κυριολεκτικά, με αγκάθια. Στα 48 χρόνια της επίγειας παρουσίας της έζησε κυριολεκτικά τα ανηφορικά και δύσβατα μονοπάτια του καρκίνου, ακολουθώντας τα αχνάρια του αλλά τον ξεγέλασε, όπως η ίδια πιστεύει!

Πάλεψε με τη σηψαιμία, ενώ γνώρισε και τον θάνατο κοιτάζοντάς τον κατάματα, όμως τον λύγισε, νικώντας τον κι αυτόν. Έζησε το σηψαιμικό σοκ και το κώμα μέσα από το άπλετο φως. Παρά τις σκληρές δοκιμασίες που βίωσε δεν τα έβαλε ποτέ κάτω και σήμερα συνεχίζει να βλέπει με αισιοδοξία το μέλλον και να κάνει τα όνειρά της.

Μάλιστα, αύριο θα κάνει το δικό της άλμα ζωής, λαμβάνοντας μέρος στην ομώνυμη εκδήλωση που θα γίνει στο Ζάππειο, με τη συμμετοχή πέραν των 30 χιλιάδων ατόμων. Με αφορμή τον αυριανό της αγώνα, που ευελπιστεί και στοχεύει να πραγματοποιήσει του χρόνου στην Κύπρο, η στήλη «Μαχητές και Νικητές της Ζωής», ως ένδειξη θαυμασμού του μεγαλείου της ψυχής της και της θέλησής της για ζωή, παρουσιάζει το προφίλ της με ένα και μοναδικό στόχο: να παραδειγματιστούμε όλοι από τη μαχητικότητά της!

Η πορεία της

Η Άννα γεννήθηκε το 1968 και από μικρή ηλικία ασχολήθηκε ενεργά με τον εθελοντισμό. Πέρασε από πολλούς Συνδέσμους, ειδικά αυτούς που σχετίζονται με θέματα καρκίνου, βοηθώντας με όποιον τρόπο μπορούσε τους συμπολίτες της, χωρίς ποτέ να προσδοκά οποιοδήποτε αντάλλαγμα και χωρίς, βέβαια, να περιμένει πως μία μέρα κι αυτή θα έδινε τη δική της μάχη για να πάρει βάσιμες και στέρεες αποφάσεις γύρω από το όνομα καρκίνος. Συμμετείχε με ανιδιοτέλεια σε φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, εκστρατείες και πορείες.

Πάντα ήταν στην πρώτη γραμμή. Η δε αγάπη της για τα παιδιά την έκανε νηπιαγωγό, ενώ απέκτησε και η ίδια πέντε παιδιά. Ένεκα της ενασχόλησής της, όμως, με καρκινοπαθείς ήταν πάντα ευαισθητοποιημένη. Στο πλαίσιο αυτό έκανε πάντοτε τις απαραίτητες εξετάσεις, αφού πίστευε και εξακολουθεί να πιστεύει πως η έγκαιρη και έγκυρη εξειδικευμένη πρόληψη είναι το παν.

Γνωρίζοντας τα ογκογονίδια:

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα!

Το 2000 τοποθετείται στο χειρουργικό τραπέζι για μια επέμβαση που, για άγνωστο μέχρι σήμερα λόγο, ενώ θα γινόταν ολική υστερεκτομή, δεν πραγματοποιήθηκε! Από τότε, με αποκορύφωμα το 2008, αρχίζει και ολοκληρώνεται μία πορεία με πολλαπλές γυναικολογικές διαγνωστικές επεμβάσεις για αποκλεισμό κακοήθειας λόγω μεταπλάσεως κυττάρων και άωρων πλακωδών στρωμάτων. Η μία βιοψία να ακολουθεί τα αχνάρια της προηγούμενης.

Λίγους μήνες μετά, το καλοκαίρι του 2009, μια νέα εμπειρία εισβάλλει στη ζωή, αυτήν τη φορά με το στήθος. Ανατρέπει γεγονότα και καταστάσεις και ξαναρχίζουν οι επεμβάσεις και οι βιοψίες. Εκεί που παρακολουθεί τις συνομιλίες των γιατρών και τους προβληματισμούς τους, και όταν κάποιοι γιατροί έκαναν λόγο για μετάσταση και κάποιοι άλλοι για ένα τυχαίο γεγονός, προχωρά εθελοντικά για το πρώτο breast MRI. Το πρώτο αποτέλεσμα είναι papilloma in situs.

Αρχίζει μια πιο τακτική παρακολούθηση και καταλήγει το 2012, μετά από παραπομπή, στο Ογκολογικό της Τράπεζας Κύπρου και, με τις αλλεπάλληλες επαφές και εξετάσεις, γίνεται συνάντηση με τη σύμβουλο γενετίστρια. Μετά από δύο συνεδρίες βρίσκεται αντιμέτωπη με το μεγάλο δίλημμα και τελικά να παίρνει τη σημαντική απόφαση για τη ζωή της…

Να κάνει χαρτογράφηση και εξέταση για ογκογονίδια στο Ινστιτούτο Γενετικής και Νευρολογίας, προκειμένου να διαπιστωθεί ο λόγος των πολλαπλών παρουσιάσεων προκαρκινωμάτων στο σώμα. Κι ενώ ανέμενε τα αποτελέσματα της εξέτασης, έχοντας και ένα επαναληπτικό breast MRI, γίνεται η σύγκριση, το αποτέλεσμα της οποίας οδηγεί στην απόφαση της άμφω ολικής μαστεκτομής. Πριν από την απόφαση υπήρξαν σημαντικές και καθοριστικές εξετάσεις σε Κύπρο και εξωτερικό, που στάθηκαν στέρεες και ικανές να βοηθήσουν την απόφασή της.

Μετάσταση ή τυχαίο γεγονός

Κάποιοι γιατροί τότε έκαναν λόγο για μετάσταση και κάποιοι άλλοι για ένα τυχαίο γεγονός, ενώ ένας άλλος είπε να μην γίνει η επέμβαση αλλά να περιμένουν τυχόν ανάπτυξή του, που θα οδηγούσε ακόμη και σε ολονύκτιο άνοιγμα του χειρουργείου για να γίνει η επέμβαση. «Μήνα με τον μήνα το στήθος μου χειροτέρευε», αναφέρει η ίδια, σημειώνοντας πως «το άγχος με κυρίευε και ο φόβος του καρκίνου τράνταζε κάθε αίσθηση».

Τα πολλαπλά χειρουργεία ήταν κουραστικά τόσο για την ίδια όσο και για το οικογενειακό της περιβάλλον, ενώ κατά τις μαστογραφίες και τους υπέρηχους δεν φαινόταν ξεκάθαρα κάποιο πρόβλημα, εκτός από την ινοκυστική μαστοπάθεια που όλο και αυξανόταν και γέμιζε τα στήθη. Το MRI που έκανε έδειξε το πρόβλημα. Έτυχε να περάσει και μήνας κατά τον οποίο γίνονταν δύο-τρεις βιοψίες, για να διαφανεί εάν οι κύστες ήταν κάτι το κακοήθες ή όχι.

Η αναμονή των αποτελεσμάτων, πολύ περίεργη και φορτισμένη. Πολύ περίεργη και η τροπή της όλης κατάστασης, μέχρι να πάρει τελικά την απόφαση για την άμφω μαστεκτομή. Η ίδια αρχικά δεν μπορούσε να συμβιβαστεί με το γεγονός, παρά μόνο όταν ζήτησε την άποψη κι άλλων γιατρών. Όλοι οι γιατροί, όμως, κατέληγαν στο ίδιο συμπέρασμα. Έπρεπε να γίνει άμεσα διπλή και ολική μαστεκτομή.

Μόνο αυτό θα μπορούσε να εξασφαλίσει ένα, κατά τα άλλα, ασφαλές μέτρο προφύλαξης, κάτι που έγινε στις 4 Μαρτίου 2013. Τέσσερα σχεδόν χρόνια μετά την επέμβαση για την άμφω μαστεκτομή δηλώνει δυνατή για την κατάλληλη απόφαση που πήρε.

Σημειώνεται, πάντως, πως και στις δύο περιπτώσεις δεν πέρασε από χημειοθεραπείες για καταπολέμηση του καρκίνου, αν και τρεις μήνες αφότου έλαβε τα αποτελέσματα από το Ινστιτούτο Γενετικής, και ήταν θετικά στο breast cancer 1 και breast cancer 2, θα άρχιζε προφυλακτικές χημειοθεραπείες. Αυτές απορρίφθηκαν από την ογκολόγο, λόγω του ότι ένα νέο πρόβλημα την καθήλωσε και οι χημειοθεραπείες θα δυσχέραιναν κατά πολύ την ήδη βεβαρημένη της υγεία.

Από τον Γολγοθά στην Ανάσταση

Η περιπετειώδης ζωή της δεν τελείωσε στις 4 Μαρτίου 2013. Τρεις βδομάδες μετά την ολική μαστεκτομή και στα δύο στήθη παρουσίασε μόρφωμα στην ωοθήκη, συνεπεία, πιθανότατα, του προβλήματος που πέρασε μερικά χρόνια πιο πριν. Ένεκα της ταχείας αυτής εξέλιξης, οδηγήθηκε εκ νέου εσπευσμένα στο χειρουργείο για αφαίρεση του μορφώματος. Κατά τη χειρουργική επέμβαση, όμως, έγινε ένα τραγικό ιατρικό λάθος, και χωρίς αυτό να γίνει αντιληπτό από τους γιατρούς η ασθενής μεταφέρθηκε στο δωμάτιο.

Οκτώ ώρες μετά την επέμβαση άρχισαν οι παρενέργειες, και επειδή δεν δόθηκε η δέουσα σημασία έπεσε σε παραισθήσεις, λήθαργο και στη συνέχεια σε κώμα. Για τέσσερεις μέρες, πάλευε κυριολεκτικά με τον εαυτό της να αντισταθεί, αλλά μάταια... Την υπερνίκησε το σηψαιμικό σοκ, εκμεταλλευόμενο την αδυναμία του οργανισμού της, επιδεινώνοντας την κατάστασή της και αλλάζοντας ριζικά και αμετάκλητα την ποιότητα της ζωής της.

Όπως θυμάται η ίδια, ο Γολγοθάς της ξεκίνησε το Σάββατο του Λαζάρου (20.4.2013). «Μπήκα στο νοσοκομείο για την εγχείρηση τη Δευτέρα (15.4.2013) και την επομένη έκανα την εγχείρηση. Όπως έλεγαν οι γιατροί ήταν ζήτημα 2-3 ωρών και μετά θα επέστρεφα στο σπίτι μου. Το απόγευμα, όμως, μετά την επέμβαση άρχισα να αισθάνομαι πολλούς πόνους και ξεκίνησαν τα πρώτα μετεγχειρητικά προβλήματα, ενώ εγώ περίμενα. Υπό κανονικές συνθήκες μετά από 2-3 ώρες έπρεπε να πάω σπίτι μου», ανέφερε σημειώνοντας με παράπονο πως από την Τρίτη μέχρι το Σάββατο του Λαζάρου κανένας γιατρός δεν ασχολήθηκε σοβαρά μαζί της.

Όταν έπεσε σε κώμα

Το Σάββατο του Λαζάρου και μετά από έντονες αντιδράσεις των συγγενών για τη μη ενημέρωσή τους για την κατάστασή της και ένεκα της σηψαιμίας που έδινε τα εμφανή πλέον σημάδια της παρουσίας της, μεταφέρθηκε από το Μακάρειο Νοσοκομείο, όπου νοσηλευόταν, στις Πρώτες Βοήθειες του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας για εμβολή στους πνεύμονες και καρδιακό.

Αφού έτυχε, όμως, της απαραίτητης, όπως κρίθηκε, περίθαλψης επέστρεψε εκ νέου στο Μακάρειο Νοσοκομείο με οδηγίες για περαιτέρω παρακολούθηση. Την επόμενη ημέρα, όταν η σηψαιμία ουσιαστικά ματαίωσε την επέμβαση, κτύπησε «κόκκινος συναγερμός» από την εξέλιξη και γι’ αυτό κλήθηκε εσπευσμένα στο Μακάρειο ειδικός γιατρός, ο οποίος έκρινε απαραίτητη και κατ’ επείγουσα τη μεταφορά της στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, για εκ νέου επέμβαση. Με την άφιξή της στο Γενικό Νοσοκομείο έγινε εσπευσμένη είσοδος στο χειρουργείο (Κυριακή των Βαΐων).

Ένεκα της κατάστασης και της σηψαιμίας, κυρίως, η Άννα έπεσε σε κώμα από σηψαιμικό σοκ, ενώ ο γιατρός που κλήθηκε από την Ελλάδα για να λάβει μέρος στην εγχείρησή της ξεκαθάρισε στους συγγενείς της πως οι ελπίδες επιβίωσης ήταν ελάχιστες, λόγω της προχωρημένης κατά πολύ κατάστασης. Τελικά η Άννα διέψευσε τους πάντες.

Έμεινε στην Εντατική σε κωματώδη κατάσταση και διασωληνωμένη μέχρι τη Μεγάλη Πέμπτη και επανήλθε από το κώμα. Στις τέσσερεις μέρες, όμως, που βρισκόταν σε κώμα, θυμάται πως γύρω της στέκονταν Άγιοι, ίσως ήταν τα αγαπημένα της πρόσωπα που δεν έφευγαν ούτε στιγμή από το προσκεφάλι της, ενώ λίγο πριν επανέλθει από το κώμα είδε ένα νεαρό παιδί, που είχε πάθει ατύχημα και πέθανε, να αναδύεται στον ουρανό χαμογελαστό.

Στην απομόνωση για 72 μέρες σε ένα δωμάτιο

Αφού πήγε στον άλλο κόσμο και επέστρεψε, η Άννα έμεινε για άλλες δέκα βδομάδες σε λήθαργο, ανίκανη να ανταποκρίνεται και να αντιστέκεται. Έμεινε καθηλωμένη στο κρεβάτι ενός δωματίου, απομονωμένη και διασωληνωμένη, υποστηριζόμενη από μηχανήματα και ιατρικές συσκευές που την στήριζαν μέχρι να ανταπεξέλθει. 72 ολόκληρες μέρες. 72 μέρες μακριά από τα εγκόσμια αλλά περιτριγυρισμένη από πραγματικούς μαχητές με λευκές στολές! Γιατρούς και παραϊατρικό προσωπικό, που έδιναν τη δική τους μάχη δίπλα από τη δική της για αντίσταση και επιβίωση.

Μία τόσο πολύ σοκαριστική εμπειρία που δεν μπορεί να ξεχαστεί, που έμεινε χαραγμένη βαθιά στην ψυχή και στο σώμα. Δεν μπορεί να το χωρέσει ανθρώπινο μυαλό, αλλά συνέβη κι αυτό στην Άννα: καθ' όλη τη διάρκεια των ημερών αυτών έμεινε με ανοικτή κοιλιά, αφού λόγω της σηψαιμίας δεν μπορούσαν οι γιατροί να τη ράψουν και να κλείσουν την τομή στην κοιλιακή χώρα. Από το κρεβάτι σηκώθηκε τέλη Ιουνίου μετά από πολλές προσπάθειες.

Τότε είδε για πρώτη φορά και τον εαυτό της στον καθρέπτη. Αντίκρισε μια άλλη Άννα. Ήταν σχεδόν η μισή, αφού έχασε 43 κιλά. Τότε κατάλαβε γιατί κάποιες φορές συγγενείς και φίλοι που την επισκέπτονταν λιποθυμούσαν όταν την αντίκριζαν. Την ίδια μέρα έκανε για πρώτη φορά μετά από τόσες μέρες ένα κανονικό μπάνιο. Θυμάται ότι για πολύ καιρό αφότου ξανασηκώθηκε από το κρεβάτι την κρατούσαν όπως το μωρό, για να μπορέσει να περπατήσει.

Έμεινε ανοικτή για 18 μήνες

Λίγες μέρες αφότου συνήλθε και αφού έκλεισαν την ανοικτή τομή οι γιατροί, επέστρεψε στο σπίτι της. Σχεδόν καθημερινά, όμως, έπρεπε να πηγαίνει στο νοσοκομείο για τις απαραίτητες εξετάσεις. Λέει, όμως, με παράπονο πως όταν την παρέδωσαν στους οικείους της δεν εξήγησαν σε κανέναν τους με ποιο τρόπο θα πρέπει να τη μεταχειρίζονται. Έτσι μία μέρα, ενώ προσπαθούσε να καθίσει, άνοιξε η κοιλιά της, και πάλι λόγω της σηψαιμίας.

Μετά από αυτό αναγκαστικά έμεινε με ανοιγμένη κοιλιά για 18 ολόκληρους μήνες, μέχρι τις αρχές του 2015! Τα προβλήματα της υγείας της, όμως, δεν σταμάτησαν εδώ. Λόγω των πολλών φαρμάκων, τα οποία έχουν παρενέργειες, εμφάνισε ένα μικρό πρόβλημα στον αριστερό νεφρό το οποίο, όπως λέει, θα αντιμετωπίσει.

Ερωτηθείσα αν φοβάται να κάνει επέμβαση, εάν χρειαστεί, αναφέρει πως αυτό δεν την τρομάζει. Το μόνο που τη φοβίζει, συμπληρώνει, είναι να ξανακάνει οποιαδήποτε εγχείρηση σχετική με γυναικολογικά ζητήματα. Δεν φοβάται τον θάνατο, δεν φοβάται τον πόνο, φοβάται τη σηψαιμία και το νοσοκομειακό μικρόβιο!

Ευχαριστίες προς πολλούς

Κατά τη 18μηνη ταλαιπωρία, όμως, η Άννα έχει να θυμάται και πολύ καλά πράγματα. Την αγάπη και τη φιλοξενία της «Αροδαφνούσας», τους πραγματικούς επαγγελματίες και το εξειδικευμένο προσωπικό αλλά και το κατ’ οίκον πρόγραμμα που προσφέρουν, που ένα ευχαριστώ είναι το λιγότερο που μπορεί να ειπωθεί σ' αυτά τα άτομα για το σημαντικό έργο που προσφέρουν, γεμάτο με αγάπη και χαμόγελο...

Επίσης, η Άννα ευχαριστεί θερμά και τους βουλευτές Αδάμο Αδάμου και Στέλλα Κυριακίδου για τη διαχρονική σημαντική στήριξή τους, αλλά και την ανθρωπιστική βοήθεια που της παρείχαν για να λάβει τη δεδομένη στιγμή την κατάλληλη απόφαση για ζωή. Την ίδια ώρα, εκφράζει ευχαριστίες και σε όλο το ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και ιδιαίτερα στα τμήματα της Εντατικής Μονάδας θεραπείας, της πλαστικής και Γενικής χειρουργικής, που έδωσαν και κέρδισαν τη δικιά τους μάχη με το να τη σώσουν, αλλά και να διορθώσουν ένα ιατρικό λάθος άλλου γιατρού.

Οι σημερινοί αγώνες της

Παρά τα όσα βίωσε, όμως, η Άννα σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα και αύριο ετοιμάζεται να κάνει το δικό της Άλμα Ζωής, συμμετέχοντας στην ομώνυμη εκδήλωση στο Ζάππειο. Σημειώνεται πως ο Πανελλήνιος Σύλλογος Γυναικών με Καρκίνο Μαστού «Άλμα Ζωής», που διοργανώνει την εκδήλωση, είναι Μη Κερδοσκοπικό Σωματείο που ιδρύθηκε το 1988 από γυναίκες που είχαν βιώσει προσωπικά τον καρκίνο του μαστού.

Η μοναδικότητά του έγκειται στο γεγονός ότι όλα τα μέλη του, οι εθελόντριες και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, είναι γυναίκες με εμπειρία καρκίνου του μαστού. Η Άννα θα συμμετάσχει στον αυριανό αγώνα δρόμου, ενώ θα θέσει και τις βάσεις για πραγματοποίηση παρόμοιας εκδήλωσης τον ερχόμενο Μάρτιο και στην Κύπρο για οικονομική στήριξη της Europa Donna Cyprus.

«Όλοι μας πρέπει να κάνουμε το Άλμα Ζωής και να παλέψουμε, δίνοντας φωνή σε όσους δεν μπορούν να μιλήσουν», εξήγησε. Ταυτόχρονα, η Άννα είναι ευχαριστημένη που, μαζί με τις υπόλοιπες γυναίκες που έζησαν τον καρκίνο του μαστού, είναι εθελόντρια και μέλος της Europa Donna Cyprus, που πέτυχε τον αγώνα για δημιουργία εξειδικευμένου Κέντρου Μαστού στην Κύπρο. Με αυτό κατά νουν, εδώ και ένα χρόνο αγωνίζεται για τη δημιουργία ενός εξειδικευμένου Κέντρου για άτομα που επανήλθαν από το κώμα.

Η δεύτερη προσπάθεια εντάσσεται στο πλαίσιο των δράσεων ομάδας ατόμων που επανήλθαν από το κώμα, και δημιουργήθηκε πρόσφατα. Μέσα από το Lucas project, που εφαρμόζει το ευρωπαϊκό φόρουμ Κύπρου, όπου είναι ενεργό μέλος, στις 8 Οκτωβρίου στη Λεμεσό θα πραγματοποιήσουν πορεία για ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης, στο να αγωνιστούμε για ένα κρατικό εξειδικευμένο κέντρο αποκατάστασης για άτομα που αφυπνίστηκαν από κώμα.

Ταυτόχρονα, δημιούργησε την ομάδα ατόμων που, από οποιαδήποτε αιτία έχουν ή είχαν κολοστομία και σηψαιμία. Στόχος στη ζωή της Άννας είναι η οργάνωση όλων αυτών των ατόμων, των οποίων το πρόβλημα υγείας τους δεν εμπίπτει σε έναν υφιστάμενο σύνδεσμο ή οργάνωση. Πιστεύει ότι όλοι πρέπει να έχουν δικαίωμα στην ποιότητα ζωής!

Η πρόληψη είναι το παν

Ως προς τα μηνύματα που θέλει να στείλει στους υπόλοιπους συμπολίτες της η Άννα τονίζει την αναγκαιότητα για πρόληψη. Όπως επισημαίνει, η πρόληψη είναι το άλφα και το ωμέγα για αποφυγή δυσάρεστων καταστάσεων. «Πήγα στον Παράδεισο και γύρισα. Από τότε, είπα ότι θα το πολεμήσω και θα παλέψω ώστε ο κόσμος να ενδιαφερθεί για τον εαυτό του. Δεν γίνεται να ακούς γυναίκα 50-60-70 χρονών, που να μην είχε κάνει τεστ Παπανικολάου για χρόνια. Δεν γίνεται να ξέρεις ότι έχεις προϊστορικό με τον καρκίνο και να μην ενεργείς προληπτικά», τόνισε, καλώντας όλους μας να κάνουμε κάθε χρόνο ένα δώρο στον εαυτό μας, τις προληπτικές εξετάσεις.