ΕΠΙΒΛΗΘΗΚΕ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΙΚΟ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΟΙΤΟΥΝ ΜΕΣΩ ΒΟΥΛΗΣ ΣΤΟ 2017

Έγινε τελικά το θέλημα του Προέδρου Νίκου Αναστασιάδη και ο «συναινετικός» Δημήτρης Συλλούρης, που προεκλογικά ήταν στα μαχαίρια με την Πινδάρου, ανήλθε στον θώκο του Προέδρου της Βουλής. Με προεδρικό ορίζοντα οι κοινοβουλευτικές εργασίες

Συναγερμικές αναταράξεις αυξάνουν τις ευθύνες του Αβέρωφ Νεοφύτου, που καλείται να προβεί σε λεπτούς χειρισμούς

Οι προκλήσεις που αναδύονται από τη διαδικασία ανάδειξης του νέου Προέδρου της Βουλής, Δημήτρη Συλλούρη, αλλά κυρίως η πολιτική εικόνα που διαμορφώθηκε μέσα από τις παρασκηνιακές διαβουλεύσεις, διεργασίες και πάρε-δώσε, είναι πάρα πολύ συγκεκριμένες και συνοδεύονται από πολλά και κυρίως αναπάντητα ερωτηματικά, ως προς το πώς θα διαμορφωθεί τελικά το πολιτικό σκηνικό που θα οδηγήσει τους πολιτικούς σχηματισμούς στις Προεδρικές Εκλογές του 2017. Ακόμη και αν τα κόμματα δεν πρόκειται να το παραδεχθούν, οι τελευταίες εξελίξεις είχαν έντονο άρωμα Προεδρικών.

Κυβερνητικά ανοίγματα

Η τελική έκβαση της ψηφοφορίας για την Προεδρία της Βουλής και η ξεκάθαρη, παρασκηνιακά, παρέμβαση του Προεδρικού, που ήθελε να αποφύγει όπως ο διάολος το λιβάνι ενδεχόμενη εκλογή Μαρίνου Σιζόπουλου, ίσως να λέει πολλά σε σχέση με τις πολιτικές διεργασίες που θα ακολουθήσουν, ίσως όμως και να μη λέει τίποτα.

Η επιλογή Αναστασιάδη, παρά τις ισχυρές αντιδράσεις εντός του Δημοκρατικού Συναγερμού, να επιβάλει στην ουσία τη στήριξη Συλλούρη προφανώς και έχει ορίζοντα ΜΟΝΟΝ τις κοινοβουλευτικές εργασίες και την ανάγκη της κυβέρνησης να οικοδομήσει τέτοιες γέφυρες, που να της επιτρέπουν, έστω μετά δυσκολίας, να υλοποιεί το πρόγραμμά της. Ωστόσο είναι σαφές ότι η μεγάλη πολιτική εικόνα δημιουργεί συνειρμούς και σκέψεις και σε ό,τι αφορά το εθνικό ζήτημα.

Μήπως το άνοιγμα Αναστασιάδη δείχνει ότι τα πράγματα δεν οδηγούνται σε θετικές εξελίξεις και άρα δεν φοβάται τη ρήξη με τον Δημήτρη Συλλούρη το αμέσως επόμενο διάστημα; Ένα ερώτημα που ενδεχομένως να έχει πολύ συγκεκριμένη απάντηση αν κάποιος βάλει στην εξίσωση και τις τοποθετήσεις Αβέρωφ στο διάλειμμα της διαδικασίας εκλογής Προέδρου της Βουλής, που φέρεται να είπε στους βουλευτές του που υποδείκνυαν την ανάγκη μεγάλης υπέρβασης υπέρ Άντρου Κυπριανού, ότι «αν υπήρχαν τέτοιες εξελίξεις στο Κυπριακό θα τον στήριζε, αλλά αυτήν τη στιγμή οι εξελίξεις δεν δικαιολογούν (είπε) κάτι τέτοιο».

Ενδιάμεσες προκλήσεις

Τα γεγονότα και η παραλίγο εκλογή στην Προεδρία της Βουλής κοινού υποψηφίου του ενδιάμεσου χώρου, προφανώς αποτελεί μια καλή «αφετηρία», που δεν προεξοφλεί οτιδήποτε για τα κόμματα του Κέντρου, που εδώ και χρόνια ψάχνουν ανεπιτυχώς να οικοδομήσουν έναν αξιόπιστο τρίτο πόλο, που θα βασίζεται όμως σε πολύ συγκεκριμένα κριτήρια. Η προσπάθεια που καταβλήθηκε είχε βεβαίως θετικό πρόσημο και το στοίχημα πλέον είναι αν αυτή η συνεργασία θα αποτυπωθεί σε κοινοβουλευτικό έργο, σε πρώτο χρόνο και μετέπειτα σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στο Κυπριακό.

Το επόμενο διάστημα η κοινοβουλευτική δράση και στάση του κάθε κόμματος θα αποδείξει, αν όλη αυτή η προεργασία που έγινε μεταξύ ΔΗΚΟ, ΕΔΕΚ, Συμμαχίας Πολιτών και Οικολόγων-Συνεργασίας Πολιτών, θα αποδώσει τελικά καρπούς ή αν θα υπερισχύσουν οι κομματικές ατζέντες του κάθε σχηματισμού.
Ένα ωστόσο από τα μεγάλα εμπόδια που έχουν να αντιμετωπίσουν τα εν λόγω κόμματα είναι στο πώς θα μπορούσαν να προωθήσουν τις πολιτικές τους σε κοινωνικοοικονομικό κυρίως επίπεδο, από τη στιγμή που χωρίς την στήριξη ενός από τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν έχουν πλειοψηφία στην Ολομέλεια του σώματος. Και ακριβώς σε αυτό το σημείο είναι που μπαίνει το ερωτηματικό, ως προς τα νέα πιθανά ανοίγματα που θα κάνουν.

ΑΚΕΛική «απομόνωση»;

Από τη διαδικασία της εκλογής νέου Προέδρου της Βουλής προκύπτουν πολύ σημαντικά συμπεράσματα και σε σχέση με το κόμμα της μείζονος αντιπολίτευσης ΑΚΕΛ. Η Εζεκία Παπαϊωάννου ενδεχομένως να πληρώνει την ανελαστική τακτική που ακολούθησε, αφού υπέδειξε το όνομα του Άντρου Κυπριανού χωρίς να μπει σε ουσιαστική διαβούλευση με οποιαδήποτε άλλη δύναμη (μετά την κατάθεση της υποψηφιότητας).

Το γεγονός πως σε όλες τις φάσεις της διαδικασίας (τρεις) δεν κατάφερε να αντλήσει ούτε και μία επιπλέον ψήφο, ενδεχομένως να αποδεικνύει ότι το ΑΚΕΛ έχει ακόμη πολλά να τραβήξει και χρειάζεται πολύ μεγαλύτερα ανοίγματα και ανοικτά μυαλά για να καταφέρει να επανοικοδομήσει τέτοιες σχέσεις και συνεργασίες που θα του επιτρέπουν να έχει βλέψεις τόσο σε ό,τι αφορά τα πολύ σημαντικά κοινωνικοοικονομικά ζητήματα, αλλά και σε ό,τι αφορά μελλοντικές εκλογικές διαδικασίες.

Η μη επιβεβαίωση των φημών που ήθελαν μερίδα Συναγερμικών βουλευτών να στηρίζουν Άντρο Κυπριανού, σε μια πρώτη ανάγνωση βάζει αρνητικό πρόσημο, ωστόσο εντός του κόμματος βάζουν ήδη και ένα θετικό πρόσημο. Και αφορά συγκεκριμένα πως θα μπορεί να αναπτυχθεί η πολιτική επικοινωνία ότι, παρά τα όσα λέγονται, το ΑΚΕΛ δεν ταυτίζεται με τον Δημοκρατικό Συναγερμό και τα πολιτικά επιχειρήματα των όσων στηρίζονται σε κάτι τέτοιο είναι αίολα.

Λειτουργικότητα και αποδοτικότητα

Το πρώτο πάντως στοίχημα όλων των κομμάτων είναι να βελτιώσουν την εικόνα του Κοινοβουλίου. Το γεγονός και μόνο ότι τα κόμματα του ενδιάμεσου χώρου κατέληξαν σε μία συμφωνία που αφορά σε πολλά σημεία τον τρόπο λειτουργίας του Σώματος, βάζει μια κάποια πίεση για λήψη σημαντικών αποφάσεων. Ομοίως και το γεγονός πως η πρόταση ΑΚΕΛ για Άντρο Κυπριανού συνοδευόταν από συγκεκριμένο περιεχόμενο για αλλαγές στο Κοινοβούλιο, όπως αυτές κατατέθηκαν εδώ και μήνες. Η νέα Προεδρία της Βουλής έχει λοιπόν ενώπιόν της ένα μεγάλο στοίχημα.

Πέραν και μακριά από εξυπηρέτηση κομματικών σκοπιμοτήτων να καταφέρει να βρει την κοινή συνισταμένη ανάμεσα στις κατατεθειμένες ή και επικείμενες προτάσεις, ώστε το Σώμα να λάβει πίσω το κύρος που του αρμόζει και το οποίο τα τελευταία χρόνια έχει τρωθεί σε μεγάλο βαθμό από πράξεις και παραλείψεις των ιδίων των κομμάτων και των βουλευτών τους.