Ένα αφιέρωμα στον ήρωα της ΕΟΚΑ, 59 χρόνια μετά τη θυσία του
Γεννήθηκε στις 20 Ιουλίου του 1932 στα Χανδριά, στους πρόποδες της Μαδαρής. Ήταν τέκνο του Χριστοφή και της Αθηνάς Λένα. Εντάχθηκε στην Ορθόδοξη Χριστιανική Ένωση Νέων (ΟΧΕΝ) το 1947. Η εν λόγω οργάνωση αργότερα ήταν φυτώριο της ΕΟΚΑ

Είναι οι στιγμές καμιά φορά που σε οδηγούν σε γνώριμα δρομάκια. Είναι αυτές οι αθάνατες ώρες του Αγώνα και της Λευτεριάς. Ξέρω, δεν έχεις μνήμη, Στυλιανέ Λένα. Δεν μπορείς πια να ξαναθυμηθείς εκείνο το ωραίο θρυλικό παρελθόν. Ωστόσο, σε ρωτάμε 59 χρόνια από τον θάνατό σου: Θυμάσαι όταν παιδάκι τραβούσες το σχοινί της καμπάνας του χωριού σου στα Χανδριά; Θυμάσαι ύστερα τη σκληρή δουλειά στο σιδηρουργείο, τους κόπους, τα ξενύχτια; Κι αργότερα, καταζητούμενος πια, τραβούσες κι εσύ τον δρόμο που χάραξε και ύμνησε ο Σολωμός στα αθάνατα ποιήματά του.

Στο ελληνικό νησί της Λέρου θα σπουδάσεις και θα μάθεις την τέχνη της μεταλλουργίας. Όλες αυτές τις γνώσεις θα τις εφαρμόσεις στον αγώνα της πατρίδας σου ενάντια στον Άγγλο κατακτητή. Θα γίνεις ο «Κρουπ» της ΕΟΚΑ. Έφτιαχνες χειροβομβίδες και εκρηκτικές συσκευές. Βοηθούσες με τον δικό σου τρόπο την οργάνωση. Συνεργάστηκες με τον Γρηγόρη Αυξεντίου και κάνατε πολλές πετυχημένες ενέδρες, προκαλώντας μεγάλες απώλειες στον ξένο δυνάστη.

Η ορκωμοσία από τον Παπασταύρο
Από το θεατρικό μου έργο για τον Στυλιανό Λένα, παραθέτω ένα απόσπασμα όταν ο ήρωας συναντά τον Παπασταύρο Παπαγαθαγγέλου για να τον ορκίσει στην ΕΟΚΑ.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: (Είναι γονατιστός και προσεύχεται) Θεέ μου... εσύ που έπλασες όλο τον κόσμο, βοήθησε και εμάς τους αλύτρωτους Έλληνες να βρούμε επιτέλους την ελευθερία μας. Έφθασε πλέον η ώρα να φωνάξουμε ΟΧΙ στον Άγγλο δυνάστη. «Ή ταν ή επί τας», έλεγαν οι πρόγονοί μας. Δώσε μας λοιπόν δύναμη να βρούμε το δίκαιό μας. Σε δοξάζουμε Κύριε και σε ευλογούμε. (Μπαίνει ο Λένας).
ΛΕΝΑΣ: Πάτερ Σταύρο... Ήρθα.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Χαίρε! Έχε τις ευχές μου. Άργησες και ανησύχησα.
ΛΕΝΑΣ: Ποτέ δεν είναι αργά για τη μεγάλη Αρχή.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Ήρθαν και οι άλλοι;
ΛΕΝΑΣ: Ναι, είναι απ’ έξω και περιμένουν.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Λοιπόν, Λένα. Άκουσέ με προσεκτικά. Ο Κυπριακός λαός είναι αποφασισμένος να διεκδικήσει τη λευτεριά του με δυναμικά μέσα.
ΛΕΝΑΣ: Το ξέρω πάτερ. Δεν έχουμε άλλη επιλογή.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Ιδρύσαμε πλέον την Εθνική Οργάνωση Κυπρίων Αγωνιστών. Με τη βοήθεια του Ιησού Χριστού, ξεκινάμε για τον σκληρό δρόμο της δικαίωσης. Ήδη υπέγραψαν και ο Μακάριος και ο Διγενής. Εσύ και οι υπόλοιποι που ήρθατε τώρα είστε οι πρώτοι που θα δώσετε τον ιερό όρκο. Και μην ξεχνάτε: Υπεράνω όλων ο Θεός και η Πατρίδα.
ΛΕΝΑΣ: Για μας, τούτη η ώρα είναι αλλιώτικη. Χρόνια την περιμέναμε. Πρώτοι θα δώσουμε τον όρκο της ΕΟΚΑ. Βαρύ το φορτίο της ευθύνης. Το πήραμε απόφαση. «Θέλει Αρετήν και Τόλμην η Ελευθερία».
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Εύγε παιδί μου! Έτσι σας θέλει η Κύπρος και το Έθνος. Με το χέρι στο Ευαγγέλιο ξεκινάμε το μακρύ ταξίδι του λυτρωμού.
ΛΕΝΑΣ: Η πίστη στον Θεό είναι το πρωτεύον στον αγώνα μας. Έχουμε άξιους ηγέτες. Με τον Μακάριο και τον Διγενή, προχωράμε. Οι Άγγλοι θα πληρώσουν ακριβά την Κατοχή της Κύπρου.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Προσπάθησε να μεταδόσεις σε όλους το χρέος προς την πατρίδα.
ΛΕΝΑΣ: Πάτερ, τα λόγια σου από τότε που γίναμε μέλη στην ΟΧΕΝ, μας φλόγισαν. Μας έδωσες φτερά να πετάξουμε εκεί που άλλοι δεν έφτασαν ποτέ. Χάρις σε σένα πήραμε οράματα, ιδανικά, δύναμη. Είμαστε φτωχοί, έχουμε όμως το δίκαιο με το μέρος μας. Όλος ο λαός σήμερα δίνει τον όρκο για την Ένωση με τη μάνα Ελλάδα !
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Σε λίγο θα βάλεις το χέρι σου στο Ευαγγέλιο. Ο Θεός θα εισακούσει τα λόγια σου. Θέλεις να πεις κάτι προτού πούμε τον όρκο;
ΛΕΝΑΣ: Δεν έχω τίποτα περισσότερο να δώσω παρά την ίδια τη ζωή μου. Πάτερ, είμαι αποφασισμένος να πεθάνω για τον τόπο μου. Αυτό μονάχα έχω να πω.
ΠΑΠΑΣΤΑΥΡΟΣ: Είσαι αρκετά νέος. Αν είναι θέλημα Θεού να πέσεις σε κάποια μάχη, το όνομά σου θα γραφτεί στην Ιστορία.
ΛΕΝΑΣ: Υπόσχομαι ότι το αίμα μας δεν θα πάει χαμένο. Όλοι μαζί, ό,τι μπορούμε, να δώσουμε για την Κύπρο μας...

Η τελευταία μάχη
Από το 1955, ο Λένας καταζητήθηκε από τους Άγγλους. Έμαθαν για το μηχανουργείο του στη Λευκωσία και πήγαν να τον συλλάβουν. Δεν τον γνώριζαν προσωπικά. Όταν έφθασαν, τον βρήκαν να δουλεύει και τον ρώτησαν ποιος είναι ο Λένας. Με μεγάλη ψυχραιμία τους απάντησε: «Περιμένετε δυο λεπτά να τον φωνάξω», και έφυγε από την πίσω πόρτα, τραβώντας για τα βουνά. Ας σημειωθεί ότι ο Λένας ήταν ο δεύτερος καταζητούμενος μετά τον Αυξεντίου. Έτσι ξεκίνησε και η αντάρτικη ζωή με πολλές περιπέτειες. Με το ψευδώνυμο «Γίγαντας», ο Λένας πέτυχε μαζί με τα παλληκάρια του τεράστια πλήγματα στους Εγγλέζους. Η αποφασιστικότητα, το θάρρος αλλά και το ήθος του Στυλιανού Λένα έμειναν αξέχαστα στη μνήμη των συναγωνιστών του.

Η προσήλωσή του στα ιδανικά και τις αξίες της ζωής τον καθοδηγούσαν πάντοτε. Στις 8 Φεβρουαρίου 1957, η μάχη του Πελενδρίου θα μείνει ιστορική. Εκεί θα πέσουν από τα πυρά των Άγγλων ο Σωτήρης Τσαγκάρης και ο Δημητράκης Χριστοδούλου. Μεταξύ Πελενδρίου και Ποταμίτισσας θα τραυματιστεί και ο Λένας, από πολυβόλο κάποιου ελικοπτέρου. Στη συνέχεια, έπειτα από μάχη, ο Λένας, αφού έχασε αρκετό αίμα από τις πληγές, συνελήφθη και οδηγήθηκε σοβαρά τραυματισμένος στο στρατιωτικό Νοσοκομείο Ακρωτηρίου. Για τους Άγγλους, η σύλληψη του Λένα ήταν μια μεγάλη επιτυχία. Πίστευαν ότι μετά τις ανακρίσεις θα μιλούσε και θα έλεγε μυστικά της οργάνωσης. Αλλά ο Λένας, παρά τα βασανιστήρια και τις κακουχίες, δεν μίλησε ποτέ.

Μετάβαση στην Αθανασία
28 Μαρτίου 1957. Ποιος μπορεί να ξεχάσει το στερνό σου δειλινό στο νοσοκομείο, όταν η βασανισμένη σου μάνα σε πλησίασε για τελευταία φορά στο κρεβάτι του πόνου και σε ρωτούσε με λυγμούς αν την αναγνωρίζεις; Κι εσύ, δεν μπορούσες από τα τραύματα να προφέρεις λέξη. Μονάχα έφερες το αδυνατισμένο σου χέρι στα χείλη δείχνοντας ότι ήθελες λίγο νερό. Το χέρι της μάνας, βρέχοντας ένα βαμβάκι, σου έβρεξε το στόμα, ενώ τα μάτια σου κοιτούσαν πέρα τη γαληνεμένη θάλασσα. Ποιος ξέρει τι σκεφτόσουν αθάνατε Έλληνα; Τι όνειρα, τι θυσίες, τι αγώνες περνούσαν από το θολωμένο σου βλέμμα; Και ξαφνικά μπήκαν μέσα οι Άγγλοι στρατιώτες κι άρπαξαν τη μάνα μέσα στο θρηνολόι και την έδιωξαν. Κι εκείνη φώναζε: «Αφήστε με... αφήστε με κοντά στον γιο μου...».

Αργότερα ξεψύχησες στα χέρια του πατέρα. Κι ήσουν μονάχα 24 χρονών. Κι ήσουν μονάχα νέος και ωραίος και υπερήφανος στρατιώτης της λευτεριάς. Κι ήσουν ώς την ύστατη στιγμή σου Αληθινός, Ανίκητος και Ελπιδοφόρος. Η καμπάνα κτύπησε πένθιμα στο χωριό σου. Ο θάνατός σου σκόρπισε θλίψη σε όλη την Κύπρο. Πενήντα εννέα ολόκληρα χρόνια. Τα ιερά σου κόκκαλα τα σκεπάζει το χώμα των Φυλακισμένων Μνημάτων. Κι εμείς κρατάμε τη δύναμή σου για να μας δίνει Φως, Κουράγιο και Ελπίδα. Μας έδωσες, Λένα, και σου χρωστάμε. Σου χρωστάμε, όπως και σε όλους τους αγωνιστές, το χρέος μας για τη λευτεριά του τόπου που μας γέννησε. Μας έδειξες με τη θυσία σου πώς κερδίζεται το δίκαιο και η αξιοπρέπεια. Μας απέδειξες ότι οι ανηφοριές και οι δύσκολοι δρόμοι θέλουν θυσίες. Αιωνία σου η μνήμη Στυλιανέ Λένα.