Η ΑΝΝΑ ΓΕΩΡΓΙΟΥ, ΠΟΥ ΝΙΚΗΣΕ ΜΙΑ ΔΥΣΚΟΛΗ ΑΣΘΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΑ ΕΒΑΛΕ ΚΑΤΩ ΠΟΤΕ

Αν και μόλις 26 ετών, η ζωή της μοιάζει σαν παραμύθι. Στα 17 προς 18 κλήθηκε να αντιμετωπίσει μία δύσκολη κατάσταση και τα κατάφερε, έχοντας πίστη στις δυνάμεις της και αποφασιστικότητα ότι δεν θα άφηνε τίποτα να τη λυγίσει και να τη νικήσει

Το 2008, λίγο μετά την αποφοίτησή της από το Λύκειο, διαγνώστηκε με Λέμφωμα Β, μία ασθένεια που παρουσιάζεται σε άντρες άνω των 55 ετών, ωρίμασε απότομα, πάλεψε και κατάφερε κάτι που στην αρχή έμοιαζε ακατόρθωτο, σπουδάζοντας παράλληλα

Στο άκουσμα της διάγνωσης, η Άννα, όπως ήταν φυσικό, τα έχασε. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δυστυχώς, έπρεπε να αποδεχθεί την κατάστασή της σχεδόν αμέσως. Έπρεπε να βρει τη δύναμη για να παλέψει και να τα καταφέρει, κυρίως για τους γονείς της και τα αδέλφια της, και μετά για την ίδια

Το μήνυμα πως υπάρχει ελπίδα για όλα, φτάνει εμείς να πιστέψουμε ότι θα τα καταφέρουμε, στέλνει μέσω της στήλης «Μαχητές και Νικητές της Ζωής» η Άννα Γεωργίου, 26 ετών. Αν και νεαρή σε ηλικία, βίωσε αρκετά. Ωρίμασε απότομα λόγω των καταστάσεων, οι οποίες την έκαναν να δει τη ζωή με άλλο μάτι. Να εκτιμήσει ακόμα και τα πιο ασήμαντα πράγματα. Να παλέψει πρώτα για τους άλλους -γονείς κι αδέλφια- και μετά για την ίδια. Και με την πίστη στις δυνάμεις της να καταφέρει, ίσως, το ακατόρθωτο, να νικήσει μία δύσκολη ασθένεια, η οποία, ειρήσθω εν παρόδω, εμφανίζεται σε άντρες άνω των 55 ετών.

Η ιστορία της

Γεννημένη το 1990, η Άννα, όπως κάθε παιδί της ηλικίας της, είχε πολλά όνειρα. Περίμενε να τελειώσει το σχολείο για να ανοίξει τα φτερά της σε έναν άλλο κόσμο. Να σπουδάσει, να ζήσει τη ζωή της, να κάνει πραγματικότητα όσα ήθελε. Τα πράγματα, όμως, δεν ήρθαν όπως τα σχεδίαζε. Στην τρυφερή ηλικία των 17 προς 18 γκρεμίστηκε ξαφνικά ο κόσμος της. Άλλαξαν τα πάντα μέσα σε λίγες μόνο ώρες.

Όπως μας εξηγεί, όταν τελείωσε τις εξετάσεις της και ανέμενε τα αποτελέσματα για να μάθει σε ποιο λιμάνι θα άραζε το δικό της πλοίο για μάθηση, έβγαλε στον λαιμό ένα κουβάρι, το οποίο μέρα με την μέρα την ενοχλούσε περισσότερο. Δεν περίμενε, ωστόσο, πως ένα κουβάρι, που φαινόταν σαν κύστη, θα ήταν τελικά καρκίνος. Κι όχι όποιος κι όποιος καρκίνος, αλλά Λέμφωμα Β Non Hodgkin. Μία ασθένεια που εμφανίζεται, παρακαλώ, σε άντρες άνω των 55 ετών. Στην περίπτωση της Άννας ο καρκίνος ήταν και επιθετικός αλλά και κακοήθης.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Όπως θυμάται η ίδια, «ήταν καλοκαίρι του 2008. Μόλις είχα τελειώσει το σχολείο και περίμενα τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Μία μέρα, όμως, εμφανίστηκε ένα κουβάρι, το οποίο ήταν εμφανές και με πονούσε. Αρχικά οι γιατροί με καθησύχαζαν. Πίστευαν ότι είχα μία θηρεογλωσσική κύστη, η οποία θα αντιμετωπιζόταν με μία απλή εγχείρηση, την οποία προγραμμάτισαν 1,5 χρόνο αργότερα. Τελικά οι διαγνώσεις των γιατρών -επισκέφθηκα τρεις διαφορετικούς που δεν γνωρίζονταν μεταξύ τους- αποδείχθηκαν λανθασμένες.

Και πώς το ανακάλυψαν; Μία νύκτα οι πόνοι από την κύστη ήταν τόσο έντονοι που μου κτυπούσαν στο αφτί. Δεν τους άντεχα άλλο. Έτσι επισκεφθήκαμε το Τμήμα Πρώτων Βοηθειών του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας και τελικά με λίγο μέσο, γιατί δυστυχώς στον τόπο μας αν δεν έχεις μέσο δεν κάνεις τίποτα, με έκαναν εισαγωγή και την εγχείρηση στην οποία έπρεπε να υποβληθώ σε 1,5 χρόνο την έκανα στις δέκα μέρες. Κι ευτυχώς που την έκανα, γιατί τα πράγματα θα ήταν τραγικά αν περίμενα 1,5 χρόνο», προσθέτει και σημειώνει πως μόλις οι γιατροί την άνοιξαν, έκοψαν έναν μικρό κομματάκι από την κύστη και την έκλεισαν αμέσως. Κι αυτό, γιατί οι γιατροί κατάλαβαν ότι κάτι πήγαινε λάθος και έκαναν τη σωστή διάγνωση.

Η συνέχεια

Η ίδια, όμως, δεν είχε ιδέα τι θα ακολουθούσε. Όταν ξύπνησε πίστευε πως όλα είχαν τελειώσει. Αμ, όμως, όχι. Ο κόσμος της θα γκρεμιζόταν απότομα και θα έχανε τη γη κάτω από τα πόδια της.

«Όταν ξύπνησα ήταν η μαμά μου με τη γιατρό στο δωμάτιο. Δεν μπορούσα να καταλάβω τι συνέβαινε και η μητέρα μου ήταν στεναχωρημένη. Το μόνο που κατάλαβα ήταν την μαμά μου να λέει στη γιατρό: ‘Περίμενε να 'ρθει ο άντρας μου για να της το πούμε. Θέλω να είναι εδώ κι ο άντρας μου’. Η γιατρός, όμως, ανένδοτη. Έπρεπε να μου το πουν, είπε, γιατί ήμουν μεγάλη. Έτσι με πήρε στο γραφείο της και μου ανακοίνωσε ότι πάσχω από Λέμφωμα Β Non Hodgkin, ότι έπρεπε να κάνω παρακέντηση και πως έπρεπε να ξεκινήσω χημειοθεραπείες.

»Για μένα όλα αυτά ήταν άγνωστα και δεν μπήκαν στη διαδικασία καν να μου τα εξηγήσουν. Στην συνέχεια έμαθα ότι όταν με άνοιξαν είδαν ότι το κουβάρι μου βρισκόταν ανάμεσα στις φωνητικές χορδές και την αναπνοή και πως αν προσπαθούσαν να κάνουν κάτι, πιθανότατα να ήταν μοιραίο για ‘μενα’», συνεχίζει, αναφέροντας πως η ασθένειά της εμφανίζεται σε έναν άντρα ανά μισό εκατομμύριο άνω των 55 ετών και ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο στην Κύπρο κρούσμα.

Αποδοχή της κατάστασης αμέσως

Στο άκουσμα της διάγνωσης, η Άννα, όπως ήταν φυσικό, τα έχασε. Δεν μπορούσε να το πιστέψει. Δυστυχώς, έπρεπε να αποδεχθεί την κατάστασή της σχεδόν αμέσως. Έπρεπε να βρει τη δύναμη για να παλέψει και να καταφέρει το ακατόρθωτο, κυρίως για τους γονείς της και τα αδέλφια της και μετά για την ίδια, όσο παράλογο κι αν ακούγεται. Στις δέκα μέρες ξεκίνησε τις χημειοθεραπείες, οι οποίες διήρκησαν σχεδόν έξι μήνες και γίνονταν κάθε τρεις βδομάδες.

Πήγαινε από το πρωί κι έφευγε αργά το απόγευμα εξαντλημένη και χωρίς δύναμη. Μάλιστα, οι γιατροί τής έδιναν στην αρχή ελάχιστες ελπίδες. Την είχαν προειδοποιήσει, κιόλας, πως είχε έξι μήνες ζωής και τελικά τους διέψευσε πανηγυρικά. Όπως μας λέει, τα θετικά αποτελέσματα άρχισαν να εμφανίζονται από την πρώτη κιόλας χημειοθεραπεία, εκπλήσσοντας και τους γιατρούς της.

Οι δύσκολες καταστάσεις που την έκαναν πιο δυνατή

Η όλη διαδικασία, όμως, δεν ήταν καθόλου εύκολη. Από την πρώτη χημειοθεραπεία έχασε τα μαλλιά της κι έπρεπε να κυκλοφορεί με περούκα, αφού παράλληλα με τις χημειοθεραπείες ξεκίνησε να σπουδάζει γραμματειακά σε ιδιωτικό πανεπιστήμιο της Κύπρου, αφού λόγω και της κατάστασης δεν μπορούσε να πάει στη Θεσσαλονίκη, όπου είχε περάσει στο Τμήμα Πληροφορικής του εκεί Πανεπιστημίου.

Η αντιμετώπιση της οποίας έτυχε από τις συμφοιτήτριές της και τον κόσμο γενικότερα δεν ήταν και η καλύτερη. Θεωρείτο κάτι το αφύσικο, το εξωπραγματικό. Μα δεν την ένοιαζε. Δεν ήθελε να δίνει δικαιώματα σε κανέναν, λέει, παρότι σχολιαζόταν συνεχώς. «Στο Πανεπιστήμιο προσπαθούσα να περνώ απαρατήρητη. Δυστυχώς, όμως, βίωσα δύσκολες καταστάσεις. Για παράδειγμα, στο Πανεπιστήμιο έπρεπε να ανεβώ 15 σκαλιά. Κάθε πέντε σκαλιά έκανα διάλειμμα, λόγω της κούρασης. Αυτό φαινόταν παράξενο για τους άλλους, μα δεν με ένοιαζε.

Σε μία άλλη περίπτωση, επειδή λόγω κορτιζόνης έβαλα 15 κιλά μέσα σε ένα μήνα με σχολίαζαν αρνητικά, ενώ όταν έβγαλα την περούκα για να ξεκινήσει το τρίχωμα της κεφαλής μου να αερίζεται, τα σχόλια πήγαιναν κι έρχονταν. Άκουσα πολλά, αλλά δεν με ένοιαζε, αν και στην αρχή με ενοχλούσε η κατάσταση αυτή. Με τον καιρό, όμως, δεν με ενδιέφερε το τι θα πει ο κόσμος ή τι θα σκεφτόταν για μένα.

Το μόνο που με ένοιαζε ήταν να ήμουν εγώ καλά και δεν με πέρασε ούτε για μία στιγμή η ιδέα να εγκαταλείψω τις σπουδές μου», τονίζει, λέγοντας πως για 'κεινη οι σπουδές ήταν η διέξοδός της, αφού απασχολούσε το μυαλό της με άλλα πράγματα και δεν σκεφτόταν τις χημειοθεραπείες κι όλα τ’ άλλα, ενώ τη βοηθούσαν και ψυχολογικά.

Το σήμερα

Όταν τελείωσαν οι χημειοθεραπείες το πρόβλημα είχε ξεπεραστεί εντελώς. Βγήκε νικήτρια και πλέον αποτελεί παρελθόν. Βέβαια, από τότε μέχρι σήμερα, ανά τακτά χρονικά διαστήματα, πλέον μία φορά τον χρόνο, κάνει εξετάσεις για να διαπιστωθεί ότι όλα πάνε καλά - κι ευτυχώς όλα βαίνουν καλώς. Μόνη αρνητική παρένθεση, ένα μικρό κουβάρι που είχε βγάλει δίπλα στο προηγούμενο και το οποίο σήμανε εκ νέου συναγερμό, ενώ υπήρχαν φόβοι για το χειρότερο.

Τελικά, ήταν μια μικρή κύστη, η οποία αντιμετωπίστηκε άμεσα χωρίς να την επηρεάσει αρνητικά. Όμως, μέχρι να ξεκαθαρίσει όλο αυτό, πέρασε δύσκολες στιγμές, τόσο η ίδια όσο και η οικογένειά της. Πλέον, όμως, όλα αυτά έχουν περάσει στο παρελθόν. Σήμερα η Άννα εργάζεται, αν και είχε απορριφθεί από αρκετές δουλειές λόγω της ασθένειας που είχε περάσει, και κοιτά το μέλλον με αισιοδοξία, έχοντας δίπλα της όλους όσοι ήταν μαζί της στα δύσκολα.

Μήνυμα ζωής

Ολοκληρώνοντας την αφήγησή της, η Άννα θέλησε να στείλει τα δικά της μηνύματα, αρχίζοντας με το πιο απλό, το ότι υπάρχει ελπίδα, φτάνει να το πιστέψουμε εμείς μέσα μας.

«Εγώ πίστεψα ότι θα καταφέρω να ξεπεράσω μία ασθένεια που μου ανακοινώθηκε ότι την παθαίνει ένας άντρας ανά μισό εκατομμύριο ηλικίας 55 ετών και πάνω. Ήμουν 17 στα 18, δεν ήξερα καν τι σημαίνει καρκίνος και το πάλεψα, για τους γονείς και τα αδέλφια μου, κυρίως, και μετά για μένα. Δεν μπορούσα να τους βλέπω να στεναχωριούνται και προσπαθούσα, παρότι βίωνα μία δύσκολη κατάσταση, να τους δίνω δύναμη και ελπίδα ότι όλα θα πάνε καλά. Κι ευτυχώς όλα πήγαν καλά.

»Συνεπώς, όταν έχεις ελπίδα και πίστη όλα μπορούν να γίνουν, ακόμα και τα πιο δύσκολα. Επίσης, για 'μενα η ψυχολογία είναι το α και το ω. Θεωρώντας ότι εγώ κατάφερα να νικήσω αυτή την ασθένεια, πιστεύω ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε πάρα πολλά πράγματα που μπορεί να συμβούν στη ζωή μας, φτάνει να πιστέψουμε σε μας, να πατήσουμε στα πόδια μας και να μην παραδοθούμε. Αν παραδοθείς, απλώς τελειώνουν όλα», κατέληξε.