ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΤΑΞΙΔΙΑΡΙΚΗ ΚΑΙ ΕΝΑ ΑΝΗΣΥΧΟ ΠΝΕΥΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΡΕΚΟΥ

Ζει το όνειρό της και με το παραπάνω, ενώ παράλληλα κατάφερε να κρεμάσει τη σημαία της Κύπρου στο Chemnitz Opera House της Δρέσδης

Ζω το σήμερα και δεν μπορώ να σκεφτώ το μέλλον. Αν με ρωτάς τι θα κάνω από επαγγελματικής πλευράς, τότε αν δεν χορεύω, σίγουρα θα χορογραφώ. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να διδάσκει μπαλέτο… νομίζω θα είμαι πολύ αυστηρή δασκάλα

Ελάχιστα άτομα γνώρισα που παραδέχτηκαν ότι σε τόσο νεαρή ηλικία ζουν το όνειρό τους. Ένα από αυτά είναι και η Ναταλία Κρέκου, η νεαρή μπαλαρίνα που κατάφερε όχι μόνο να καταξιωθεί στον χώρο του μπαλέτου, αλλά να ανοίξει τα φτερά της, να πετάξει σε πολλές χώρες της γης και να χορέψει στις μεγαλύτερες σκηνές του κόσμου, κάνοντας υπερήφανη όχι μόνο την οικογένειά της, αλλά και το μικρό της νησί!

Το μόνο που ήθελε να κάνει από τότε που θυμάται τον εαυτό της ήταν να χορεύει! Άλλωστε, όπως η ίδια δήλωσε στη «Σ», «στη ζωή ερχόμαστε προορισμένοι για κάποιο σκοπό… έτσι απλά ξέρω ότι γεννήθηκα για να χορεύω». Αν και ζει στο εξωτερικό, επισκέπτεται τουλάχιστον μια φορά τον χρόνο την Κύπρο. Της λείπει πολύ η θάλασσα και το αγαπημένο της ποίημα είναι η «Ιθάκη». Ένα κορίτσι αεικίνητο, ονειροπόλο, δημιουργικό… μια ψυχή ταξιδιάρικη και ένα ανήσυχο πνεύμα είναι η Ναταλία.

Βασική χορεύτρια στην Chemnitz Opera House

Αν και σήμερα εργάζεται μόνιμα στη Δρέσδη, εντούτοις η Ναταλία έχει διανύσει ένα μακρύ δρόμο μέχρι να φτάσει εδώ. Μέχρι πριν από λίγες μέρες βρισκόταν στην ιδιαίτερή της πατρίδα και ξεκουραζόταν για να επιστρέψει τώρα στη βάση της, όπου προετοιμάζεται για τον επόμενό της πρωταγωνιστικό ρόλο «Gabriel» στην καινούργια παραγωγή «Lampenfieber», που θα κάνει πρεμιέρα στις 10 Σεπτεμβρίου.

«Η πορεία μου στον χορό ξεκίνησε στα 13 μου χρόνια, όταν κέρδισα στον Παγκύπριο Διαγωνισμό Χορού Eurovision το 2002. Τότε ανοίχτηκαν καινούργιες πόρτες για μένα. Εκπροσώπησα την Κύπρο μας στην Ολλανδία και ακολούθως στην Ουκρανία στο διεθνές φεστιβάλ χορού 'The world ballet stars'. Στη συνέχεια παρακολούθησα στην Αμερική σεμινάρια στο 'Αmerican school of Ballet' και 'Κirov Academy of Ballet'.

»Μετά έγινα δεχτή στη διάσημη σχολή χορού των Bolshoi στη Μόσχα, ακολούθησε ένας χρόνος χορογραφίας. Το 2009 συμμετείχα με δική μου χορογραφία 'Emotional Conflict' σε διαγωνισμό στη Μόσχα, όπου εξασφαλίσαμε το πρώτο βραβείο. Την ίδια χρονιά κέρδισα τον Παγκόσμιο Διαγωνισμό Χορού που πραγματοποιήθηκε στην Ελλάδα. Αυτή η πρωτιά άνοιξε τις πόρτες σε Αμερική και στο 'Αjkun Ballet' της Νέας Υόρκης.

»Το 2006 το Royal Academy of Dance μου απένειμε τον τίτλο ARAD». Ένα τεράστιο βιογραφικό γεμάτο εμπειρίες, το οποίο εμπλουτίστηκε ακόμη περισσότερο τα επόμενα τρία χρόνια, όπου δούλεψε στην ομάδα «Moscow City Ballet» και «Moscow Classical Ballet», κατά τη διάρκεια των οποίων περιόδευσε στη Βραζιλία, Αγγλία, Βέλγιο, Λετονία, Λιθουανία κλπ. Το διαβατήριό της, ακολούθως, απέκτησε τη σφραγίδα της Αυστρίας και κατέληξε σήμερα στη Γερμανία. «Είμαι ευγνώμων στη χώρα μου, που με βοήθησε να ακολουθήσω το όνειρό μου να γίνω μια επαγγελματίας μπαλαρίνα».

Η ζωή μιας μπαλαρίνας

Οι αέρινες κινήσεις του σώματος, η ρυθμική ευλυγισία του κορμιού που παρασύρει τον θεατή σε έναν όμορφο παραμυθένιο κόσμο, δεν είναι τόσο εύκολη υπόθεση για μια μπαλαρίνα.

«Η ζωή της μπαλαρίνας είναι ένας συνεχής αγώνας με τον εαυτό της, χρειάζεται πολλές ψυχικές αντοχές. Πρέπει από μικρή ηλικία να γίνεις αυτόνομη και να πάρεις αποφάσεις για τη ζωή σου, να ζεις με πειθαρχία καθημερινά. Έχεις σαν όργανο το ίδιο σου το σώμα, το οποίο πρέπει να φροντίζεις. Κάθε μέρα όλα ξεκινούν από την αρχή, προθέρμανση, προπόνηση, πρόβες… Η εργασία μας είναι επώδυνη για το σώμα μας που είναι το όργανό μας. Κινούμαστε σε ακραία σημεία και εξασκούμαστε όλη μέρα, κάθε μέρα. Εξαρτόμαστε από το σώμα μας, από το πόσο καλά νιώθουμε και από τους τραυματισμούς που έχουμε και πώς επουλώθηκαν. Είναι επόμενο να υπάρχουν τραυματισμοί μετά από τόση άσκηση».

Αλήθεια, πώς είναι μια καθημερινή μέρα μιας επαγγελματία μπαλαρίνας; «Χμμ… πρωινό ξύπνημα κατά τις 07:00. Γύρω στις 09:00 θα πρέπει να βρίσκομαι στο θέατρο. Βλέπω το πρόγραμμα της ημέρας, τις πρόβες που θα ακολουθήσουν μετά το training. Προθέρμανση και training στις 10 με 11:30. Μετά ξεκινούμε πρόβες μέχρι τις 18:00. Αν έχουμε παράσταση το βράδυ, τότε έχουμε τέσσερεις περίπου ώρες ενδιάμεσα για ξεκούραση. Μετά αρχίζει το μακιγιάζ και το κτένισμα, και μετά ξανά προθέρμανση και μάθημα για μια ώρα εθελοντικά. Εγώ προσωπικά συνηθίζω να πηγαίνω στη σκηνή και να δοκιμάζω κάποιες από τις κινήσεις της χορογραφίας, μετά πάω στο δοκιμαστήριο για τα κοστούμια. Συνήθως μια παράσταση διαρκεί 2-3 ώρες μαζί με το διάλειμμα. Έχουμε 2-4 παραστάσεις την εβδομάδα».

«Αν δεν γινόμουν μπαλαρίνα…»

Η 28χρονη Ναταλία Κρέκου είναι στον χώρο του χορού περισσότερα από 20 χρόνια, αν και επαγγελματικά γύρω στα 10 χρόνια. Δηλώνει ευτυχισμένη γιατί έχει πετύχει αυτό που πολλοί ακόμη, ειδικά στην ηλικία της, όχι μόνο δεν το κατόρθωσαν, αλλά δεν το αντιλήφθηκαν. Πρώτον, ξέρει τι θέλει και, δεύτερον, το κάνει.

«Ζω αυτό που ονειρευόμουν από μικρό παιδί και με το παραπάνω. Είμαι τυχερή που έχω πάντα δίπλα μου ανθρώπους που με αγαπούν και τους αγαπώ, και με στηρίζουν, όπως τη μητέρα μου και την οικογένειά μου, τις αγαπημένες μου πρώτες δασκάλες Αννίτα Χατζηευτυχίου και Οξάνα Πέτρου, ανθρώπους που έγιναν οικογένειά μου όταν ήμουν στην Αμερική όπως οι Πέτρος Πετρίδης, Ισμήνη Μιχαηλίδου, Λία Ριρή, Κλέα Δημητρίου και η αείμνηστη Στέλλα Αυλωνίτη…

» Αν δεν γινόμουν μπαλαρίνα, δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να γίνω… Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι. Θεωρώ ότι στη ζωή ερχόμαστε προορισμένοι για κάποιο σκοπό. Δεν είναι το επάγγελμα… απλά ξέρω ότι γεννήθηκα για να χορεύω… Πιστεύω πως πάντα πρέπει να ακούς τη φωνή της ψυχής σου. Να την αφήνεις να σε καθοδηγεί στη ζωή, να προσπαθείς… Τι κι αν δεν πετύχεις, τουλάχιστον θα ξέρεις πως προσπάθησες…

»Αγαπώ πολύ το ποίημα του Καβάφη 'Ιθάκη': ‘Σαν βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος, γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...’ Γιατί στην ουσία στον δρόμο θα μάθεις τόσα πολλά που θα σε κάνουν να καταλάβεις πως ο δρόμος είναι το σημαντικό της ζωής. Αλλά χωρίς την Ιθάκη, τον στόχο, δεν μπορείς να βάλεις πανιά».

Η σημαία της Κύπρου στην Όπερα

Στην πρόσοψη του κτηρίου της όπερας όπου εργάζεται η νεαρή Ναταλία υπάρχουν αναρτημένες μεγάλες σημαίες των χωρών όλων των καλλιτεχνών όπου εργάζονται εκεί. Μια από αυτές ήταν και της Κύπρου φυσικά. «Η συγκίνησή μου, η χαρά και η περηφάνια μου είναι τόσο μεγάλη, να γνωρίζω ότι η σημαία μας είναι εκεί επειδή βρίσκομαι εγώ εκεί. Αγαπώ την Κύπρο και της χρωστώ ένα μεγάλο ευχαριστώ!»

Τι άλλο θα ήθελε όμως να πετύχει; «Θα ήθελα πάρα πολύ να παρουσιάσω δουλειά δική μου κάποια στιγμή στην Κύπρο. Εγώ μαζί με άλλους πέντε χορευτές από διαφορετικές χώρες, τη δική μας χορευτική ομάδα που ονομάζεται «Timee-Dance, Choreography and Performance». Αυτό προέκυψε και από την τεράστιά μου αγάπη για τη δημιουργία και τη χορογραφία. Εδώ και τρεις συνεχόμενες χρονιές, παράλληλα με τη δουλειά στο θέατρο, στον ελεύθερό μας χρόνο δουλεύουμε πάνω σε δικά μας projects και παρουσιάζουμε στη Γερμανία δικές μας παραγωγές.

»Αυτή η δουλειά με χαροποιεί ιδιαίτερα και αυτό θέλω κάποια στιγμή να το κάνουμε και στην Κύπρο». Τα φώτα της σκηνής και η αυλαία κλείνει νωρίς για μια μπαλαρίνα. Όταν όμως τη ρωτάς πώς φαντάζεται τον εαυτό της σε δέκα χρόνια από τώρα, δεν ξέρει να σου απαντήσει. «Ζω το σήμερα και δεν μπορώ να σκεφτώ το μέλλον. Αν με ρωτάς τι θα κάνω από επαγγελματικής πλευράς, τότε αν δεν χορεύω, σίγουρα θα χορογραφώ. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου να διδάσκει μπαλέτο… νομίζω θα είμαι πολύ αυστηρή δασκάλα»!