Το όνειρο ζωής μια προσφυγοπούλας στο Κέντρο Μεταναστών Κοφίνου
Μένει από τον περασμένο Σεπτέμβριο στην Κύπρο στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου και όνειρό της είναι να ανοίξει ένα μικρό σχολείο εδώ για τα παιδιά-πρόσφυγες

Επίσκεψη στο Κέντρο Υποδοχής Αιτήτων Ασύλου στην Κοφίνου έκανε το SigmaLive, όπου συνάντησε τη Σαχάρ, πρόσφυγα από τη Συρία, η οποία μένει στην Κοφίνου τους τελευταίους μήνες. Η Σαχάρ είναι στην Κύπρο από τον περασμένο Σεπτέμβριο. Οι τελευταίοι επτά μήνες είναι, όπως λέει, πολύ καλύτεροι απ’ ό,τι περίμενε. Όταν έμπαινε στο καράβι από τη Συρία, δεν είχε κατά νου την Κύπρο, δεν είχε σχέδια για το μέλλον, μονάχα όπλο την ελπίδα για ένα καλύτερο και πιο ασφαλές μέλλον.

Στο Κέντρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου διαμένουν αρκετά άτομα, διάφορων ηλικιών. Είναι από τη Συρία, την Παλαιστίνη και ήρθαν εδώ σε διάφορες χρονικές στιγμές. Οι πλείστοι δεν είχαν ως προορισμό την Κύπρο, αλλά την Ελλάδα. Πλήρωσαν αρκετά λεφτά στους διακινητές τους και κατέληξαν εδώ, όπως λένε, κατά τύχη. Νιώθουν ευγνώμονες που είναι ζωντανοί και βρίσκονται κάπου καλά, όπως μας εξηγούν. «Οι τελευταίες εικόνες της περιοχής όπου έμενα ήταν παράξενες. Όλα κατεστραμμένα. Δεν έχω ούτε το σπίτι μου, ούτε κάτι από την περιουσία μου», λέει η Σαχάρ.

«Να μην ξεχάσουν αυτά που ξέρουν»
Η Σαχάρ είναι δασκάλα το επάγγελμα και με το που εγκαταστάθηκε στον χώρο Υποδοχής Αιτητών Ασύλου στην Κοφίνου, φρόντισε να στήσει σιγά-σιγά μια μικρή αίθουσα διδασκαλίας. «Όνειρό μου είναι να ανοίξω ένα μικρό σχολείο εδώ για τα παιδιά, που δεν έχουν την ευκαιρία να ασχοληθούν με τη γλώσσα τους. Στόχος μου είναι να μην ξεχάσουν αυτά που ξέρουν», σημειώνει η Σαχάρ. Λατρεύει τη δουλειά της, όπως μας λέει, και, με αυτό που κάνει, νιώθει υπερήφανη για το επάγγελμά της.

Τη ρωτήσαμε για τις πρώτες στιγμές στην Κύπρο. Ποια ήταν τα πρώτα της συναισθήματα, οι πρώτες της εικόνες. «Ήμουν μαζί με την 8χρονη κόρη μου σε μια γωνιά στα κρατητήρια της Κοκκινοτριμιθιάς. Εκεί, μας πλησίασε μια οικογένεια Κυπρίων. Σε πολύ λίγο χρόνο, παρατήρησα ότι οι κόρες μας, ενόσω εμείς μιλούσαμε, ξεκίνησαν να παίζουν. Τα παιδιά τα βρίσκουν μεταξύ τους…», λέει χαμογελώντας η Σαχάρ. «Αυτή ήταν η πρώτη μου οικογένεια στην Κύπρο», συμπληρώνει. Τέλος, η Σαχάρ μάς λέει ότι «έκανα φίλους στην Κύπρο. Οι κουλτούρες μας είναι παρόμοιες».