ΠΕΝΤΕ ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ, ΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ ΤΑ ΝΕΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΑΝ

Γνωρίστηκαν μέσα από τον τηλεοπτικό σταθμό «Σίγμα»… ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου και επέλεξαν να ζήσουν μόνιμα στη γη των προγόνων τους… στην Καρπασία!

Αυτός ζούσε εγκλωβισμένος στην Αγία Τριάδα… αυτή αν και έζησε τα παιδικά της χρόνια ως εγκλωβισμένη στο Ριζοκάρπασο, εντούτοις μετά τις σπουδές της επέλεξε να ζήσει στις ελεύθερες περιοχές. Η μοίρα ή αλλιώς στην περίπτωσή μας η τηλεόραση κατάφερε να τους γνωρίσει και να τους ενώσει. Πώς; Ένα οδοιπορικό που έκανε η τηλεόραση του «Σίγμα» πριν από μερικά χρόνια στις κατεχόμενες περιοχές έμελλε να καθορίσει το μέλλον του Κυριάκου Χριστοφή Παπαγιασουμή και της Μαρίας Κυριακίδου.

Η ιστορία τους ξαναγράφτηκε τότε στις σελίδες της εφημερίδας και η είδηση κυκλοφόρησε στα μέσα μαζικής επικοινωνίας. Σήμερα, πέντε περίπου χρόνια μετά, μαθαίνουμε τα νέα τους και τη ζωή που δημιούργησαν στην Αγία Τριάδα, αλλά και τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, που όμως δεν τους εμποδίζουν να ζουν ευτυχισμένοι και αγαπημένοι, με την ελπίδα να μεγαλώσουν την οικογένειά τους.

Η γνωριμία

Η κάμερα της τότε απογευματινής εκπομπής του «Σίγμα» «Με την Ελίτα» μαζί με δημοσιογράφο ταξίδεψε μέχρι το Ριζοκάρπασο, για να καταγράψει την καθημερινότητα των λιγοστών εγκλωβισμένων μας εκεί. Οι ιστορίες ξεχωριστές, η χαρά τους μεγάλη που μας συνάντησαν και οι ομορφιές της φύσης μας σημάδεψαν… Εκεί συναντήσαμε και τον νεαρό Κυριάκο Χριστοφή, ο οποίος έμενε μόνιμα εκεί με τη μητέρα του. Η ζωή του απλή. Από τη γεωργία στο καφενείο και σε όποιες άλλες δουλειές έβρισκε, βοηθώντας πάντα τους συμπολίτες του. Το μόνο που του έλειπε ήταν μια γυναικεία συντροφιά για να ολοκληρώσει την ευτυχία του. Θυμάμαι ακόμη όσα είπε όταν ήρθε φιλοξενούμενος στην εκπομπή, εφόσον ρωτήθηκε γιατί δεν έρχεται να ζήσει στις ελεύθερες περιοχές. «Δεν φεύγω από την Καρπασία. Εκεί γεννήθηκα, εκεί είναι το σπίτι μου, εκεί θα μείνω για πάντα».

Η απόφασή του ήταν τελεσίδικη, ακόμη κι αν δεν έβρισκε μια σύντροφο για να ζήσει εκεί. Παρακολουθώντας την εκπομπή η Μαρία Κυριακίδου, επίσης από το Ριζοκάρπασο, δεν δίστασε να πάρει τηλέφωνο στον τηλεοπτικό σταθμό. Χαρακτηριστικά μου είπε: «Βλέπω τον Κυριάκο στην τηλεόραση και νομίζω ότι αυτός είναι ο άντρας μου». Δεν πέρασε πολύς καιρός από τη γνωριμία τους, που μας ανακοίνωσαν ότι θα ανέβουν μαζί τα σκαλιά της εκκλησίας.

Η επιστροφή στις ρίζες

Ο Κυριάκος στην αρχή τα έχασε. Δεν πίστευε ότι στο πρόσωπο της Μαρίας θα έβρισκε την αγάπη και τη συντροφικότητα που έψαχνε και μάλιστα θα δεχόταν να ζήσει μαζί του στην Αγία Τριάδα. «Η ζωή εκεί δεν είναι εύκολη. Δεν έχουμε όσα θέλουμε την ώρα που τα θέλουμε. Όπως και να το κάνουμε, ζούμε στην άλλη πλευρά του νησιού με πολλές στερήσεις. Και το κυριότερο είναι ότι είναι πολύ λίγοι οι κάτοικοι, με τους πλείστους να είναι ηλικιωμένοι. Χαίρομαι που αποφάσισε να έρθει μαζί μου να ζήσει». Από την άλλη μεριά η Μαρία δεν το πολυσκέφτηκε, εφόσον γνώριζε από πρώτο χέρι πώς είναι η ζωή ως εγκλωβισμένη.

«Τον Αύγουστο του ’74 φύγαμε από το σπίτι μας στην Αμμόχωστο, για να πάμε στον Απόστολο Αντρέα για προσκύνημα. Εκείνο το Σαββατοκύριακο έγινε η εισβολή και δεν επιστρέψαμε ποτέ πίσω. Τότε θυμάμαι αρρώστησα και ο πατέρας μου βρήκε έναν Τουρκοκύπριο γιατρό στην Αγία Τριάδα. Μείναμε εκεί τέσσερα περίπου χρόνια εγκλωβισμένοι. Θυμάμαι τότε όλο το χωριό μας βοήθησε. Ακολούθως πήγαμε στις ελεύθερες περιοχές, όπου μέναμε σε προσφυγικά σπίτια. Μετά έφυγα για σπουδές στη Θεσσαλονίκη, όπου σπούδασα γυμνάστρια και φυσικοθεραπεύτρια.

»Πέρασαν τα χρόνια και μια μέρα είδα τον Κυριάκο στην τηλεόραση. Μου άρεσε. Είπα ότι θέλω αυτόν τον άντρα στη ζωή μου. Και έτσι μετά από τόσα χρόνια επιστρέφω πίσω στην Αγία Τριάδα. Ήταν φαίνεται της μοίρας. Παντρεύτηκα τον Κυριάκο δύο φορές. Ο ένας γάμος ήταν στην Αγία Τριάδα και ο άλλος στη Λάρνακα, σε διάστημα έξι μηνών. Αξέχαστες στιγμές συγκίνησης…».

Η ζωή στην Αγία Τριάδα

Η προσαρμογή για τη Μαρία δεν ήταν ιδιαίτερα εύκολη. Έπρεπε να αφήσει πίσω της όλα όσα γνώριζε στην καθημερινότητά της στις ελεύθερες περιοχές και να ξαναγνωρίσει μιαν άλλη καθημερινότητα. Κράτησαν τη γη τους, αλλά όχι όλες τις ελευθερίες τους. Η ανόθευτη φύση, οι ομορφιές του τόπου, η απλότητα της ζωής, η λιτή καθημερινότητα των κατοίκων, η αγάπη που υπάρχει ανάμεσά τους, η ομόνοια και ο κοινός άσβεστος πόθος για ελευθερία είναι τα στοιχεία που την κέρδισαν ξανά. Η καθημερινότητά τους ξεκινά από τη φροντίδα των ζώων και της γης που έχει ο Κυριάκος και συνεχίζεται χώρια.

Ο Κυριάκος λειτουργεί το μικρό και μοναδικό καφενείο του χωριού, με τους ελάχιστους πλέον κατοίκους και η Μαρία αναλαμβάνει την εκγύμναση των παιδιών στο σχολείο. Αν και η ζωή τους είναι πολύ απλή, χωρίς τα περιττά της σύγχρονης δικής μας ζωής, εντούτοις είναι γεμάτη. Γεμάτη από αγάπη και ευγνωμοσύνη για όλα όσα έχουν και μοιράζονται. «Κατάφερα να ανοίξω και ένα γυμναστήριο στο χωριό, όπου όποιος θέλει μπορεί και έρχεται να γυμνάζεται». Κάθε Τετάρτη οι λιγοστοί κάτοικοι του Ριζοκαρπάσου μαζεύονται στο καφενείο και περιμένουν με τα καφάσια τους για να γεμίσουν ξανά τα ντουλάπια τους.

Τα γνωστά φορτηγά των ΗΕ με ειδική αποστολή γεμίζουν από τις ελεύθερες περιοχές και εξακολουθούν να κάνουν το ίδιο δρομολόγιο κάθε βδομάδα, προσφέροντας τρόφιμα, εμφιαλωμένα νερά, κονσέρβες, είδη υγιεινής, υγραέριο, φάρμακα κλπ. Μπορεί να είναι κατά κάποιον τρόπο αποκομμένοι από την ελεύθερη Κύπρο, όμως δεν το μετανιώνουν στιγμή. «Αυτός ο τόπος είναι ευλογημένος», όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο Κυριάκος.

Στην ερώτησή μας, αν έρχονται στις ελεύθερες περιοχές καθόλου ή αν το σκέφτηκαν ποτέ να μετακομίσουν κάπου αλλού, η απάντησή τους ήταν αρνητική. «Το μόνο που θέλουμε αυτή τη στιγμή είναι να μας αξιώσει ο Θεός να κάνουμε ένα μωρό και τίποτε άλλο».