Η συγκλονιστική μαρτυρία του Υπολοχαγού Δαμιανίδη, Διοικητή του 231 Τ.Π.
Η διαταγή ήρθε με σήμα και καθόριζε να συνεχισθεί νυκτερινή επίθεση από το Καλαμπάκι προς Πυλέρι, Κρηνί, Γομαρίστρα και κάλυψη του αριστερού πλευρού της ΕΛΔΥΚ

Μέρος Γ

Δεν πρόλαβε ν’ ανασάνει ο Υπολοχαγός Δαμιανίδης μέσα στον ορυμαγδό των εκρήξεων και τον περίμενε νέα αποστολή. Πολύ πιο δύσκολη και επικίνδυνη από την προηγούμενη, που, με τους άλλους συμπολεμιστές του, μόλις είχε φέρει σε πέρας με επιτυχία… Ο Υποδιοικητής, χωρίς χρονοτριβή, του έδωσε ένα φάκελο λέγοντάς του:

«'Είναι διαταγή επιχειρήσεων και αν έχεις απορίες να επικοινωνήσεις με τον Διοικητή', που κανένας δεν ήξερε πού βρισκόταν. Η διαταγή ήρθε με σήμα και καθόριζε να συνεχισθεί νυκτερινή επίθεση από το Καλαμπάκι προς Πυλέρι, Κρηνί, Γομαρίστρα και κάλυψη του αριστερού πλευρού της ΕΛΔΥΚ, που θα επιχειρούσε επίθεση με το πρώτο φως της επόμενης μέρας, από το στρατόπεδό της, που ήταν στον Γερόλακκο, προς Κιόνελι, όπου ήταν ανεπτυγμένη σε αμυντική διάταξη σε βάθος η ΤΟΥΡΔΥΚ και άλλα τμήματα Τούρκων Αλεξιπτωτιστών και Τουρκοκυπρίων», προσθέτει.

«Δεν είχα άλλη επιλογή»
Πέραν των πιο πάνω ο Υπολοχαγός σημειώνει: «Κοίταξα το ρολόγι μου και είδα ότι ήταν εφτά η ώρα το απόγευμα, όταν πήρα τη διαταγή. Δεν είχα άλλη επιλογή. Όφειλα να συμμορφωθώ και να την εκτελέσω αναντίλεκτα, όσο κουρασμένοι κι αν ήταν οι νεαροί στρατιώτες μου, κληρωτοί και επίστρατοι. Τους συγκέντρωσα, τους μίλησα για τη νέα αποστολή μας και τους τόνισα ότι αυτή ήταν πολύ δύσκολη και επικίνδυνη

. Εγώ, για να τονώσω το φρόνημα και το ηθικό τους, τους διαβεβαίωσα ότι προσωπικά θα τεθώ επικεφαλής τους, θα βρίσκομαι πάντα μπροστά και θα τους καθοδηγώ. Το δίκαιο είναι με το μέρος μας, τους τόνισα και ο Θεός θα μας βοηθήσει. Αισθάνθηκα την ανάγκη να τους ρωτήσω αν υπάρχουν στρατιώτες που δεν είναι έτοιμοι ή είναι κουρασμένοι και δεν θέλουν να με ακολουθήσουν.

Αν υπάρχουν, τους διευκρίνισα, να μου το πουν και να πάνε στο Άγιο Παύλο, μέχρι να τελειώσει η μάχη. Προς τιμήν τους, και θέλω να το τονίσω αυτό, όλοι δήλωσαν έτοιμοι να με ακολουθήσουν. Συγκινήθηκα από τη στάση τους και την εμπιστοσύνη τους στο πρόσωπό μου. Τους επαίνεσα και ως αρχαιότερος από τους αξιωματικούς που θα λαμβάναμε μέρος στην επιχείρηση, τέθηκα επικεφαλής του Τμήματος», συνεχίζει.

Ολονύκτια πορεία
Σταματά για λίγο ο Συνταγματάρχης Δαμιανίδης, φρεσκάρει τη μνήμη του, συνομιλεί για λίγο με τον Παρασκευά Γελαστό, που ήταν Δόκιμος αξιωματικός και είχε ζήσει κοντά του όλες εκείνες τις μεγάλες στιγμές που αφηγείται, και συνεχίζει: «Από τη Διάβαση Αγίου Παύλου κατευθυνθήκαμε προς Καλαμπάκι, όπου φθάσαμε γύρω στις δεκάμισι με έντεκα το βράδυ. Εκεί πήραμε νέο σήμα από τον Διοικητή, μέσω ασυρμάτου, που μας ρωτούσε: ‘Ακόμα να ξεκινήσετε;’. Του ανέφερα ότι ξεκινούμε.

Μαζί μας πήραμε και δυο-τρεις κατοίκους Αγίου Ερμολάου, που γνώριζαν καλά την περιοχή, για οδηγούς. Ο ένας ήταν αγροφύλακας και οι άλλοι δύο βοσκοί. Κατά τις 12 η ώρα τα μεσάνυκτα τούς συγκέντρωσα όλους, τους έδωκα τις τελευταίες οδηγίες και χωριστήκαμε σε τρία τμήματα. Τους έκανα στο έδαφος το σχέδιο των κινήσεών μας κατά την επικείμενη επίθεση.

Εγώ με το τμήμα μου προς Πενταδάκτυλο, ο Μάμαλης με το δικό του προς Πυλέρι κα ο Δόκιμος Γελαστός, εφεδρεία. Σε πέντε λεπτά ξεκινήσαμε με βορειοανατολική κατεύθυνση. Αφού προχωρήσαμε αρκετά, σταματήσαμε για ξεκούραση και συντονισμό. Σε λίγο συνεχίσαμε την πορεία μας, πάντοτε μπροστά εγώ με το τμήμα μου, μετά ο Μάμαλης με το τμήμα του και πίσω ο Γελαστός με το δικό του.

Εκεί που προχωρούσαμε, πέντε λεπτά μετά που ξεκινήσαμε, ακούστηκαν πυροβολισμοί. Επειδή ήμουν μπροστά δεν ήξερα τι είχε συμβεί. Σταμάτησα, οπότε μου ανέφεραν ότι διέφυγε προς το Πυλέρι ο Τούρκος αιχμάλωτος, που κινείτο με το δεύτερο τμήμα. Οι δικοί μας άρχισαν να βάλλουν εναντίον του. Έτρεξαν προς το μέρος που διέφυγε αλλά δεν τον εντόπισαν ούτε νεκρό, ούτε ζωντανό. Οι Τούρκοι ήταν πολύ κοντά μας και φοβήθηκα μήπως εντοπίσουν τις θέσεις μας. Η ώρα ήταν 3.30 μετά τα μεσάνυχτα. Τους είπα να βιαστούμε γιατί θα ξημέρωνε και θα μας έβλεπαν οι Τούρκοι…», εξιστορεί περαιτέρω.

Η σύγχυση και η κατάληξη
ΟΠΩΣ περαιτέρω εξιστορεί, «στη σύγχυση που δημιουργήθηκε με τους πυροβολισμούς και λόγω του σκότους, το Τμήμα του ΔΕΑ Γελαστού που ήταν τελευταίο έχασε την επαφή με τα άλλα δύο και ο ΔΕΑ, που γνώριζε το σχέδιο της επίθεσης, οδήγησε το Τμήμα του με τάξη στο ύψωμα Καλαμπάκι.

Προτού να ανέβει το τμήμα στο ύψωμα, ο Γελαστός ειδοποίησε τους δικούς μας που ήταν εκεί να μη βάλουν εναντίον του. Έτσι, ανέβηκαν όλοι στο ύψωμα για ξεκούραση. Τα άλλα δύο τμήματα, προτού χαράξει το φως, περάσαμε από το φυλάκιο των Ηνωμένων Εθνών και τα φυλάκια των Τούρκων και βρεθήκαμε 100-150 μέτρα πίσω από τα εχθρικά φυλάκια μεταξύ Γομαρίστρας και Πυλερίου…», κατέληξε.