ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ ΜΙΑΣ ΠΡΩΗΝ ΑΛΚΟΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ

Το παράδειγμά της επιβεβαιώνει γι' ακόμη μια φορά πως τα παιδικά τραύματα αν δεν θεραπευτούν και απλώς «κρυφτούν» στη δίνη του χρόνου, τότε εμφανίζονται στην ενήλικη ζωή μας απαιτώντας εξηγήσεις και τοποθετώντας μας σε αδύναμη θέση να σταθούμε ενώπιόν τους

Η απόφαση για αποτοξίνωση και απεξάρτηση ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία της. Ήταν πολύ δύσκολος ο δρόμος, αλλά με συμμάχους τα παιδιά της κατάφερε να σταθεί στα πόδια της

Έβλεπε τις μέρες να περνούν, τις στιγμές να την προσπερνούν και τα παιδιά της να μεγαλώνουν δίχως συνείδηση. Δεν την ένοιαζε όμως. Η δική της η ζωή είχε τελειώσει προ πολλού. Δεν υπήρχε συναίσθηση… Ούτε κάποιος άλλος υποτυπώδης έλεγχος στο σώμα. Όλα ήταν στον αυτόματο. Η ψυχή της κάπου θα υπήρχε εγκλωβισμένη αλλά αδυνατούσε να βρει διέξοδο. Μόνη της συντροφιά ήταν ένα μόνιμα άδειο γυάλινο μπουκάλι ακριβώς δίπλα από το κρεβάτι της, στο μικρό κομοδίνο.

Είχαμε ραντεβού σε ένα παγκάκι στο πάρκο της γειτονιάς της. Δεν ήθελε να πάμε σπίτι της, καθώς δεν ήταν «συγυρισμένο», όπως είπε στην αρχή. Στη συνέχεια απλώς αποκάλυψε ότι ντρεπόταν. Ένα ακατανίκητο αίσθημα ντροπής την κυρίευε όταν κάποιος ήθελε να την επισκεφθεί, καθώς νόμιζε ότι οι τοίχοι του σπιτιού της θα μπορούσαν να αποκαλύψουν το άρρωστο παρελθόν της. Ήθελε, όμως, να μιλήσει. Δήλωνε έτοιμη να μοιραστεί μαζί μου και με τον υπόλοιπο κόσμο τη δική της μάχη με το αλκοόλ, το οποίο την έσπρωχνε όλο και πιο κοντά στον θάνατο.

Η εξιστόρησή της ξεκινά με την πρόταση «αν δεν είχα τα παιδιά μου, θα ήμουν σίγουρα νεκρή». Η αφήγησή της γυρνά τον χρόνο τριάντα πέντε περίπου χρόνια πίσω - όταν δηλαδή ήταν αυτή πέντε μόλις χρονών. Το παράδειγμά της επιβεβαιώνει γι' ακόμη μια φορά πως τα παιδικά τραύματα αν δεν θεραπευτούν και απλώς «κρυφτούν» στη δίνη του χρόνου, τότε εμφανίζονται στην ενήλικη ζωή μας απαιτώντας εξηγήσεις και τοποθετώντας μας σε αδύναμη θέση να σταθούμε ενώπιόν τους. Έτσι κι αυτή. Στην πιο κρίσιμη στιγμή της που της ζητούσε ο ίδιος της ο εαυτός να μείνει δυνατή για να αντιμετωπίσει το παρελθόν της, τότε ήταν που λύγισε. Κάπως έτσι αντιμετώπισε τους δικούς της φόβους, παρέα με ένα δυο ποτηράκια κρασί στην αρχή, για να γίνει αργότερα το μπουκάλι η μόνιμή της συντροφιά…

Σαν μια παιδική εκδρομή…

Οι αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας μένουν βαθιά χαραγμένες στη μνήμη. Ευχάριστες ή μη, είναι αυτές που καθοδηγούν πολλές φορές τη μετέπειτά μας πορεία. Υπήρχαν αρκετές ευχάριστες στιγμές στη μνήμη της μικρής τότε Ν. Θυμάται τις κούνιες που είχε στη γειτονιά της και στις οποίες πήγαινε κάθε απόγευμα με τον πατέρα της. Θυμάται τις κυριακάτικες εκδρομές που είχε με την οικογένειά της και την έντονη μυρωδιά των λουλουδιών που μάζευε για τα μαλλιά της. Θυμάται ακόμη το γέλιο. Το έντονο γέλιο που πλημμύριζε το σπίτι. Μέχρι το δυστύχημα.

Ένα αυτοκινητικό δυστύχημα, που άλλαξε όλη της τη ζωή. Ο πατέρας της δεν ήρθε ποτέ ξανά στις κούνιες. Ούτε την κράτησε ξανά στα γόνατά του. Δεν καταλάβαινε πολλά πράγματα τότε. Της έλεγαν ότι ο Θεούλης τον κράτησε κοντά του και άλλα τέτοια. Δεν μπορεί να περιγράψει πώς ένιωθε τότε ούτε μπορεί να επαναφέρει τη μνήμη της. Αλλά η δασκάλα της συχνά-πυκνά καλούσε τη μητέρα της στο σχολείο για να της πει πόσο νευρική ήταν και ότι συχνά χτυπούσε τα άλλα παιδιά. Ο πόνος της μικρής τότε Ν. έγινε θυμός και ο θυμός εκτοξευόταν σε καθετί γύρω της.

Η κατάσταση χειροτέρεψε όταν ένας νέος κύριος εμφανίστηκε στη ζωή της για να αναλάβει τον ρόλο του «μπαμπά»… του δικού της πατέρα, του πατέρα που δεν επρόκειτο ν’ αφήσει να πάρει τη θέση του δικού της πατέρα ποτέ. Στην αρχή, όπως λέει, ήταν καλός με τη μητέρα της αλλά κυρίως με την ίδια. Σύντομα όμως μετά τον γάμο άρχισε να δείχνει τον πραγματικό του εαυτό. Στο σπίτι ερχόταν με νεύρα ξεσπώντας στη μονάκριβή της μητέρα. Πρώτα ήταν μόνο φωνές… μετά ξύλο… πολύ ξύλο. Αυτό συνέχιζε για πολύ καιρό. Υπολόγιζε γύρω στα τρία με τέσσερα χρόνια αλλά για την ίδια φαίνονταν αιώνας. Η μητέρα της, που ήταν το στήριγμά της, η δύναμή της, ανεχόταν αυτήν την κατάσταση και υπέμενε κάθε βρισιά, κάθε άγρια φωνή και χτύπο με τη ζώνη του παντελονιού του… γιατί; Όπως έλεγε είχε μια κόρη να μεγαλώσει και στηριζόταν οικονομικά σε αυτόν.

Μακριά απ’ όλους

Με την είσοδό της στην εφηβεία αποφάσισε ότι το σπίτι δεν τους χωρούσε όλους. Λίγα χρόνια αργότερα η απόφαση έγινε πράξη. Δεν είχε πολλές επιλογές βέβαια. Η ευκαιρία που έψαχνε βρέθηκε στο πρόσωπο ενός νεαρού, που εργαζόταν σ’ ένα ξυλουργικό εργαστήριο στην παλιά πόλη. Δεν άργησαν να συνάψουν σχέση και σε λίγους μήνες η σχέση επισφραγίστηκε με τον γάμο. Η Ν. νόμιζε ότι ο «έρωτας» θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα. Δυστυχώς, όμως, η έκβαση δεν ήταν όπως τα φωτορομάντζα της εποχής. Σε λιγότερο από ένα χρόνο είχε αποκτήσει και το πρώτο της παιδί. Στην τρυφερή ηλικία των 16, όμως, η ίδια ένιωθε ακόμη παιδί. Πώς θα μπορούσε να μεγαλώσει ένα βρέφος;

Εκτός αυτού ο άντρας της δεν ήταν όπως τον γνώρισε. Οι δουλειές δεν πήγαιναν πολύ καλά και έτσι τα έσοδά τους ήταν ελάχιστα. Ο δεύτερός της γιος δεν άργησε να έρθει κι έτσι η οικογένεια στριμώχτηκε ακόμη περισσότερο. Ο θυμός και η ένταση στο σπίτι εκτονωνόταν καθημερινά με φωνές και βρισιές. Ο σύζυγός της καθημερινά ερχόταν στο σπίτι και έπινε ένα δυο ποτήρια ουίσκι. Εκείνη την «ιερή» ώρα δεν ήθελε να βλέπει ή ν’ ακούει κανέναν, αλλιώς… τα έκανε όλα και όλους ρημαδιό. Δική της ώρα ευτυχίας έβρισκε όταν έλειπε ο σύζυγος από το σπίτι. Αφού τελείωνε τις δουλειές του σπιτιού έβαζε κι αυτή λίγο από το ποτό που έπινε καθημερινά ο «αφέντης» του σπιτιού. Στην αρχή την χαλάρωνε και της άρεσε. Λίγο πιοτό και η όρεξη πήγαινε περίπατο. Κάπως έτσι άρχισε να κυλά στον κατήφορο.

Στο χείλος της καταστροφής

Στην αρχή έπινε κρυφά απ' όλους και από τον άντρα της. Τα παιδιά της πήγαιναν σχολείο και στη συνέχεια τα πρόσεχε η πεθερά της αφού τη μια δεν ήταν καλά, την άλλη ήταν άρρωστη, την άλλη είχε δουλειές και δικαιολογίες χίλιες δυο! Μέχρι που τα δύο-τρία ποτηράκια έγιναν μπουκάλια χωρίς να το πάρει είδηση. Και μέχρι που δεν μπορούσε να ζήσει χωρίς αλκοόλ. Έπρεπε να πίνει για να είναι καλά… για να χαμογελά… για να βλέπει τη ζωή με άλλο μάτι. Δεν ήταν ευτυχισμένη και το ποτό την έκανε ευτυχισμένη.

Η κρυφή της ζωή όμως σύντομα αποκαλύφθηκε από τον σύζυγο. Αντί να μείνει δίπλα της για να τη βοηθήσει, την εγκατέλειψε στην πιο δύσκολή της στιγμή. Στην αρχή ξεκίνησε με απειλές εκφοβισμού. Την προειδοποιούσε ότι θα την χωρίσει και την έβριζε με τους χειρότερους χαρακτηρισμούς. Αυτές οι επιθέσεις όμως δεν στάθηκαν ικανές για να της κόψουν την εξάρτηση. Εκεί που έλεγε ότι δεν θα ξαναπιεί, τότε ήταν που έτρεχε στο περίπτερο ν’ αγοράσει ό,τι υπήρχε σε ποτό.

Ο σύζυγός της προχώρησε σε αίτηση διαζυγίου και έφυγε από το σπίτι. Τα παιδιά έμειναν κοντά της κι αυτή ανήμπορη να τα στηρίξει και να τα μεγαλώσει σωστά, έπεσε πιο βαθιά στο βούρκο. Από το σχολείο έτρεχαν σπίτι να βρουν τη μητέρα τους λιπόθυμη και προσπαθούσαν να δουν αν ζούσε! Δεν μπορούσε να συνέλθει. Δεν μπορούσε να δει καθαρά τη ζωή της που γλιστρούσε μακριά. Ήθελε να είναι στον λήθαργο που της πρόσφερε το ποτό. Η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο.

Ο έλεγχος έφυγε ολοκληρωτικά από τα δικά της χέρια. Τα παιδιά της φρόντιζαν το ένα το άλλο, έλεγαν ψέματα στους συμμαθητές τους για την κατάσταση της υγείας της μητέρας τους. Μέχρι που μια μέρα τα παιδιά της την βρήκαν λιπόθυμη μέσα σε λίμνη αίματος και γύρω της σπασμένα γυαλιά. Όπως της εξήγησαν αργότερα τα παιδιά της, κάλεσαν αμέσως βοήθεια από τους γείτονες, οι οποίοι φρόντισαν ώστε ένα ασθενοφόρο να έρθει έγκαιρα και να μεταφερθεί στο νοσοκομείο. Ευτυχώς για την ίδια τα τραύματα ήταν μόνο επιφανειακά. Μεγαλύτερη ζημιά θεωρεί ότι έκανε στα ίδια της τα παιδιά τόσο καιρό που την έβλεπαν να πέφτει.

Η απόφαση για αποτοξίνωση και απεξάρτηση ήταν καθοριστική για τη μετέπειτα πορεία της. Ήταν πολύ δύσκολος ο δρόμος, αλλά με συμμάχους τα παιδιά της κατάφερε να σταθεί στα πόδια της.

Τα σημάδια που έμειναν στο πρόσωπο και στα χέρια της είναι για να της θυμίζουν πόσο ωραία είναι η ζωή, όπως η ίδια μαρτυρεί! Κάθε μέρα τα βλέπει στον καθρέφτη και κάθε μέρα νιώθει πλήρης κι ευτυχισμένη για όσα μπόρεσε να δει, ν’ ακουμπήσει, να μυριστεί, να νιώσει, να προσφέρει από κείνη τη μέρα κι ύστερα… γιατί μόνο τότε ξεκίνησε η ζωή της!