Ο ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΠΑΝΤΕΛΗ, ΕΝΑΣ ΚΩΦΟΣ ΝΕΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΠΡΟΣ ΜΙΜΗΣΗ ΓΙΑ ΠΟΛΛΟΥΣ

Σε ηλικία 18 μηνών είχε πάθει μία μόλυνση στο πόδι του και οι γιατροί τού χορήγησαν λάθος αντιβίωση. Από αυτό το ιατρικό λάθος άρχισαν να επηρεάζονται τα νεύρα της ακοής του μέχρι που νέκρωσαν τελείως…

Όταν ήταν 2 χρονών η μητέρα του ρώτησε τους γιατρούς για το παιδί της, κι ένα γιατρός-ακουολόγος πήρε δύο τενεκεδάκια και τα χτύπησε κοντά στ' αφτιά του. Όταν το παιδί δεν ανταποκρίθηκε, ο γιατρός τής είπε «το παιδί σου είναι κωφό και πάρε το στη Σχολή Κωφών!»

«Με τη γλώσσα της καρδιάς θα σου μιλώ και με τα χέρια θα σου λέω παραμύθια», ήταν οι στίχοι που έγραψε ο Στέλιος Πισής, που πρόσφατα προέβαλε η στήλη «Μαχητές και Νικητές της Ζωής». Με αυτούς τους στίχους επέλεξα να παρουσιάσω και το σημερινό πρόσωπο της στήλης μας. Τον Στέφανο Παντελή. Έναν υπέροχο άνθρωπο ο οποίος, αν και είναι κωφός, έχει το χάρισμα να σου μιλά με τα μάτια της αγνής ψυχής του, χρησιμοποιώντας τη γλώσσα της καρδιάς του, αλλά και τη γλώσσα της τέχνης που αγαπά τόσο πολύ.

Ήρθαμε σε επαφή μόλις χθες, κι ο λόγος που με ώθησε να τον γνωρίσω ήταν η κίνησή του να απευθύνει ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι βοήθησαν για την κατάσβεση των καταστροφικών πυρκαγιών του περασμένου Ιουνίου -οι οποίες αποτέφρωσαν χιλιόμετρα αγροτικών περιοχών- μέσα από το χάρισμα και το ταλέντο του στις τέχνες.

Ποιος είναι

Ο Στέφανος Παντελή γεννήθηκε στις 16 Οκτωβρίου του 1990 στη Λευκωσία. Ήταν ένα υγιέστατο αγοράκι και μάλιστα έκανε εντύπωση στην οικογένειά του γιατί σαν βρέφος που ήταν μίλησε πολύ νωρίς, γύρω στους 12 μήνες. Όσο κι αν ακούγεται παράδοξο, μπορούσε να φωνάζει τον ξάδερφό του που έχει το όνομα «Χαράλαμπος»! Και ήταν ακόμη πιο παράξενο που ένα μικρό μωρό, πριν καν περπατήσει, κατάφερνε να λέει τόσο μεγάλες λέξεις.

Σε ηλικία 18 μηνών είχε πάθει μία μόλυνση στο πόδι του και οι γιατροί τού χορήγησαν λάθος αντιβίωση. Από αυτό το ιατρικό λάθος άρχισαν να επηρεάζονται τα νεύρα της ακοής του μέχρι που νέκρωσαν τελείως… Εκεί άρχισαν κι οι δυσκολίες του Στέφανου και της οικογένειάς του. Η οικογένεια όλη δούλευε για τις θεραπείες του, αφού έπρεπε να ταξιδεύει συνεχώς στο εξωτερικό για να ανακαλύψουν οι ιατροί το πρόβλημα και αν υπήρχε θεραπεία. Αυτό κράτησε μέχρι τα 9 του χρόνια…

«Δυστυχώς ζούμε σε μία κοινωνία με ένα Ιατρικό Σύστημα που αν θέλει να βοηθήσει θα βοηθήσει. Η ζωή του ήταν συνεχώς πήγαινε - έλα στους γιατρούς, ακουολόγους, στο ινστιτούτο γενετικής, ταξίδια Ελλάδα - Κύπρο, κι αποτέλεσμα κανένα», μου αναφέρει σε σημείωμα η οικογένειά του.

«Πάρε τον στη Σχολή Κωφών»

Σαν να μην έφτανε η ταλαιπωρία, η οικογένεια έζησε στο πετσί της και το σκληρό πρόσωπο των ιατρών. Ειδικότερα, όταν ο Στέφανος ήταν 2 χρονών, η μητέρα του ρώτησε τους γιατρούς για το παιδί της, κι ένα γιατρός-ακουολόγος πήρε δύο τενεκεδάκια και τα χτύπησε κοντά στ' αφτιά του. Όταν το παιδί δεν ανταποκρίθηκε, ο γιατρός τής είπε «το παιδί σου είναι κωφό και πάρε τον στη Σχολή Κωφών!».

Αυτή ήταν, δυστυχώς, η ανταπόκριση των γιατρών στην αγωνία της οικογένειάς του. Πέραν τούτου, στην κοινωνία μας, είναι κοινό μυστικό, τότε όταν έβλεπαν έναν κωφό τον αντιμετώπιζαν σαν να είχε κάποια μολυσματική ασθένεια… Μάλιστα, ακόμη και γείτονες του Στέφανου δεν τον δέχονταν, με αποτέλεσμα να θέλει να κρύψει το πρόβλημά του για να μην ξέρει κανείς ότι ήταν κωφός, ενώ αρνιόταν να φοράει τα ακουστικά του, αφού δεν του προσέφεραν τίποτα απολύτως.

Ο Γολγοθάς κι η θέληση για ζωή

Ο Στέφανος έχει ακόμα μία πάθηση, το Σύνδρομο Αλφισμού. Παρουσιάζει κάποια συμπτώματα της πάθησης αυτής, με το πιο σοβαρό να επηρεάζει την όρασή του. Στην Αγγλία στα 9 του χρόνια του είπαν πως θα έχανε την όρασή του στα 18 και εκεί ήταν λες και είχαν χαθεί τα πάντα… Άρχισε τότε να κάνει πράγματα... όσα πιο πολλά μπορούσε! Στα 9 του χρόνια ξεκίνησε το skateboarding και έτσι άρχισε να κάνει φίλους, παιδιά με το ίδιο ενδιαφέρον! Άρχισε και το Taekwondo και είναι κάτοχος μαύρης ζώνης!

Είχε το ποδήλατό του, τη σανίδα του και άρχισε να εξερευνά τη Λευκωσία τότε και να κάνει καινούργιους φίλους. Τη ζωγραφική την ξεκίνησε στα 2 του χρόνια, όταν πια δεν μπορούσε να μιλήσει και να ακούσει και ήταν ο τρόπος έκφρασής του. Ήταν αυτοδίδακτος ζωγράφος από τότε! Στα 9 του χρόνια παρουσίασε την πρώτη του έκθεση ζωγραφικής και είχαν αγοραστεί όλοι του οι πίνακες. Με τα χρήματα αυτά ο Στέφανος ταξίδεψε στην Αγγλία για εξετάσεις.

Από τότε άρχισε να κάνει πίνακες και να τους δωρίζει σε διάφορους οργανισμούς, όπως στον Ραδιομαραθώνιο - για πολλά χρόνια πίνακες του Στέφανου πωλούνταν για ενίσχυση του Θεσμού, χωρίς αυτός να έχει κάποιο έσοδο από αυτό. Παράλληλα, άρχισε να κάνει γκράφιτι στους τοίχους της Λευκωσίας για να εκφράζει τι ένιωθε και να δίνει τα μηνύματα στον κόσμο. Ο Στέφανος ήταν πάντα ενήμερος για ό,τι γινόταν στην Κύπρο και σε όλο τον κόσμο και έτσι οι ζωγραφιές του πάντα έδιναν μηνύματα στους άλλους.

Το σήμερα

Ο Στέφανος σήμερα έχει κατασκευές και γκράφιτι σε διάφορους χώρους της Λευκωσίας, όπως καφέ και εστιατόρια, κι έχει κερδίσει σε πολλούς διαγωνισμούς! Αυτήν τη χρονιά αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας από το Τμήμα της Αρχιτεκτονικής με πολύ καλούς βαθμούς, με τις κατασκευές του να βραβεύονται κάθε χρόνο σαν οι καλύτερες της χρονιάς! Οι στόχοι του Στέφανου είναι να μπορεί πάντα, μέσα από τα έργα του, να εκφράζεται και να δημιουργεί και να δίνει πάντα όμορφα μηνύματα! Σκοπός του είναι να συνδυάσει τη ζωγραφική, την τέχνη και το ταλέντο του με την αρχιτεκτονική!

Η αγάπη του για τα Σπήλια

Αξίζει να σημειωθεί πως η μητέρα του Στέφανου είναι από τα Σπήλια κι εκεί στο χωριό μεγάλωσε. Ήταν εκεί κάθε Σαββατοκύριακο και κάθε καλοκαίρι! Οι παππούδες του και οι γονείς του τον έμαθαν πάντα να σέβεται τη φύση και να ζει σε αυτήν, μιας και το χωριό του είναι μέσα στο δάσος! Η πρόσφατη πυρκαγιά στην περιοχή της Σολέας κατέστρεψε το δάσος γύρω από το όμορφο αυτό χωριό και χάθηκε η ομορφιά του και η ζωή του.

Με τη θλίψη αυτήν, κάνοντας το γκράφιτί του, ήθελε να δώσει το μήνυμα στους υπόλοιπους ότι μια πυρκαγιά -ειδικά σε ένα χωριό με ηλικιωμένους ανθρώπους που αυτοί στην ουσία έφτιαξαν και διατήρησαν το δάσος και το προστάτευαν τόσα χρόνια- είναι σαν να τους παίρνει τη ζωή τους και τους στερεί ό,τι αγάπησαν και έφτιαξαν. Ακόμα, στο έργο του αυτό δείχνει τους νέους ανθρώπους να απομακρύνονται με το αυτοκίνητό τους από το χωριό, θέλοντας να δείξει ότι οι νέοι άνθρωποι έχασαν το ενδιαφέρον πλέον για τα χωριά τους, όπου εκεί μεγάλωσαν κι εκεί είναι οι ρίζες τους.

Στο έργο, επίσης, εκφράζει ευχαριστίες για τους δύο ήρωες που έχασαν τη ζωή τους στην τεράστια αυτήν πυρκαγιά και λέει ευχαριστώ και σε όσους έτρεξαν να βοηθήσουν.

Τα μηνύματα

Μιλώντας στη στήλη μας, ο Στέφανος θέλησε να περάσει και τα δικά του μηνύματα. Όπως μας τόνισε, πρέπει πάντα να σεβόμαστε τους ανθρώπους που είναι γύρω μας, χωρίς να κρίνουμε τους άλλους - εάν έχουν κάποιο πρόβλημα υγείας ή αν είναι διαφορετικοί. Επίσης, πρέπει να σεβόμαστε τη φύση, γιατί αυτή μας δίνει ζωή και ηρεμία ψυχής! Αυτό είναι κάτι που πάντα προσπαθεί να εκφράσει και ο ίδιος μέσα κι από τα αρχιτεκτονικά του σχέδια.