ΚΩΦΑΛΑΛΟ ΠΑΙΔΙ ΣΤΑ ΣΠΗΛΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΙ Μ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΟΣΟΥΣ ΕΣΩΣΑΝ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΤΟΥ
ΕΙΝΑΙ 25 ετών και από πολύ νεαρή ηλικία έχασε την ακοή του, έπειτα από μία ασθένεια που του στέρησε την ικανότητα να ακούει τι γίνεται δίπλα του.

Ο Στέφανος Παντελή, όμως, βρήκε άλλους τρόπους επικοινωνίας με το περιβάλλον του. Μέσα από το χάρισμα και το ταλέντο τους στις τέχνες, το παιδί αυτό θέλησε να απευθύνει ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσοι βοήθησαν για την κατάσβεση των καταστροφικών πυρκαγιών του περασμένου Ιουνίου, που αποτέφρωσαν χιλιόμετρα αγροτικών περιοχών. Τα Σπήλια είναι το χωριό της μητέρας του, μία από τις περιοχές που πλήγηκε σε μεγάλο βαθμό από την πύρινη λαίλαπα.

Ο Στέφανος, εξοργισμένος για το κόστος της απώλειας δύο ανθρώπινων ζωών, των ηρωικών δασοπυροσβεστών που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην κοιλάδα Αγίου Θεοδώρου στην πορεία τους για κατάσβεση των πυρκαγιών, θέλησε να εκφράσει τον θυμό του για το τραγικό συμβάν, αλλά και τις ευχαριστίες του, σε όσους συνέβαλαν στο δύσκολο έργο της πυρόσβεσης. «Η γιαγιά και ο παππούς μου έδωσαν την ψυχή και την καρδιά τους γι’ αυτό το χωριό».

Εξηγεί ότι η ζωγραφική και το graffiti είναι ο τρόπος με τον οποίο εκφράζεται, αφού δεν μπορεί να ακούσει. Θέλει όλοι όσοι περνούν από το σημείο του σχολείου της κοινότητας να βλέπουν την εικόνα που ζωγράφισε, σαν ένα μνημείο για όσους αγωνίστηκαν στη μάχη κατά της φωτιάς.

Η ζωγραφιά
Η ζωγραφιά παρουσιάζει δύο ηλικιωμένους να εκφράζουν την αγάπη τους για το χωριό, μέρος του οποίου σώθηκε από τη μάχη των δυνάμεων πυρόσβεσης, άντρες των οποίων παρουσιάζονται να κρατάνε μία πυροσβεστική μάνικα αντιμετωπίζοντας τις πύρινες φλόγες. Στο ίδιο σημείο, ένας πυροσβέστης γονατίζει στο έδαφος κρατώντας το κεφάλι του από απελπισία, μία εικόνα που συναντήσαμε στην πραγματικότητα, κατά τη διάρκεια του τετραήμερου αγώνα περιορισμού των πυρκαγιών.

Ο Στέφανος, ο οποίος είναι φοιτητής αρχιτεκτονικής στο Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, έχει ζωγραφίσει ξανά στο παρελθόν εικόνες από τις τραγωδίες της κυπριακής πραγματικότητας. «Ξεκίνησα από παιδί να ζωγραφίζω, όταν έχασα την ακοή μου δεν μπορούσα να μιλήσω και ζωγράφιζα παντού αυτά που ένιωθα», καταλήγει ο Στέφανος, αποδεικνύοντάς μας ότι η απώλεια μίας ανθρώπινης αίσθησης μπορεί να τονίσει μίαν άλλη κρυμμένη.