ΣΗΜΕΡΑ, ΜΕΡΑ ΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΜΗΤΕΡΑ

Γιορτάζουμε την ημέρα με μια συνέντευξη από μια αξιοζήλευτη πολύτεκνη μητέρα, η οποία επέλεξε να φύγει από την πόλη και να ζήσει στην Ανώγυρα

Είναι μεγάλη ευλογία να μπορέσεις να τεκνοποιήσεις. Τα παιδιά είναι η πραγματική αξία της ζωής και τη ζω από πρώτο χέρι

Μια Κύπρια μητέρα οκτώ παιδιών, η Στέλλα Παντελή, δίνει μαθήματα μητρότητας, χωρίς να ζημιώνει η γυναικεία της υπόσταση. Παρά τις οικονομικές δυσκολίες και την απόφαση να αφήσουν, με τον σύζυγο και τα παιδιά της, τις ανέσεις της πόλης και να συνεχίσουν τη ζωή και τη δράση τους σ’ ένα χωριό, λέει με σιγουριά ότι υπάρχει προοπτική για καλύτερες μέρες. Η Στέλλα αισίως βαδίζει τα 39 και δεν έχει κανένα δισταγμό να το ομολογήσει. Εκείνος που θα τη γνωρίσει μένει άφωνος με το επίτευγμά της, που την καθιστά μια εντελώς ξεχωριστή γυναίκα, εφόσον από το 1998 μέχρι σήμερα έχει φέρει στον κόσμο οκτώ παιδιά.

Από την πόλη στο χωριό

Ο Παντελής και η Στέλλα Παντελή παντρεύτηκαν και ζούσαν στη Λεμεσό, όμως πάντα είχαν μια κρυφή, αλλά δυνατή αγάπη για την ύπαιθρο. Η γη και τα τόσα καλά που μπορεί να δώσει στον άνθρωπο, πάντα τραβούσε κοντά της αυτό το ζευγάρι. Η απόφασή τους, να αφήσουν την πόλη και να αναζητήσουν καλύτερες συνθήκες για τη δική τους επαγγελματική δραστηριότητα και επιβίωση και κυρίως πιο ανθρώπινες συνθήκες για το μεγάλωμα των οκτώ παιδιών τους, αποδείχθηκε πολύ σωστή. Η Στέλλα δεν εργαζόταν, καθώς το κόστος για να στέλνει τα παιδιά σε βρεφοκομείο ήταν μεγάλο και έτσι έμενε στο σπίτι, για να τα προσέχει και να τα μεγαλώσει. Μετά το δεύτερό τους παιδί αποφάσισαν να μετακομίσουν και να εγκατασταθούν στην Ανώγυρα, χτίζοντας μια φωλιά και μια επιχείρηση για την οικογένειά τους.

Στην αρχή ήταν δύσκολα, δήλωσε η Σ. Παντελή, καθώς το σπίτι ήταν πολύ μικρό και δεν είχε ούτε ρεύμα, πάρα μόνο μια γεννήτρια. «Ποτέ δεν έλεγα ότι θα κάνω πολλά παιδιά, καθώς το πρώτο παιδί ήρθε δύο χρόνια μετά τον γάμο και από εκεί και πέρα ξεκινήσαμε να χτίζουμε και να επεκτείνουμε την οικογένειά μας. Όμως κανένα μας παιδί δεν ήρθε χωρίς να το θέλουμε», είπε η Στέλλα. «Οι δυσκολίες που είχαμε στην αρχή, όταν μετακομίσαμε στην Ανώγυρα, ήταν πολλές και έτσι κάθε νέο πράγμα που φτιάχναμε και σε κάθε νέα δραστηριότητα που είχαμε ερχόταν και ένα νέο παιδί και πρόσθετε στην ευτυχία που είχαμε», σημείωσε η Σ. Παντελή.

Κάθε νέο βήμα και ένα νέο παιδί

Με την υπομονή και την αγάπη, ο Παντελής και η Στέλλα δημιούργησαν το αγρόκτημα «Σταλιές» στην Ανώγυρα και εκεί ζουν και δραστηριοποιούνται γονείς και παιδιά. Το ζευγάρι κατάφερε μέσα σε λίγα χρόνια να στήσει το «Ανωυρκάτικο», μια σημαντική βιοτεχνική μονάδα παραγωγής χαλλουμιών, τυριού, γιαουρτιού και άλλων παραδοσιακών γαλακτοκομικών προϊόντων. Ο καθένας εδώ έχει τις ευθύνες και τα καθήκοντά του. Και σ’ ένα οικογενειακό αγρόκτημα, με αιγοπρόβατα και εργαστήριο παρασκευής παραδοσιακών γαλακτοκομικών, κανένας δεν περισσεύει. Υπάρχει δουλειά ακόμα και για τα μικρά των 6-7 χρονών. Κι όταν όλοι, μικροί και μεγάλοι, ξέρουν το πόστο τους και βάζουν το δικό τους λιθαράκι, η εικόνα για τους τρίτους είναι εκτός από ειδυλλιακή, και ζηλευτή.

Στην αρχή της εγκατάστασής του στην Ανώγυρα, το ζευγάρι ξεκίνησε την επαγγελματική του δραστηριότητα με την εκτροφή 50 περίπου ζώων, την ευθύνη των οποίων είχε κατά κύριο λόγο η Στέλλα, αφού ο Παντελής δεν είχε ακόμα αφήσει τη δουλειά του στον στρατό.

«Εγώ τα φρόντιζα και τα άρμεγα κι ασχολήθηκα με το γιαούρτι και το χαλλούμι… Τα διαθέταμε στην αρχή σε γνωστούς και σε μικρό αγοραστικό κύκλο…», δήλωσε η Σ. Παντελή. Σιγά-σιγά επεκτάθηκαν, μεγάλωσαν το σπίτι τους αλλά και το εργαστήριό τους, καθώς η δραστήρια αυτή γυναίκα εντάχθηκε στο Ευρωπαϊκό Πρόγραμμα «Νέοι Γεωργοί», διεκδικώντας και εξασφαλίζοντας όλα τα δικαιώματα και οφέλη που προνοούσε το Πρόγραμμα, αφού πληρούσε όλα τα κριτήρια. Σήμερα, η φάρμα της οικογένειας περιλαμβάνει 300 περίπου αιγοπρόβατα, ενώ η μονάδα επεξεργασίας του γάλακτος και της παραγωγής των προϊόντων αποτελείται από σύγχρονο εξοπλισμό.

Ένας για όλους και όλοι για ένα

Ερωτηθείσα εάν υπήρχε κάποια στιγμή που θα προτιμούσε να μην είχε τόσα παιδιά ή αν νομίζει πως τα παιδιά της στερηθήκαν ποτέ κάτι, η Στέλλα ανέφερε ότι ποτέ δεν μετάνιωσε που έχει τόσα παιδιά, όμως υπήρχαν στιγμές που θα μπορούσε να έπαιρνε τα παιδιά της σε περισσότερους τόπους και να έκαναν περισσότερα πράγματα εκτός σπιτιού, αν ήταν πιο λίγα. «Γενικά προσπαθούμε με τον Παντελή να μην στερούμε στα παιδιά και μαθαίνουμε το κάθε παιδί να βοηθά το άλλο».

Επιπλέον, ερωτηθείσα αν είχαν πει ποτέ «φτάνει, δεν θα κάνουν άλλο παιδί», η Στέλλα δήλωσε ότι υπήρξαν στιγμές που είπαν ότι δεν θα κάνουν άλλο παιδί και με την πρώτη ευκαιρία έμενε ξανά έγκυος και, βεβαίως, ήταν όλα καλοδεχούμενα. Η υπερπολύτεκνη μητέρα μάς εξηγεί ότι τα πάντα μπορούν να συμβούν όταν υπάρχει η θέληση. «Όλα είναι θέμα θέλησης, αν και διαθέτω ελάχιστο χρόνο για τον εαυτό μου, προσπαθούμε να περνούμε όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο ως οικογένεια και παρόλο που είναι δύσκολο με τη δουλειά μας, η οποία είναι ιδιωτική, κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε. Είναι μεγάλη ευλογία να μπορέσεις να τεκνοποιήσεις. Τα παιδιά είναι η πραγματική αξία της ζωής και τη ζω από πρώτο χέρι».

Τέλος, ένα μήνυμα που έδωσε η Σ. Παντελή για τις μητέρες που συνδυάζουν την οικογένεια και τη δουλειά τους είναι «να έχουν υπομονή, κουράγιο και αγάπη, επειδή σήμερα είναι αρκετά δύσκολο να συνδυάζεις και τα δύο, όμως δεν είναι αδύνατο και οι χαρές ξεπερνούν όλη την κούραση».

Η ιστορία πίσω από τη Γιορτή της Μητέρας

Η Γιορτή της Μητέρας, που τιμάται σήμερα, Κυριακή 8 Μαΐου, έχει ήδη εδώ και δύο χρόνια συμπληρώσει έναν αιώνα. Θεωρείται ένας καλός λόγος για εκδηλώσεις ειλικρίνειας, για την αγάπη και την εκτίμηση που τρέφουμε προς το πρόσωπο που μας έφερε στη ζωή. Η ιστορία που κρύβεται, ωστόσο, πίσω από την ημέρα της μητέρας είναι πολύ διαφορετική από ό,τι θα περίμενε κανείς. Σύμφωνα με το National Geographic, έχει πιο μελαγχολικές ρίζες.

Η Ημέρα της Μητέρας ξεκίνησε ως ημέρα μνήμης και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους και γενναίους στρατιώτες στον πόλεμο, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας μέχρι την ειρήνη είναι μακρύς. Όταν η επέτειος άρχισε να εμπορευματοποιείται, η μεγαλύτερη υποστηρίκτρια της ιδέας, Anna Jarvis, εναντιώθηκε με όλα τα μέσα, καταλήγοντας να πεθάνει μόνη και χωρίς χρήματα σε ένα σανατόριο. Η ιστορία ξεκίνησε τη δεκαετία του 1850, όταν με διοργανώτρια τη μητέρα της Anna, μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια πρωτοστατούσαν για την καλυτέρευση των συνθηκών υγιεινής, την προσπάθεια μείωσης της παιδικής θνησιμότητας και τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος, σύμφωνα με την ιστορικό του Wesleyan College, Katharine Antolini.

Μέλημα των γυναικών ήταν παράλληλα η φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών και από τα δύο μέτωπα του αμερικανικού εμφυλίου (1861-1865). Στα χρόνια που ακολούθησαν, μετά τον πόλεμο, η Jarvis και οι υπόλοιπες γυναίκες οργάνωναν πικνίκ «Φιλίας» και πραγματοποιούσαν συμβολικές εκδηλώσεις, με σκοπό την ενεργό πολιτική δράση του γυναικείου πληθυσμού για την προώθηση της ειρήνης και τη συμφιλίωση των δύο πλευρών.

Με στόχο ακριβώς έναν ενεργό πολιτικό ρόλο από την πλευρά των γυναικών, πέρα από τη μητέρα της Anna, που είχε συνθέσει «Ύμνο μάχης για τη Δημοκρατία» και είχε συντάξει τη Διακήρυξη για τη Γιορτή της Μητέρας, η συγκεκριμένη ημέρα καθιερώθηκε κυρίως από την κόρη της, Anna. Η ίδια οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Μέρας της Μητέρας το 1908, καθώς είχε επηρεαστεί έντονα από τον θάνατο της μητέρας της το 1905.

Στις 10 Μαΐου της ίδιας χρονιάς είχαν προγραμματιστεί εκδηλώσεις στον τόπο όπου είχε γεννηθεί η Jarvis, στο Grafton της δυτικής Βιρτζίνια. Μια εκκλησία μάλιστα, στα μέρη όπου έγιναν οι εκδηλώσεις, τώρα έχει μετονομαστεί σε Διεθνή Βωμό της Ημέρας της Γυναίκας. Μέσω των προσπαθειών της Jarvis, η Ημέρα της Μητέρας άρχισε να γιορτάζεται σε περισσότερες πόλεις, μέχρι που ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson το 1914 καθιέρωσε ως επίσημη ημέρα τη δεύτερη Κυριακή του Μάη.