ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΑΓΕΥΕΙ ΚΑΙ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ ΔΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΑΤΡΙΔΑ
Πολλοί ονειρεύονται μια ζωή μακριά απ’ το μικρό μας νησί. Άλλοι πάλι επιλέγουν την Κύπρο όχι μόνο ως ταξιδιωτικό προορισμό, αλλά ως μόνιμή τους κατοικία
Η 24χρονη Μαρία Σιλάχεβα ήρθε στην Κύπρο όταν συμπλήρωσε τον 12ο χρόνο ζωής. Εγκατέλειψε τη Ρωσία οικογενειακώς για να βρει την υγεία της, όπως μας είπε. Από πολύ μικρή είχε να αντιμετωπίσει τη λευκοπενία. Το ανοσοποιητικό της σύστημα ήταν τόσο αδύναμο, ώστε τις περισσότερες μέρες του χρόνου ήταν άρρωστη
Μια εκπομπή μαγειρικής έγινε η αφορμή για να γραφτεί το εν λόγω κείμενο. Η εκπομπή «Μια βαλίτσα γεύσεις», που προβάλλεται από την τηλεόραση «ΣΙΓΜΑ» κάθε Δευτέρα, Τρίτη και Τετάρτη στις 15:30, παρουσιάζει τις παραδόσεις και την κουλτούρα των τρίτων χωρών και μας θυμίζει πως ό,τι κι αν μας χωρίζει από τους άλλους λαούς, η κουζίνα σίγουρα είναι το κοινό μας σημείο αναφοράς και οι διάφορες γεύσεις μάς φέρνουν όλους πιο κοντά. Στην εκπομπή προβλήθηκαν ήδη πολλές χώρες και μίλησαν πολλοί ξένοι υπήκοοι που ζουν και δραστηριοποιούνται στο δικό μας νησί. Τελικά είναι πάρα πολλοί. Είναι πολλοί αυτοί που επιλέγουν την Κύπρο να ζήσουν, όχι από ανάγκη, αλλά για όλα όσα μπορεί να προσφέρει αυτό το μικρό νησί της Μεσογείου και κυρίως για την ασφάλεια που νιώθουν εδώ.
Στην Κύπρο λόγω προβλήματος υγείας
Η 24χρονη Μαρία Σιλάχεβα ήρθε στην Κύπρο όταν συμπλήρωσε τον 12ο χρόνο ζωής. Εγκατέλειψε τη Ρωσία οικογενειακώς για να βρει την υγεία της, όπως μας είπε. Από πολύ μικρή είχε να αντιμετωπίσει τη λευκοπενία. Μια κατάσταση στην οποία ο αριθμός των λευκών αιμοσφαιρίων που υπάρχουν στον ανθρώπινο οργανισμό είναι εξαιρετικά χαμηλός. Το ανοσοποιητικό της σύστημα ήταν τόσο αδύναμο, ώστε τις περισσότερες μέρες του χρόνου ήταν άρρωστη. «Ήμουν πολύ χλωμή. Διαγνώστηκα στα 8 μου χρόνια. Έπαιρνα συνεχώς βιταμίνες και ακολουθούσα πάντα ειδική δίαιτα. Οι γιατροί έκαναν ό,τι μπορούσαν, αλλά δήλωσαν στην οικογένειά μου ότι θα πρέπει να αλλάξω κλίμα για να δω διαφορά. Θα έπρεπε να επιλέξουμε ένα μέρος με ζεστό κλίμα και κοντά στη θάλασσα».
Οι γονείς της, βλέποντας τη μονάκριβή τους να υποφέρει, δεν το σκέφτηκαν πολύ. Παράτησαν τις δουλειές τους, μάζεψαν ό,τι είχαν και δεν είχαν και αναχώρησαν για την Κύπρο. «Είχαμε κάτι συγγενείς εδώ από την πλευρά της μητέρας μου. Ήρθαμε δοκιμαστικά για δύο εβδομάδες αρχικά. Τελικά όμως μείναμε. Μέσα σε ένα καλοκαίρι αποφασίσαμε να ζήσουμε στην Κύπρο. Θυμάμαι ήταν το πρώτο καλοκαίρι που δεν αρρώστησα. Αυτό ήταν. Η απόφαση των γονιών μου ήταν εύκολη. Οι γιατροί εδώ μού είπαν ότι ήδη παρουσίασα βελτίωση και ότι θα γίνω ακόμη πιο καλά».
«Η Κύπρος είναι πατρίδα μου»
Δεν μπορεί να πει ότι ήταν εύκολη η προσαρμογή εδώ στο νησί. Ήταν στην αρχή της εφηβείας και έπρεπε να εγκαταλείψει σχολείο, φίλους, συνήθειες και μια καλή σχετικά ζωή στη Ρωσία.
«Παράλληλα σκεφτόμουν τους γονείς μου, που άφησαν ολόκληρη τη ζωή τους πίσω για να είμαι εγώ καλά. Στην αρχή ήταν δύσκολο να βρουν δουλειά, αλλά σχετικά ήταν εύκολη η προσαρμογή τους. Εγώ δυσκολεύτηκα περισσότερο, γιατί χωρίς να γνωρίζω τη γλώσσα δεν μπορούσα να ενταχθώ σε σχολεία και στην κυπριακή κουλτούρα. Ήδη δύο σχολεία με είχαν απορρίψει εφόσον δεν γνώριζα καθόλου τη γλώσσα. Φυσικά πήγα σε ελληνικό σχολείο και ήθελα εγώ να πάω, γιατί ήξερα ότι έπρεπε να μάθω τα πάντα για τον τόπο που με δέχτηκε, την κουλτούρα, τις συνήθειες, τους ανθρώπους.
»Κάποιες φορές ήταν σκληρά τα παιδιά απέναντί μου, αλλά τους δικαιολογώ λόγω της ξενοφοβίας. Δεν ήξεραν ποια είμαι και γιατί ήρθα εκεί. Σήμερα, οι ίδιοι που με ‘κατηγορούσαν’, τώρα είναι οι καλύτεροι μου φίλοι. Δεν μετανιώνω λεπτό που ήρθα Κύπρο. Εκτός του ότι είναι πολύ όμορφο νησί με καταπληκτικό καιρό, προσφέρει ασφάλεια. Δεν βλέπω τον εαυτό μου να μεγαλώνει οικογένεια κάπου αλλού. Μόνο εδώ».
Από τις ΗΠΑ στο Παραλίμνι
Η λαχτάρα πολλών συμπατριωτών μας είναι να ζήσουν το αμερικανικό όνειρο. Να δουλέψουν στις ΗΠΑ, να ξεφύγουν από τα μικρά μεγέθη και να ζήσουν μια τεράστια ζωή εκεί. Η Κέντρα Λοΐζου όμως έκανε μια κίνηση που λίγοι θα έκαναν. Έφυγε από τη Βόρεια Καρολίνα για να ζήσει στην Κύπρο μαζί με την οικογένειά της. Οι λόγοι δεν είχαν να κάνουν με θέματα εργασίας, ούτε υγείας, ούτε για μια καλύτερη τύχη. Ακολούθησε τον Κύπριο σύζυγό της, για να ζήσουν μια ήρεμη ζωή γεμάτη ασφάλεια για αυτούς και τα παιδιά τους. Δεν πέρασε πολύς καιρός για να αποφασίσει να κάνει το μεγάλο βήμα.
«Τα συναισθήματά μου στην αρχή όταν ήρθα ήταν πολύ μπερδεμένα. Ήμουν ενθουσιασμένη που θα ερχόμουν στην Κύπρο και θα ξεκινούσε ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή μας, και από την άλλη αγχωνόμουν μήπως δεν ‘κολλούσα’ στην κυπριακή κουλτούρα, αν θα έκανα φίλους κ.λπ. Επίσης φοβόμουν το θέμα με τη γλώσσα, το θέμα της οδήγησης στην αντίθετη πλευρά κ.λπ». Της άρεσε η ιδέα του πιο αργού ρυθμού ζωής και ήθελε μια πιο ήρεμη και απλή ζωή για τα παιδιά της και έτσι δεν το μετάνιωσε καθόλου.
Κάθε τρία χρόνια πίσω στην πατρίδα
Δεν θα μπορούσε, βέβαια, να μην επισκέπτεται τη γενέτειρά της, τους γονείς της και όλους αυτούς που άφησε πίσω της. «Εξαιτίας της τεράστιας απόστασης όμως δεν είναι εύκολο να κάνεις ένα τέτοιο ταξίδι συχνά. Έτσι περίπου κάθε τρία χρόνια πηγαίνουμε εκεί και φροντίζουμε να μένουμε για κανένα μήνα. Μένουμε στους γονείς μου και λατρεύουμε να πηγαίνουμε με τα παιδιά σε διάφορους χώρους με αξιοθέατα, μουσεία κ.λπ. Τα παιδιά λατρεύουν να κάνουν κάμπινγκ στην πίσω αυλή του σπιτιού των γονιών μου, να κάνουν roller skating και άλλα πολλά».
Ρωτώντας για τη ζωή γενικά στις ΗΠΑ, η κα Λοΐζου φυσικά επεσήμανε τις τεράστιες διαφορές, ξεκινώντας από τα μεγέθη! «Η ζωή είναι τόσο διαφορετική εκεί, τόσος πολύς κόσμος, γρήγοροι ρυθμοί, πρέπει συνεχώς να τρέχεις να τα προλάβεις όλα. Γνωρίζεις τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους αλλά υπάρχουν τα πάντα για όλους. Ήταν καλοκαίρι όταν μετακομίσαμε εδώ και μου φαινόταν όλη η κατάσταση σαν να ήμασταν διακοπές. Μετά μπήκε ο Σεπτέμβριος, ήρθαν και τα πρωτοβρόχια και εγώ έμενα σπίτι όλη μέρα με την μόλις δύο χρονών κορούλα μου τότε. Ήταν ζόρικη κατάσταση, εφόσον εγώ έχω συνηθίσει να δουλεύω full time, να έχω ένα σπίτι γεμάτο από κόσμο, την οικογένειά μου, να ζω διαφορετικά. Ένιωσα μοναξιά, αλλά σύντομα όλα άλλαξαν ευτυχώς και τώρα μπορώ να πω ότι έχω μια γεμάτη ζωή στην Κύπρο».
