ΑΝΕΞΕΛΕΓΚΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ

Ένα παραγωγικό διήμερο στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, με συμμετοχή δημοσιογράφων και βουλευτών απ' όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε.

Nawal Soufi: «Τα τελευταία δέκα χρόνια, η θάλασσα της Μεσογείου έγινε κόκκινη. Τη βλέπω κόκκινη και όχι γαλάζια, καθώς η γενιά μου ζει ένα δεύτερο ολοκαύτωμα. Το χαρακτηριστικό που μας συνδέει με τη ναζιστική εποχή, είναι ότι ζούμε την καθημερινότητά μας, προσποιούμενοι ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Εξακολουθούμε ν’ αφήνουμε τους ανθρώπους να πεθαίνουν στη Μεσόγειο»

Mary Honeyball: «Οι γυναίκες πρόσφυγες αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, κάνοντας ένα επικίνδυνο ταξίδι και κατά την άφιξή τους στα κέντρα υποδοχής, αυτές οι ήδη ευάλωτες γυναίκες, οι οποίες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας, εμπορίας ανθρώπων ή άλλων βίαιων εγκλημάτων, βρίσκονται αντιμέτωπες με πρόσθετα εμπόδια που επιδεινώνουν την ήδη ευάλωτη κατάστασή τους»

Αντί σημειωματαρίου, στυλό και φορητού κομπιούτερ, η 27χρονη Μαροκινή ακτιβίστρια ανθρωπίνων δικαιωμάτων, Nawal Soufi, μετανάστρια στην Ιταλία, έφερε την Πέμπτη, 3 Μαρτίου 2016, στη συνεδρία της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, δύο πλαστικά μπουκάλια νερού. Τα σήκωσε ψηλά, ώστε να τα δούμε όλοι οι συμμετέχοντες δημοσιογράφοι, ευρωβουλευτές, βουλευτές των εθνικών κοινοβουλίων των κρατών-μελών της Ε.Ε. και εκπρόσωποι υποψήφιων χωρών όπως η Νορβηγία και η Τουρκία και του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. (Από την Κύπρο παρευρέθησαν ο βουλευτής του ΔΗΚΟ και Πρόεδρος της κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Σοφοκλής Φυττής και η βουλευτίνα της ΕΔΕΚ και μέλος της ίδιας Επιτροπής, Ρούλα Μαυρονικόλα).

Η κόκκινη θάλασσα της Μεσογείου

«Η ζωή των γυναικών προσφύγων εξαρτάται συχνά από δυο μπουκάλια σαν αυτά, που τα χρησιμοποιούν στη θάλασσα ως σωσίβια», είπε η Nawal Soufi. «Αν μιλούμε για πρόσφυγες, πρέπει να μιλήσουμε γι’ αυτά τα δύο μπουκάλια. Είναι τα σωσίβια που χρησιμοποιούν στη θάλασσα όσοι άνθρωποι δεν κατάφεραν ν’ αγοράσουν πραγματικά σωσίβια στην Τουρκία, στη Λιβύη, ή στην Αίγυπτο. Είτε δεν είχαν χρήματα είτε οι διακινητές τούς πήραν όλα τα υπάρχοντά τους. Τα τελευταία δέκα χρόνια, η θάλασσα της Μεσογείου έγινε κόκκινη. Τη βλέπω κόκκινη και όχι γαλάζια, καθώς η γενιά μου ζει ένα δεύτερο ολοκαύτωμα. Δεν μιλώ για αριθμούς, όταν μιλάμε για ολοκαύτωμα. Αυτό που λέω είναι ότι κοιτάμε και σιωπούμε.

Η Μεσόγειος είναι σαν στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπου οι άνθρωποι πεθαίνουν κάθε μέρα, υποφέροντας. Το χαρακτηριστικό που μας συνδέει με τη ναζιστική εποχή, είναι ότι ζούμε την καθημερινότητά μας, προσποιούμενοι ότι δεν συμβαίνει τίποτα. Εξακολουθούμε ν’ αφήνουμε τους ανθρώπους να πεθαίνουν στη Μεσόγειο. Νομίζω είναι καιρός να ανοίξουμε δρόμους σωτηρίας και ασφάλειας και ν’ αφήσουμε τους πρόσφυγες να φτάσουν στην Ευρώπη με νόμιμο τρόπο. Επαναλαμβάνω, με νόμιμο τρόπο, γιατί προς το παρόν η Ευρώπη είναι απρόσιτη. Ο μόνος τρόπος να φτάσεις εκεί, είναι να πληρώσεις τη μαφία. Ως Ευρωπαία, δεν φοβάμαι τους πρόσφυγες, φοβάμαι τη μαφία που οργανώνει αυτά τα ταξίδια θανάτου. Φοβάμαι για το τι θα μου λέγει η συνείδησή μου σε 25 χρόνια, όταν θα πρέπει να διηγηθώ όλα αυτά, στα παιδιά μου».

Όταν πεθαίνει η ανθρώπινη αξιοπρέπεια

Να σημειώσουμε ότι τη συνεδρία αυτή, στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με θέμα την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και κοριτσιών προσφύγων (που αποτελούν το 55% των προσφύγων), την κατάσταση της υγείας τους και μέτρα για την προώθηση της ένταξής τους, άνοιξαν με σύντομες παρεμβάσεις τους, ο Πρόεδρος του ΕΚ Martin Schulz και η πρώην Πρόεδρος της Ιρλανδίας Mary Robinson, ενώ προήδρευσε η Ισπανίδα ευρωβουλευτίνα Iratxe Garsia Perez, Πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Η κυρία Perez μίλησε για «εθνικούς εγωϊσμούς και έλλειψη αλληλεγγύης ανάμεσα στα κράτη μέλη της Ε.Ε.», τονίζοντας ότι «στη Μεσόγειο δεν πεθαίνουν μόνο άνθρωποι, αλλά και η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, καθώς πολλές γυναίκες που φτάνουν στην Ευρώπη είναι θύματα βιασμών και σωματεμπορίου, χωρίς οι θεσμικοί υπεύθυνοι ν’ αναλαμβάνουν τις ευθύνες που τους αναλογούν κι αυτό πρέπει ν’ αλλάξει».

Είχε προηγηθεί την προηγούμενη μέρα, 2 Μαρτίου 2016, ειδικό σεμινάριο για δημοσιογράφους από χώρες μέλη της Ε.Ε., ευρωβουλευτές και μέλη μη κυβερνητικών οργανώσεων, για την κατάσταση των γυναικών προσφύγων και την προστασία που χρειάζονται. Σε αυτό το παραγωγικό διήμερο στην έδρα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις Βρυξέλλες, με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας που είναι η 8η Μαρτίου, προσκλήθηκαν από το ΕΚ και πέντε Κύπριοι δημοσιογράφοι, μεταξύ των οποίων και ο υπογράφων.

Το απόγευμα της 2ας Μαρτίου 2016 εγκαινιάστηκε στο κέντρο επισκεπτών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η συγκλονιστική έκθεση φωτογραφίας της βραβευμένης Γαλλίδας φωτορεπόρτερ, Marie Dorigny, για το επικίνδυνο ταξίδι των γυναικών προσφύγων της Συρίας στην Ευρώπη. Την έκθεση, που θα παραμείνει ανοιχτή μέχρι και την 1η Ιουνίου 2016, εγκαινίασε η αντιπρόεδρος του ΕΚ, Γαλλίδα ευρωβουλευτίνα Sylvie Guillaume (Προοδευτική Συμμαχία Σοσιαλιστών και Δημοκρατών) και η ίδια η Marie Dorigny.

Αν σπίτι σου είναι το στόμα του καρχαρία…

«Έχουμε μπροστά μας μια δύσκολη κατάσταση», είπε ο Martin Schulz. Είναι οδυνηρό να αντιμετωπίζουμε ένα πολύπλοκο πρόβλημα σαν αυτό, με αναποτελεσματικές συζητήσεις κατά πόσον πρέπει απλώς να κλείσουμε τα εθνικά μας σύνορα. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ιδρύθηκε στη βάση της έννομης τάξης και της αλληλεγγύης μεταξύ των κρατών μελών. Αλλά τους τελευταίους μήνες, οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που έρχονται στην Ε.Ε., δεν φαίνεται να τυγχάνουν μεταχείρισης, σύμφωνα με τους μεταξύ μας συμφωνημένους κανόνες και με τη βασική αρχή της αλληλεγγύης. Αυτό είναι θεμελιωδώς άδικο και για τους ανθρώπους που εμπλέκονται και για τον περιορισμένο αριθμό των τελικών προορισμών, που αφέθηκαν να πληρώσουν τον λογαριασμό. Έφτασε η στιγμή να επιστρέψουμε σε ένα σύστημα βασισμένο σε συμφωνημένους κανόνες που να ισχύουν για όλους».

Στη δική της τοποθέτηση η Mary Robinson τόνισε την ανάγκη αναγνώρισης των λόγων που αναγκάζουν ένα άτομο να εγκαταλείψει την πατρίδα του και επικαλέσθηκε τους στίχους της 28χρονης Βρετανίδας, Σομαλικής καταγωγής ποιήτριας, συγγραφέως και δασκάλας Warsan Shire, ότι «κανένας δεν αφήνει το σπίτι του, εκτός και αν σπίτι του είναι το στόμα ενός καρχαρία». («No one lives home unless home is the mouth of a shark»). Το τι είναι «το στόμα ενός καρχαρία», μπορεί να αφορά έναν ή περισσότερους παράγοντες, όπως ο πόλεμος, η εμφύλια διαμάχη, η πολιτική δίωξη και η φτώχια.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει ν’ αναλάβει αμέσως μια συντονισμένη και αποφασιστική προσπάθεια για να διασφαλίσει τα δικαιώματα και την ασφάλεια των γυναικών και των κοριτσιών που αιτούνται άσυλο εντός των συνόρων της. Φυσικά πρέπει αυτό να ισχύσει και για τους άντρες, αλλά σήμερα μιλάμε για γυναίκες και κορίτσια. Η παρούσα προσφυγική κρίση αποδεικνύει ότι ο κόσμος είναι γενικά απροετοίμαστος γι’ αυτήν, πολύ περισσότερο γιατί επιδεινώνεται δραματικά από τις επιδράσεις της κλιματικής αλλαγής.

Οι χώρες της Ε.Ε. πρέπει ν’ αναγνωρίσουν ότι η κλιματική αλλαγή είναι ένας σημαντικός παράγοντας που οδηγεί τους ανθρώπους μακριά από τα σπίτια τους. Συνήθως επηρεάζονται οι φτωχότεροι και πιο ευάλωτοι. Το πρόβλημα θα επιδεινωθεί κι έτσι οι Ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να προετοιμάσουν τις κατάλληλες δομές και το ανθρώπινο δυναμικό για να βοηθήσουν τους εκτοπισμένους να εγκατασταθούν σε ευρωπαϊκές χώρες και να στηρίξουν τις χώρες καταγωγής τους για να γίνουν πιο ανθεκτικές στην κλιματική αλλαγή».

Σεξουαλική βία και παρενόχληση

Η Ιρλανδέζα Iverna McGowan, εκτελεστική διευθύντρια της Διεθνούς Αμνηστίας, είπε ότι έρευνα της οργάνωσης αποκάλυψε πως «αμέτρητα γυναικόπαιδα πρόσφυγες, κατά την είσοδό τους σε ευρωπαϊκές χώρες, έχουν υποστεί σεξουαλική βία και παρενόχληση, συχνά και σωματική βία από αστυνομικούς και έχουν αναγκαστεί να κοιμηθούν στο ύπαιθρο, να διαμένουν σε κέντρα υποδοχής με κοινές τουαλέτες με άντρες και να προσφέρουν σεξουαλικά ανταλλάγματα για να μπορέσουν να περάσουν σε ευρωπαϊκό έδαφος».

Τα πιο πάνω επιβεβαίωσε στην παρέμβασή της και η συμπατριώτισσά της Sophie Magennis, στέλεχος της Υπάτης Αρμοστείας των Ηνωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες (UNHCR) με έδρα τις Βρυξέλλες, που είπε ότι οι γυναίκες θύματα δεν καταγγέλλουν την κακοποίηση που υφίστανται στα σύνορα και στα κέντρα υποδοχής, γιατί φοβούνται ότι δεν θα τους επιτραπεί να εισέλθουν στην Ευρώπη. Επίσης πολλοί ευρωβουλευτές, όπως ο Ισπανός Ernest Urtasun της Ομάδας των Πρασίνων/ Ευρωπαϊκής Ελεύθερης Συμμαχίας, αναφέρθηκαν σε περιπτώσεις σεξουαλικής βίας σε βάρος γυναικών προσφύγων σε κέντρα υποδοχής. Ο E. Urtasun είπε χαρακτηριστικά ότι «οι γυναίκες συχνά αναγκάζονται να οργανώνουν νυχτερινές βάρδιες για να προστατευτούν από σεξουαλικές επιθέσεις αντρών».

Καταγγελίες με κυπριακό χρώμα

Εξάλλου, μιλώντας σε εργαστήρι στο πλαίσιο του σεμιναρίου, ο Κύπριος βουλευτής Σοφοκλής Φυττής αναφέρθηκε και αυτός στο ίδιο εγκληματικό φαινόμενο, τονίζοντας ότι «πολλές γυναίκες και κορίτσια στη διάρκεια του επικίνδυνου ταξιδιού τους είναι εκτεθειμένες στη σεξουαλική κακοποίηση, τους βιασμούς, την πορνεία και τη σωματεμπορία. Συχνά αναγκάζονται να κάνουν σεξ, σε αντάλλαγμα για τροφή ή στέγη, ή κάποτε για κάλυψη μικρότερων αναγκών. Η Κυπριακή Βουλή και εγώ προσωπικά, πιστεύουμε ότι τα κράτη μέλη της Ε.Ε. πρέπει να δώσουν περισσότερη προσοχή στο ζήτημα αυτό και πρέπει η Ε.Ε. να ενισχύσει με επιπρόσθετα κονδύλια και να αναλάβει επείγουσα δράση ενάντια στη σεξουαλική κακοποίηση και την εμπορία προσώπων στους προσφυγικούς καταυλισμούς. Επίσης να βοηθήσει οικονομικά τις γυναικείες και άλλες οργανώσεις που στηρίζουν τα γυναικόπαιδα και τα θύματα βίας που φεύγουν από ζώνες πολέμου».

Εισηγήτρια στο ίδιο εργαστήρι ήταν και η νεαρή Κούρδισσα Mina Jaf, μετανάστρια στη Δανία, που κατήγγειλε ότι «σε απόσταση μόνο ενός χιλιομέτρου από το κτίριο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, σε κέντρα υποδοχής προσφύγων στις Βρυξέλλες, συμβαίνουν απαράδεκτα περιστατικά σε βάρος γυναικών προσφύγων, όπως άσκηση σεξουαλικής βίας». Είπε χαρακτηριστικά ότι, σε μια περίπτωση, «Αφγανή γυναίκα έκανε νυχτερινές βάρδιες με την κόρη της, για να προστατεύσουν τον εαυτό τους από σεξουαλικές επιθέσεις».

Οι εθνικοί εγωισμοί και ο φόβος

Ο Δημήτρης Παπαδημούλης, ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ και της Ομάδας της Ευρωπαϊκής Ενωτικής Αριστεράς και Αντιπρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έθεσε το ζήτημα της γενικότερης ευρωπαϊκής πολιτικής ασύλου και τόνισε ότι «δεν μπορεί η ενωμένη Ευρώπη να είναι α λα καρτ, με 28 διαφορετικά συστήματα ασύλου. Νομίζω -πρόσθεσε- ότι έχουμε έλλειμμα ηγεσίας ανδρών και γυναικών, στην αντιμετώπιση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, του προσφυγικού προβλήματος, γιατί δυστυχώς ένα θέμα που απαιτεί ανθρωπιά, κοινή λογική, διορατικότητα και σεβασμό των κανόνων και των αξιών, αντιμετωπίζεται με εθνικούς εγωϊσμούς, κοιτώντας τις δημοσκοπήσεις και με κυρίαρχο συναίσθημα τον φόβο. Ορισμένοι ταυτίζουν τον πρόσφυγα με τον τρομοκράτη για να κάνουν ψηφοθηρία στις χώρες τους και πολλοί φοβούνται αυτούς τους τυχοδιώκτες λαϊκιστές και υιοθετούν ένα μέρος της ρητορικής τους νομίζοντας ότι έτσι θα τη σταματήσουν ενώ πετυχαίνουν το αντίθετο, τη δυναμώνουν».

Στον ίδιο τόνο μίλησε και η Ισπανίδα ευρωβουλευτίνα της Προοδευτικής Συμμαχίας Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, Elena Valenciano, που επεσήμανε ότι «δεν βρισκόμαστε μόνο σε προσφυγική κρίση, αλλά και σε κρίση ανθρώπινων αξιών, που τροφοδοτεί τους εχθρούς της ΕΕ και ενισχύει τα ξενοφοβικά σύνδρομα».

Η Τουρκία και ο… Κεμάλ Ατατούρκ

Η Τουρκάλα βουλευτίνα του αντιπολιτευόμενου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, Sibel Ozdemir, μίλησε για «αυτοθυσία» της Τουρκίας στην υποδοχή περίπου 3 εκατομμυρίων προσφύγων από τη Συρία, «με τις 200 χιλιάδες από αυτούς να ζουν σε καταυλισμούς» και κάλεσε την Ευρωπαϊκή Ένωση να διαθέσει πολύ περισσότερα χρήματα για να τη στηρίξει. Είπε ότι το κόμμα της υποστηρίζει την τουρκική κυβέρνηση στην προσφυγική κρίση και επικαλέσθηκε τον… Κεμάλ Ατατούρκ και το σύνθημά του «Ειρήνη στην πατρίδα, ειρήνη στον κόσμο».

Της απάντησε Αυστριακή βουλευτής (κουρδικής καταγωγής), που πήρε τον λόγο αμέσως μετά και που, μεταξύ άλλων, κατήγγειλε ότι «στην Τουρκία, γυναίκες πρόσφυγες είναι θύματα σωματεμπορίου και ζουν σε απαράδεκτες συνθήκες» και ότι η χώρα αυτή «πρέπει να προσπαθήσει περισσότερο για την ευημερία τους και όχι απλώς να ζητά χρήματα από την Ευρώπη»…

Η Κύπρος και το βίωμα της προσφυγιάς

Στη δική της σύντομη παρέμβαση, η Ρούλα Μαυρονικόλα υπογράμμισε ότι «για μας στην Κύπρο, το προσφυγικό πρόβλημα δεν προσεγγίζεται μόνο φιλοσοφικά, ακαδημαϊκά και πολιτικά. Εμείς έχουμε βιώσει την προσφυγιά ως Κύπριοι και τη βιώνουμε εδώ και 40 χρόνια. Τα συναισθήματα, πιστέψτε με, είναι τα ίδια και συμφωνώ με την προηγούμενη συνάδελφο ότι έπρεπε να έχουμε εδώ πρόσφυγες από τη Συρία και το Ιράκ για να μας πουν τα συναισθήματά τους, που είναι τραγικά. Χάνουν την ταυτότητα και την αξιοπρέπειά τους, προσπαθούν να δώσουν φαγητό και ασφάλεια στα παιδιά τους, πεθαίνουν καθημερινά στη θάλασσα της Μεσογείου και βιώνουν τραγικές συνθήκες στα ελληνικά νησιά.

Θα πρέπει να δώσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους, όχι μόνο οικονομική βοήθεια, αλλά και χέρι ανθρωπιάς και αξιοπρέπειας. Πληρώνουν μεγάλο τίμημα για να προχωρήσουν προς την ελευθερία και έχουμε υποχρέωση ν’ αφήσουμε ανοικτά τα σύνορα, για να επανεγκατασταθούν, μέχρι να καταφέρουν να επιστρέψουν πίσω στην πατρίδα τους. Οι αριθμοί είναι πολύ μεγάλοι, αφού, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, υπάρχουν 60 εκατομμύρια πρόσφυγες σε όλο τον κόσμο - 20 εκατομμύρια διέφυγαν σε άλλες χώρες, 18 εκατομμύρια παραμένουν εκτοπισμένοι στις χώρες τους και 4 εκατομμύρια βρίσκονται στην Ευρώπη. Είναι πολύ μεγάλες οι ευθύνες μας και πρέπει να βοηθήσουμε πρακτικά».

Ένα ψήφισμα για τη διάσταση φύλου

Ψήφισμα που υιοθέτησε την περασμένη Τρίτη, 8 Μαρτίου 2016, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, με εισηγήτρια τη Βρετανίδα ευρωβουλευτίνα Mary Honeyball, της Προοδευτικής Συμμαχίας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών, αναφέρει ότι «οι ευρωπαϊκές πολιτικές και διαδικασίες ασύλου, πρέπει να λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τη διάσταση του φύλου, ενώ οι ατομικές και με βάση το φύλο μορφές βίας, όπως ο βιασμός, η σεξουαλική βία, ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων, ο εξαναγκασμός σε γάμο ή η ενδοοικογενειακή βία, θα πρέπει ν’ αναγνωρίζονται ως έγκυροι λόγοι για την αναζήτηση ασύλου στην Ε.Ε.».

Στο ψήφισμα, που εγκρίθηκε με 388 ψήφους υπέρ, 150 κατά και 159 αποχές, ζητείται η μεταρρύθμιση των ευρωπαϊκών πολιτικών και διαδικασιών για τη μετανάστευση και το άσυλο, ώστε να περιλαμβάνει μέτρα που να εξασφαλίζουν την ασφάλεια των γυναικών που ζητούν άσυλο και συχνά ταξιδεύουν με μικρά παιδιά και άλλα εξαρτώμενα άτομα. «Το ψήφισμα υπογραμμίζει την εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση των γυναικών προσφύγων στην Ευρωπαϊκή Ένωση», δήλωσε η Mary Honeyball.

«Αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους, κάνοντας ένα επικίνδυνο ταξίδι προκειμένου να φτάσουν σε ένα ασφαλές μέρος. Κατά την άφιξή τους στα κέντρα υποδοχής, αυτές οι ήδη ευάλωτες γυναίκες, οι οποίες μπορεί να είναι θύματα σεξουαλικής βίας, εμπορίας ανθρώπων ή άλλων βίαιων εγκλημάτων, βρίσκονται αντιμέτωπες με πρόσθετα εμπόδια που επιδεινώνουν την ήδη ευάλωτη κατάστασή τους».

Το ΕΚ σημειώνει την ανάγκη να λαμβάνονται υπόψη οι ιδιαίτερες ανάγκες των ΛΟΑΤΙ ατόμων στα κέντρα υποδοχής, καθώς η βία εναντίον τους είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις εγκαταστάσεις υποδοχής.

Τα μέτρα για τις ανάγκες γυναικών

Τα μέτρα που προτείνουν οι ευρωβουλευτές με το ψήφισμα αυτό, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι ανάγκες των γυναικών καθ' όλη τη διάρκεια της διαδικασίας χορήγησης ασύλου, αφορούν στην παροχή:

· ξεχωριστών εγκαταστάσεων ύπνου και υγιεινής για τις γυναίκες και τους άνδρες,

· εγκαταστάσεων για τη διεξαγωγή συνεντεύξεων και τη διερμηνεία,

· εξειδικευμένης παροχής συμβουλών και ψυχοκοινωνικής φροντίδας σε γυναίκες που έχουν υποστεί τραυματική βλάβη λόγω φύλου,

· υπηρεσιών φροντίδας παιδιών κατά τη διάρκεια της εξέτασης και των συνεντεύξεων για τη χορήγηση ασύλου,

· πληροφοριών στις γυναίκες, για το δικαίωμά τους να υποβάλουν αίτηση για άσυλο, ανεξάρτητα από το σύζυγό τους, και να ζητούν και να διατηρούν το καθεστώς του πρόσφυγα ή του αιτούντος άσυλο, ανεξάρτητα από την κατάσταση των λοιπών μελών της οικογένειάς τους,

· εξειδικευμένης εκπαίδευσης στο προσωπικό υποδοχής για τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών.

Οι ευρωβουλευτές ζητούν «να τεθεί άμεσο τέλος, σε όλα τα κράτη μέλη, στην κράτηση παιδιών, εγκύων και των θηλαζουσών καθώς και θυμάτων βιασμού, σεξουαλικής βίας και εμπορίας ανθρώπων και να παρασχεθεί κατάλληλη ψυχολογική στήριξη».

Τονίζουν, επίσης, ότι «για να βελτιωθεί η ασφάλεια και η προστασία των γυναικών και να αντιμετωπισθούν τα δίκτυα παράνομης διακίνησης, πρέπει να εξασφαλιστούν ασφαλείς και νόμιμες δίοδοι προς την Ε.Ε.», ενώ προσθέτουν ότι «η νομοθεσία και οι πολιτικές που αφορούν την παράνομη μετανάστευση, δεν πρέπει να εμποδίζουν την πρόσβαση στις διαδικασίες ασύλου της Ε.Ε.».

Εξάλλου, σε έκτακτη συζήτηση με τον Πρόεδρο του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο Ύπατος Αρμοστής του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, Filippo Grandi, κάλεσε την Ε.Ε. «να επιβεβαιώσει τις αξίες της και να απορρίψει τις πολιτικές επιστροφών, που γίνονται χωρίς τις απαραίτητες ρήτρες διασφάλισης».