ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ

Δεκάδες Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι συζήτησαν τα προβλήματα του λειτουργήματός τους, σε κοινή εκδήλωση στη Νεκρή Ζώνη στη Λευκωσία

Κωστής Διογένους: «Είναι σίγουρο ότι και στον χώρο του Τύπου δρουν συμφέροντα -οικονομικά και πολιτικά- όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, και αυτό πιστεύω ότι είναι προς τιμή της δημοσιογραφικής μας οικογένειας, δεν έχουμε γίνει μάρτυρες σοβαρών φαινομένων διαπλοκής, με κατηγορούμενους ή εμπλεκόμενους δημοσιογράφους»

Sami Ozuslu: «Στον τουρκοκυπριακό Τύπο, υπάρχουν πλέον πολλές δημοσιεύσεις για το Κυπριακό, που παλαιότερα αποτελούσαν ταμπού, όπως οι αγνοούμενοι και η ΤΜΤ. Η “δημοσιογραφία ειρήνης” δεν αφορά μόνο στην ειρηνευτική διαδικασία στην Κύπρο, αλλά στην ισότητα των φύλων, τη θρησκεία, τη γλώσσα, τη φυλή-εθνικότητα και τα δικαιώματα μεταναστών και προσφύγων»

Yurdakul Cafer: «Εδώ και πολλά χρόνια, δεν συμπεριφερθήκαμε ως δημοσιογράφοι, αλλά ως πολιτικοί, ή πιόνια των πολιτικών... Αν θέλουμε να προσφέρουμε κάτι στο νησί, έχουμε καθήκον να μεταδίδουμε την αλήθεια στους ανθρώπους»

Αντώνης Μακρίδης: «Οι δημοσιογράφοι πρέπει να γίνουμε και να συμπεριφερόμαστε ως η ασπίδα του ταλαιπωρημένου πολίτη, μακριά από σκοπιμότητες, μόνιμα απέναντι από τα όποια συμφέροντα. Διαφορετικά, θα επαληθεύουμε εκείνους που μας κατηγορούν ότι είμαστε κομμάτι του κατεστημένου»

«Απόψε στη Νεκρή Ζώνη ζούμε μια ιστορική βραδιά, γιατί είναι η πρώτη φορά που δημοσιογράφοι από τις δύο κοινότητες οργανώνουν μια κοινή εκδήλωση για συζήτηση των προβλημάτων τους και ελπίζω η Ένωση Συντακτών Κύπρου, η Ένωση Τουρκοκυπρίων Δημοσιογράφων και η Συντεχνία δημοσιογράφων Basin Sen, ότι θα οργανώσουν και άλλες τέτοιες εκδηλώσεις», είπε ο Τουρκοκύπριος συνάδελφος Yurdakul Cafer, που μαζί με τον Γιώργο Θεοδούλου ήταν συντονιστής αυτής της σπάνιας συνάντησης δεκάδων Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων δημοσιογράφων, την περασμένη Δευτέρα, 28 Μαρτίου 2016, στο Σπίτι της Συνεργασίας στη Λευκωσία.

«Καθυστερήσαμε πολύ αυτή τη γνωριμία, αλλά ευτυχώς φαίνεται πως ήρθε η στιγμή να κοιταχτούμε κατάματα, να πούμε τις αλήθειες μας, τον πόνο μας και να επιχειρήσουμε να στηριχθούμε ο ένας στον ώμο του άλλου», ανέφερε στην ομιλία του ο εκ των εισηγητών Κωστής Διογένους, εκπρόσωπος της Ένωσης Συντακτών Κύπρου. Η αντιπρόεδρος της ΕΣΚ Λένια Καρατζιά χαρακτήρισε την εκδήλωση «μια ιστορική αντάμωση που θα αποτελέσει την αρχή για άλλες συναντήσεις. Ονειρεύομαι τη μέρα που Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι θα τρέχουμε μαζί για την είδηση και θα εργαζόμαστε στα ίδια μέσα ενημέρωσης της κοινής πατρίδας, της Κύπρου μας».

Να σημειώσουμε ότι για τη διοργάνωση της εκδήλωσης εργάστηκαν οι Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι Ali Kurtoglu, Cogdas Oguc, Zafer Kodan, Yurdakul Cafer, Simge Cerkezoglou και Gozde Ermental Karadeniz. Από ελληνοκυπριακής πλευράς, εργάστηκαν οι συνάδελφοι Λένια Καρατζιά, Μαρία Φράγκου και ιδιαίτερα ο Χρίστος Χριστοφίδης. Η Μαρία Σιακαλλή και η Gozde Ermental Karadeniz έγραψαν τις μεταφράσεις των ομιλιών.

Όταν δεν είσαι… δημοσιογράφος

Τη βραδιά άνοιξαν με χαιρετισμούς τους οι Πρόεδροι των τριών συντεχνιών. «Δεν μπορώ να φανταστώ δημοσιογράφο που να μην αισθάνεται ελεύθερος, να μην εκφράζεται ελεύθερα και να μην τα λέγει έξω από τα δόντια», είπε για την ΕΣΚ ο Αντώνης Μακρίδης.

«Η ελευθερία έκφρασης είναι ο κανόνας μας, η ζωή μας, η δράση μας. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Αν ο δημοσιογράφος δεν εκφράζεται ελεύθερα, δεν λέγει τις αλήθειες, λυπούμαι να πω ότι δεν είναι δημοσιογράφος. Εμείς οι δημοσιογράφοι επωμιζόμαστε και ένα άλλο βαρύ φορτίο. Πρέπει να γίνουμε και να συμπεριφερόμαστε ως η ασπίδα του ταλαιπωρημένου πολίτη, να παραμένουμε μακριά από σκοπιμότητες, να στέκουμε μόνιμα απέναντι από τα όποια συμφέροντα. Διαφορετικά, θα επαληθεύουμε εκείνους που μας κατηγορούν ότι είμαστε κομμάτι του κατεστημένου».

Στον δικό της χαιρετισμό η Canan Onurer, Πρόεδρος της Συντεχνίας Basin Sen, τόνισε ότι «ζούμε σε μια χώρα μοιρασμένη στα δύο, ενώ καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με τα προβλήματα που δημιουργεί η διαίρεση αυτή. Όταν και στις δύο πλευρές της Κύπρου, οι φορείς ειδησεογραφίας παράγουν ειδήσεις που κατηγορούν την άλλη πλευρά, τέτοιες εκδηλώσεις διευρύνουν τον ορίζοντα όσων ασχολούνται με τη δημοσιογραφία στην ίδια χώρα, σε διαφορετικούς τόπους και σε διαφορετικές γλώσσες και βοηθούν στη δημιουργία περιβάλλοντος, όπου άτομα του ιδίου επαγγέλματος μπορούν ν’ ανταλλάξουν απόψεις μεταξύ τους». Ο Izzet Volkan, Πρόεδρος της Ένωσης Τουρκοκυπρίων Δημοσιογράφων, χαρακτήρισε «ιστορικό βήμα τη δημιουργία μιας ομάδας εργασίας και ενός κοινού πάνελ μετά από πολλά χρόνια, γιατί αυτό θα βοηθήσει στην αλληλοκατανόηση. Ελπίζουμε -είπε- να έχουν συνέχεια τέτοιες εκδηλώσεις και εμείς θα συμβάλουμε όσο καλύτερα μπορούμε σε αυτές».

Μικρό βήμα, μεγάλο άλμα

Τα επαγγελματικά προβλήματα των δημοσιογράφων στις δύο πλευρές, όπως προκύπτουν από την οικονομική κρίση και τη διαδικτυακή εξέλιξη στον χώρο του Τύπου, ζητήματα ελεύθερης έκφρασης και δεοντολογίας, κυριάρχησαν στη συζήτηση. Όπως επεσήμανε ο Κωστής Διογένους, «το Κυπριακό το αφήνουμε για να το συζητήσουμε σε άλλη ευκαιρία, καλύτερα, πιο ψύχραιμα και αληθινά, αφού πρώτα γνωριστούμε». Συνέχισε με τα εξής:

«Είναι με πραγματική συγκίνηση που μιλώ από αυτό το βήμα, γιατί θεωρώ πως το μικρό βήμα που κάνουμε σήμερα οι Ελληνοκύπριοι και Τουρκοκύπριοι δημοσιογράφοι μπορεί να αποδειχθεί, μαζί με ανάλογες προσπάθειες που καταβάλλονται σε άλλες ομάδες για ειλικρινή αλληλοκατανόηση και προσέγγιση, σε μεγάλο άλμα για την ελευθερία των ανθρώπων στον τόπο μας, για τα παιδιά και τα εγγόνια μας. Είναι αλήθεια ότι περάσανε πολλά χρόνια για να υπάρξει αυτή η προσέγγιση μεταξύ λειτουργών του επαγγέλματός μας, την οποία η ΕΣΚ θερμά καλωσορίζει σαν ένα καλό οιωνό και δηλώνουμε με δύναμη και ζέση ότι θα αγωνιστούμε να έχει και συνέχεια και αποτέλεσμα.

»Δεν ξέρω εάν η χρονική συγκυρία ήρθε από τη σύνοδο συγκεκριμένων αστεριών ή από τη σύνοδο συγκεκριμένων ανθρώπων ή και των δύο. Οφείλουμε όμως να τη ζήσουμε και να συμβάλουμε δημιουργικά, ως ενεργοί πολίτες, οι ενεργότεροι λόγω επαγγέλματος και κοινωνικής θέσης, και να οδηγήσουμε τα πράγματα πιο κάτω. Ας υποδεχθούμε τη συγκυρία ως την Άνοιξη, που σήμερα μάς χαμογελάει έξω απ’ το παράθυρο, με τα αγριολούλουδα και τις μυρωδιές του τόπου μας, που δεν γνωρίζουν διαχωριστικές γραμμές και στρατιωτικά ή ιδεολογικά οδοφράγματα».

Περιγράφοντας τα δεδομένα της δημοσιογραφίας στις ελεύθερες περιοχές, ο Κ. Διογένους ανέφερε ότι σήμερα δραστηριοποιούνται περίπου 1.000 δημοσιογράφοι, από τους οποίους 600 (400 άντρες και 200 γυναίκες) είναι μέλη της Ένωσης Συντακτών - ανάμεσά τους, μερικοί Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι και ξένοι δημοσιογράφοι που εργάζονται στην Κύπρο. Πρόσθεσε ότι οι περίπου 400 λειτουργοί του Τύπου, που δεν είναι οργανωμένοι στην Ένωση Συντακτών, εργάζονται κυρίως σε ηλεκτρονικές εφημερίδες και σε τηλεοπτικούς σταθμούς. Είπε ότι σήμερα κυκλοφορούν 5 ελληνόφωνες καθημερινές εφημερίδες, 28 εβδομαδιαίες και 15 ηλεκτρονικές - στον αριθμό αυτό δεν περιλαμβάνονται οι ηλεκτρονικοί ιστότοποι των καθημερινών και εβδομαδιαίων εφημερίδων.

Εκπέμπουν 7 τηλεοπτικοί σταθμοί παγκύπριας εμβέλειας και άλλοι 3 αθλητικού περιεχομένου, 18 ραδιοσταθμοί παγκύπριας εμβέλειας και 25 ραδιοσταθμοί τοπικής εμβέλειας, στις διάφορες επαρχίες. Πρόσθεσε μεταξύ άλλων και τα εξής:

«Κάποια έντυπα έχουν περιορίσει τις εκδόσεις τους και την εργοδότηση δημοσιογράφων. Η δουλειά βγαίνει πολύ πιο δύσκολα απ’ ό,τι παλαιότερα, με μισθούς πολύ χαμηλότερους λόγω των μειώσεων που έφερε η οικονομική κρίση. Κατοχυρωμένα και συμφωνημένα εργασιακά δικαιώματα των δημοσιογράφων έχουν συρρικνωθεί. Διαπιστώνουμε, το τελευταίο διάστημα, πως η διαφήμιση επιστρέφει στα ΜΜΕ, κάτι που σημαίνει ότι υπάρχει αύξηση εσόδων, γι’ αυτό και υπεύθυνα και με επιχειρήματα, επιχειρούμε μια αντίστροφη πορεία υπέρ των συνδικαλιστικών μας δικαιωμάτων και των συμφωνημένων πρακτικών που έχουν περιοριστεί ή ανασταλεί».

Ναι στην ελευθερία, έστω με κιτρινισμό

Σε σχέση με την ελευθερία του Τύπου, υπογράμμισε ότι «τα περισσότερα από τα ΜΜΕ ανήκουν σε επιχειρηματίες και ελάχιστα ανήκουν σε δημοσιογράφους, ενώ μόνο μία εφημερίδα, ένας ραδιοσταθμός και μια ιστοσελίδα ειδήσεων ανήκουν σε πολιτικό κόμμα. Είναι σίγουρο ότι και στον χώρο του Τύπου δρουν συμφέροντα -οικονομικά και πολιτικά- όπως συμβαίνει σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, και αυτό πιστεύω ότι είναι προς τιμή της δημοσιογραφικής μας οικογένειας, δεν έχουμε γίνει μάρτυρες σοβαρών φαινομένων διαπλοκής, με κατηγορούμενους ή εμπλεκόμενους δημοσιογράφους.

»Αντίθετα, τα περισσότερα από τα σκάνδαλα της επικαιρότητας, τα οποία συζητούμε με θλίψη και οργή, έχουν αποκαλυφθεί ή αναδειχθεί από τους δημοσιογράφους και τα ΜΜΕ στα οποία εργάζονται. Ο Τύπος λειτουργεί σε συνθήκες ελευθερίας χωρίς επεμβάσεις ή έλεγχο από οποιαδήποτε κρατική Αρχή. Υπήρξαν και υπάρχουν περιπτώσεις που η ελευθερία οδηγεί σε παρατράγουδα, υπερβολές, ακόμα και φαινόμενα κίτρινου Τύπου.

»Είναι ωστόσο ξεκάθαρο για μας, ότι προτιμούμε την ελευθερία, τη δημοκρατία και την ελευθεροτυπία, ακόμα και με απαράδεκτους κιτρινισμούς, παρά ένα ανελεύθερο καθεστώς που θα περιόριζε την ελευθερία του Τύπου. Τελευταία γίνεται μια προσπάθεια για υπαγωγή του Κώδικα Δημοσιογραφικής Δεοντολογίας στον Νόμο περί Τύπου, κάτι, όμως, που βρίσκει κάθετα αντίθετο το διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Συντακτών. Κι αυτό, επειδή πιστεύουμε στην αυτορρύθμιση και όχι στην επιβολή. Αν παρανομούμε με τη δημοσιογραφική μας δράση, να είμαστε υπόλογοι στα Δικαστήρια και όχι να ποινικοποιούνται οι ηθικές μας αρχές».

Κατέληξε ως εξής ο Κωστής Διογένους: «Αγαπητοί συνάδελφοι Τουρκοκύπριοι και Ελληνοκύπριοι, οι τελευταίες ημέρες που σκιάζονται από τον εφιάλτη της τρομοκρατίας και των τυφλών κτυπημάτων, της μισαλλοδοξίας και της απανθρωπιάς, θα πρέπει να μας κάνουν πιο… συνάδελφους, στην κυριολεξία. Πιο ανθρώπινους. Δεν είμαστε μια οποιαδήποτε κατηγορία εργαζομένων. Έχουμε μια τεράστια δύναμη στα χέρια μας. Ας μην αφήνουμε να αναπαράγεται, μέσα από τα δικά μας κείμενα, το τέρας του ρατσισμού, της μισαλλοδοξίας και της ξενοφοβίας, γιατί στο τέλος θα του μοιάσουμε…».

Χωρίς ταμπού ο τ/κ Τύπος

Στην «περιπέτεια της δημοσιογραφίας που ξεκίνησε στο τέλος της δεκαετίας του 1980 στην τουρκοκυπριακή πλευρά», αναφέρθηκε ο Sami Ozuslu, εκπρόσωπος της Ένωσης Τουρκοκυπρίων Δημοσιογράφων (KTGB), λέγοντας ότι «οι εφημερίδες που επικρατούσαν τα προηγούμενα χρόνια υποστήριζαν το “εθνικό ζήτημα” και στοχοποιούσαν όσους ήταν εναντίον. Υπήρχε περίπτωση, όσοι αγόραζαν, διένειμαν ή ακόμα και όσοι διάβαζαν τις εφημερίδες της αντιπολίτευσης, και ιδιαίτερα αυτές που υποστήριζαν την ειρήνη στην Κύπρο, να χαρακτηριστούν ως προδότες.

»Αυτή η κατάσταση άλλαξε κατά πολύ, στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Με τη διαδικασία του δημοψηφίσματος του 2004 και με την επίδραση των αλλαγών στη διοίκηση, ο τουρκοκυπριακός Τύπος, μαζί με την τουρκοκυπριακή κοινωνία, είχε πλέον μια πιο φιλελεύθερη γραμμή. Μετά τις κατασταλτικές περιόδους του παρελθόντος, σήμερα δεν υπάρχει σχεδόν κανένα θέμα το οποίο μπορεί να θεωρηθεί "ταμπού" στον τουρκοκυπριακό Τύπο. Υπάρχουν πλέον πολλές δημοσιεύσεις σχετικά με θέματα του Κυπριακού, τα οποία για πολλά χρόνια αποτελούσαν ταμπού, όπως οι αγνοούμενοι και η ΤΜΤ.

»Η στάση και η προκλητική “προσέγγιση” που κυριαρχούσε στον τουρκοκυπριακό Τύπο μέχρι πριν από 15 χρόνια δεν παρουσιάζεται στις μέρες μας. Ακόμη και στους κρατικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, κυριαρχούν δημοσιεύσεις με ρητορική υπέρ της λύσης, κάτι που ήταν αδιανόητο στο παρελθόν. Η “δημοσιογραφία ειρήνης” δεν αφορά μόνο στην ειρηνευτική διαδικασία στην Κύπρο, αλλά ασχολείται ολοένα και περισσότερο με την ισότητα των φύλων, τη θρησκεία, τη γλώσσα και τη φυλή-εθνικότητα και τα θέματα δικαιωμάτων των μεταναστών και των προσφύγων».

Αθέμιτος ανταγωνισμός τουρκικών ΜΜΕ

Ο Sami Ozuslu είπε ότι στην τουρκοκυπριακή πλευρά, «εκτός από τα δύο κανάλια του Μπαϊράκ, υπάρχουν 7 ιδιωτικά κανάλια που εκπέμπουν μέσω δορυφόρου. Επιπλέον υπάρχουν και τηλεοπτικά κανάλια που ανήκουν σε πανεπιστήμια και μεταδίδουν σε τοπικό επίπεδο. Υπάρχουν εγγεγραμμένοι 31 ραδιοσταθμοί, 15 ημερήσιες εφημερίδες και μεγάλος αριθμός διαδικτυακών εφημερίδων. Εκτός από τις ιστοσελίδες των ημερήσιων εφημερίδων, υπάρχει και μεγάλος αριθμός ιστοσελίδων που λειτουργούν ως ειδησεογραφικοί ιστότοποι».

Πρόσθεσε ότι «το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης είναι το οικονομικό, με αποτέλεσμα τον μη ικανοποιητικό αριθμό ποιοτικού ανθρώπινου δυναμικού και την έλλειψη τεχνικού υπόβαθρου και κατάλληλης εκπαίδευσης. Με την ευρεία διάδοση της χρήσης του διαδικτύου και των έξυπνων συσκευών, η κυκλοφορία των εφημερίδων στη βόρεια Κύπρο έχει πέσει κατακόρυφα και υφίσταται την “αιμορραγία” που βιώνει ο έντυπος Τύπος, ανά το παγκόσμιο.

»Οι εφημερίδες στρέφονται σε ψηφιακές πλατφόρμες, προκειμένου να επιβιώσουν σε αυτή τη διαδικασία. Ωστόσο, λόγω των νομικών κενών που υπάρχουν, πολλές ιστοσελίδες ασχολούνται με τη “δημοσιογραφία” και οι περισσότερες δεν είναι εγγεγραμμένες και δεν έχουν προσωπικό, δημιουργώντας αθέμιτο ανταγωνισμό στην αγορά. Αυτός ο “αθέμιτος ανταγωνισμός” στα τουρκοκυπριακά μέσα ενημέρωσης δημιουργείται από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης της Τουρκίας. Μέχρι τη δεκαετία του 2000, η κυκλοφορία των εφημερίδων από την Τουρκία ήταν μεγαλύτερη από αυτή των τουρκοκυπριακών εφημερίδων, αλλά τώρα η πώληση των τουρκοκυπριακών εφημερίδων είναι τριπλάσια από αυτή των τουρκικών εφημερίδων - όμως στο σύνολο, η κυκλοφορία των τελευταίων χρόνων έχει μειωθεί δραματικά».

Η δημοσιογραφία της πολυθρόνας

Σύμφωνα με τον Sami Ozuslu, «μεγάλο πρόβλημα των εργαζομένων στα τουρκοκυπριακά ΜΜΕ είναι οι άνισες συνθήκες μεταξύ του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα. Οι εργαζόμενοι στον δημόσιο τομέα είναι πιο ευνοούμενοι, όσον αφορά στους μισθούς, στις ασφαλίσεις και άλλα δικαιώματα, ενώ στις ιδιωτικές επιχειρήσεις του Τύπου μεγάλο πρόβλημα είναι η αδήλωτη εργασία και η μη καταβολή κοινωνικών ασφαλίσεων. Οι χαμηλοί μισθοί, οι πολλές ώρες εργασίας, οι απολύσεις μοιάζουν να είναι το “πεπρωμένο” όσων εργάζονται σε αυτές.

»Ο συνδικαλισμός είναι σαν να μην υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα. Εκτός από τα κανάλια Yeniduzen και SIM, δεν υπάρχουν συλλογικές συμβάσεις στον τομέα των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η κύρια πηγή ειδήσεων του τουρκοκυπριακού Τύπου είναι το τουρκοκυπριακό πρακτορείο ειδήσεων ΤΑΚ. Ο καθένας μπορεί να χρησιμοποιήσει τις ειδήσεις του ΤΑΚ όπως θέλει - οι ιστοσελίδες οι οποίες λειτουργούν από ένα άτομο, δεν έχουν προσωπικό και δεν κάνουν καμία επένδυση στη δημοσιογραφία και με τις φωτογραφίες και τις ειδήσεις του ΤΑΚ, κάνουν “δωρεάν” δημοσιογραφία. Και αυτή η κατάσταση αποτελεί αδικία έναντι στα θεσμικά όργανα ενημέρωσης, τα οποία διαθέτουν προσωπικό και επενδύουν στον τομέα.

»Οι φορείς ενημέρωσης που απασχολούν δημοσιογράφους, παράγουν και οι ίδιοι ειδήσεις, ωστόσο, λίγοι κάνουν πραγματική δημοσιογραφία. Οι περισσότεροι κάνουν “δημοσιογραφία της πολυθρόνας”. Είναι διαδεδομένη η αρθρογραφία στήλης και οι εφημερίδες δίνουν προτεραιότητα στην άποψη, αντί στην είδηση. Και οι περισσότεροι από τους αρθρογράφους γράφουν εθελοντικά. Κυρίως οι χωρίς επίβλεψη δημοσιεύσεις στο διαδίκτυο δημιουργούν προβλήματα δεοντολογίας και μπορεί να ειπωθεί ότι, στον τουρκοκυπριακό Τύπο, η “βαθμολογία” μας στο θέμα της δεοντολογίας πέφτει ολοένα και περισσότερο».

Βλέποντας… τις πλάτες συναδέλφων

Από τη συζήτηση που έγινε στην εκδήλωση, μέσα από ερωταπαντήσεις μεταξύ των συναδέλφων, σημειώνουμε την παρέμβαση του Αντώνη Μακρίδη, που σε έντονο ύφος τόνισε:

«Πρέπει να παραδεχτούμε ότι έχουμε φοβερό πρόβλημα. Τη δύναμη να αγωνιστούμε, θα μας τη δώσουν οι νέοι που έχουν σφρίγος και δύναμη. Είναι μεγάλη δυστυχία για ένα συνδικαλιστή, να πηγαίνει σε μια εφημερίδα και να βλέπει την πλάτη των συναδέλφων του, όταν τους καλεί να αγωνιστούν από κοινού. Η Σύμβαση που υπέγραψε η ΕΣΚ αφορά τις εφημερίδες, τα περιοδικά και δύο ραδιοφωνικούς σταθμούς, ενώ έχει κάποια πρόσβαση σε ένα μόνο τηλεοπτικό σταθμό. Οι δημοσιογράφοι που ήταν οργανωμένοι στην Ένωση Συντακτών σταμάτησαν να είναι ενεργά μέλη όταν άρχισαν να εργάζονται στα κανάλια, γιατί φοβούνται για τη δουλειά τους».

Ενδιαφέρουσα ήταν και η άποψη που εξέφρασε η φιλόλογος Χριστίνα Καρατζιά, πρώην διευθύντρια Λυκείου.

«Υπάρχουν», είπε, «προβλήματα που έπρεπε να λεχθούν και δεν αφορούν τα στενά συνδικαλιστικά θέματα, αλλά τον ρόλο και την ευθύνη του δημοσιογράφου. Δηλαδή, η ελευθερία έκφρασης μπορεί να σημαίνει… επιλεκτική δημοσιοποίηση. Μπορεί η είδηση να διαπλέκεται ή να συγχέεται με… το σχόλιο και τη δραματοποίηση. Ενώ η αυτορρύθμιση προϋποθέτει κάποια πράγματα που, ως πολίτις, διαπιστώνω ότι δεν τα διαθέτουμε οπωσδήποτε - προϋποθέτει γνώση, αυτογνωσία, στοχασμό, συνειδητοποίηση...».

Με τον δικό του ιδιαίτερο τρόπο, έκλεισε τη συζήτηση ο συντονιστής Yurdakul Cafer:

«Διψούμε για διάλογο και υπάρχει ανάγκη για περισσότερες μεταξύ μας επαφές, τις οποίες θα οργανώσουμε σύντομα. Πιστεύω ότι πρέπει να συζητούμε όλα όσα μάς αφορούν, χωρίς να κολλούμε σε λεπτομέρειες τεχνικές. Αυτό ελπίζω να μην προσβάλει κανένα… όμως εδώ και πολλά χρόνια, δεν συμπεριφερθήκαμε ως δημοσιογράφοι, αλλά ως πολιτικοί, ή πιόνια των πολιτικών... Αν θέλουμε να προσφέρουμε κάτι στο νησί, έχουμε καθήκον να μεταδίδουμε την αλήθεια στους ανθρώπους - και η μοναδική μας υποχρέωση είναι απέναντι στους ανθρώπους του νησιού και όχι στους πολιτικούς».