ΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΡΟΥΛΑ ΣΧΙΖΑ ΠΟΥ ΞΑΝΑΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟΤΟΚΟ ΓΙΟ ΤΗΣ

Ο 17χρονος, σήμερα, Κωνσταντίνος διαγνώστηκε με την ασθένεια της πρωτοπαθούς ανεπάρκειας, μία εκ γενετής και κληρονομική ασθένεια

«Θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο μεγάλη ευλογία για τη μάνα να δίνει ξανά ζωή στο παιδί της. Το θεωρώ θείο δώρο να είσαι δότης για το παιδί σου, γιατί το γεννάς δύο φορές»

Η ευλογία για μία γυναίκα να γίνεται μάνα είναι ένα θείο δώρο ανεκτίμητο. Ένα δώρο ζωής. Στην περίπτωση της Ρούλα Σχίζα, που αναδεικνύει σήμερα η στήλη μας «Μαχητές και Νικητές της Ζωής», αυτό το θείο δώρο της χαρίστηκε τέσσερεις φορές, κι ας απέκτησε μόνο τρία παιδιά. Η Ρούλα Σχίζα-Χρίστου, με τη δύναμή της και την αγάπη της προς την οικογένειά της, πρόσφατα χάρισε μία δεύτερη ζωή στον πρωτότοκό της Κωνσταντίνο, ο οποίος διαγνώστηκε ότι πάσχει από πρωτοπαθή ανοσοανεπάρκεια.

Μία ασθένεια που εκ γενετής και κληρονομική, κι η οποία, ωστόσο, στην περίπτωση του Κωνσταντίνου είναι, σχεδόν, μοναδική. Κι αυτό γιατί η ασθένειά του δεν ήταν απότοκο κληρονομικότητας, αφού κανείς από την οικογένειά του δεν παρουσίασε αυτό το πρόβλημα. Είναι γι’ αυτόν, άλλωστε, τον λόγο που ο 17χρονος σήμερα Κωνσταντίνος είναι ο υπ’ αριθμόν δέκα ανά τον κόσμο που παρουσιάζει αυτήν την ασθένεια μόνο εκ γενετής κι όχι κληρονομικά.

Το χρονικό

Η μάχη της οικογένειας για τη ζωή του Κωνσταντίνου ξεκίνησε το 2006, όταν εμφανίστηκε για πρώτη φορά κάποιο πρόβλημα υγείας. Αρχικά στην οικογένεια ειπώθηκε πως ο πρωτότοκος υιός της πάσχει από άλλη ασθένεια, αλλά ευτυχώς λάμβανε σωστή θεραπεία, παρά τη λανθασμένη διάγνωση. Τελεσίδικα ανακοινώθηκε στην οικογένεια πως ο 17χρονος, σήμερα, Κωνσταντίνος πάσχει από πρωτοπαθή ανοσοανεπάρκεια το καλοκαίρι του 2014 και αμέσως έγιναν οι απαραίτητες διαδικασίες για μετάβαση του Κωνσταντίνου στο εξωτερικό, για μεταμόσχευση.

Έτσι, τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου η Ρούλα μαζί με τον Κωνσταντίνο και τον σύζυγό της Μάριο μετέβησαν στη Γερμανία, αφήνοντας στην Κύπρο τα άλλα δύο παιδιά τους. Η οικογένεια έμεινε ενωμένη για τρεις μήνες και στη συνέχεια ο πατέρας επέστρεψε στην Κύπρο, ενώ η Ρούλα μαζί με τον Κωνσταντίνο έμειναν εκεί μέχρι τον Φεβρουάριο του 2015. Παρά την όποια ταλαιπωρία υπέστη η οικογένεια, σήμερα συνεχίζουν τον δρόμο τους, αντικρίζοντας το μέλλον με αισιοδοξία, αφού η εξέλιξη της υγείας του Κωνσταντίνου είναι η αναμενόμενη και όλα βαίνουν καλώς.

Η πορεία

Μιλώντας στην εφημερίδα μας για την εμπειρία της η κ. Σχίζα μας ανέφερε πως, ασχέτως εάν έγινε λάθος διάγνωση ή όχι, η οικογένεια βίωσε τα τελευταία δέκα χρόνια αξέχαστες στιγμές. «Δεν ξέρουμε πώς κι έγινε λανθασμένη διάγνωση και δεν μπορούμε να επιρρίψουμε κάπου ευθύνες γι’ αυτό», πρόσθεσε, σημειώνοντας πως «ευτυχώς το μωρό είναι καλά». Όπως υπογραμμίζει, «έστω και με το προηγούμενο πρόβλημα ξέραμε ότι η λύση ήταν η μεταμόσχευση μυελού των οστών. Το ψάξαμε από τότε και ξέραμε ότι θα μπορούσα σε κάποια στιγμή να γίνω δότρια. Έγινε και έρευνα στην Κύπρο, παρότι ξέραμε ότι δεν θα βρίσκαμε άλλο δότη», συμπλήρωσε.

Η μεταμόσχευση

Σε σχέση με τη διαδικασία μεταμόσχευσης μυελού των οστών, η κ. Σχίζα μας ανέφερε πως «ήξερα τη διαδικασία της μεταμόσχευσης και τι σήμαινε, όπως κι ο Κωνσταντίνος, ο οποίος αποδέχτηκε από την πρώτη στιγμή την κατάστασή του. Όταν ξεκινήσαμε για το ταξίδι είπαμε πως όπως πάμε όλοι θα επιστρέψουμε όλοι μαζί πίσω. Δεν είχαμε άλλη επιλογή. Σκεφτόμασταν θετικά», συνέχισε. «Θεωρώ ότι δεν υπάρχει πιο μεγάλη ευλογία για τη μάνα να δίνει ξανά ζωή στο παιδί της. Το θεωρώ θείο δώρο το να είσαι δότης για το παιδί σου, γιατί το γεννάς δύο φορές. Αυτό είναι και κάτι που λένε κι οι ιατροί. Ότι, δηλαδή, μία μεταμόσχευση ισοδυναμεί με μία γέννα, αφού μέσω της όλης διαδικασίας ξαναγεννιέται ο οργανισμός από την αρχή. Συνεπώς, επαναλαμβάνω, το θεωρώ θείο δώρο αυτό το πράγμα και δεν έχει πιο ωραίο πράγμα. Να πω όμως ότι την ίδια διαδικασία θα την έκανα και για ένα ξένο άτομο», υπογράμμισε περαιτέρω, τονίζοντας πως από τότε που έγινε η μεταμόσχευση όλα πάνε καλά.

Η εμπειρία

Για τη Ρούλα Σχίζα, όπως η ίδια εκμυστηρεύεται στη στήλη μας, η εμπειρία της προσφοράς μίας δεύτερης ζωής στο παιδί της ήταν μοναδική και αξέχαστη. «Η μεταμόσχευση είναι κάτι πολύ απλό και ανώδυνο. Κανένας πόνος την ώρα που γίνεται. Η μεταμόσχευση δεν είναι εγχείρηση, είναι μια μετάγγιση αίματος. Είναι μια απλή διαδικασία που προσομοιάζει με την αιμοδοσία και παίρνει περίπου πέντε ώρες. Ξέραμε κάθε στάδιο λεπτομερέστατα και ήμουν έτοιμη και συνειδητοποιημένη», πρόσθεσε, ενώ εξηγώντας τη διαδικασία είπε: «Ο ένας μηχανισμός παίρνει και χωρίζει τον μυελό των οστών, ο οποίος μαζεύεται σε ένα σακουλάκι, ενώ το υπόλοιπο αίμα επιστρέφει στον οργανισμό». Αστειευόμενη, εξάλλου, τονίζει πως «κατά τη διαδικασία έμαθα ότι ο μυελός των οστών έχει κόκκινο χρώμα, παρότι πίστευα ότι ήταν άσπρο».

Το μήνυμα

Τέλος, η κ. Σχίζα θέλησε μέσω της στήλης να στείλει και το εξής μήνυμα σε όλους τους συμπολίτες μας: «Είναι καλό κάποιος να δώσει δείγμα κι όταν έρθει η ώρα να γίνει δότης να πάει χωρίς σκέψη. Δεν υπάρχει κανένας φόβος και δεν παθαίνεις τίποτα. Είναι κρίμα να ξέρεις πως μια ζωή κρέμεται από σένα κι εσύ να φοβάσαι να γίνει τελικά δότης, ενώ αρχικά ήθελες. Ήρθαν σε γνώση μας τέτοιες περιπτώσεις και στεναχωρηθήκαμε, γιατί ανατρέπονται οι ελπίδες. Είναι πολύ ανώδυνο για να αρνηθεί κάποιος να το κάνει», κατέληξε.