Σιγή ιχθύος από τα κόμματα, πλην των Οικολόγων, για την επανεξέταση της ασυλίας
Επιστολή Περδίκη σε Ομήρου για συζήτηση του ζητήματος στη σύσκεψη των αρχηγών, ενώ θα εγγράψει και θέμα προς συζήτηση στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Θεσμών

Η δήλωση του Γενικού Εισαγγελέα για το ζήτημα της ασυλίας των βουλευτών «έκοψε τη μιλιά» των πολιτικών κομμάτων. Με μοναδική εξαίρεση το Κίνημα Οικολόγων, κανένα πολιτικό κόμμα δεν έβγαλε ανακοίνωση για το ζήτημα που προέκυψε μετά την άρση της ασυλίας του βουλευτή του ΔΗΣΥ Αντρέα Θεμιστοκλέους και τα όσα είπε ο Κώστας Κληρίδης.

Η εντύπωση που δημιουργήθηκε και καλλιεργείται συστηματικά, περί της σκανδαλώδους γενικής ασυλίας των βουλευτών, δρα διαβρωτικά και υποσκάπτει το εναπομείναν κύρος της πολιτικής και των πολιτικών.

«Μετά την απόφαση αυτή, πιστεύω ότι τίθεται θέμα επανεξέτασης του όλου θέματος, δηλαδή της ευρύτητας με την οποία δίδεται ασυλία στους βουλευτές από το Σύνταγμα και θα πρέπει να προχωρήσουμε στη λήψη κάποιων τουλάχιστον περιοριστικών μέτρων προς αυτήν την κατεύθυνση», τόνισε ο Γενικός Εισαγγελέας, στέλνοντας ξεκάθαρο μήνυμα προς τη Βουλή.

Μάλιστα ο κ. Κληρίδης παρουσίασε και την οδό που πρέπει να πάρει το όλο θέμα. Υποστήριξε ότι πρέπει να υπάρχει η ασυλία, αλλά «πρέπει να είναι σε έναν περιορισμένο βαθμό και ουσιαστικά να σχετίζεται με τα θέματα άσκησης καθηκόντων και όχι με άλλα θέματα».

Ο Πρόεδρος του Ανωτάτου, Μύρωνας Νικολάτος, έθεσε το θέμα στην ορθή του διάσταση: «Η βουλευτική ασυλία δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως ασπίδα εναντίον ποινικών διώξεων σε σχέση με αδικήματα του κοινού ποινικού δικαίου», είπε.

Την ίδια ώρα ο Πρόεδρος του Κινήματος Οικολόγων ανέφερε ότι «μετά τη χθεσινή απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και ιδιαίτερα το σκεπτικό της απόφασης, επιβάλλεται να επανέλθει το θέμα της βουλευτικής ασυλίας στη Βουλή και να αναλάβει επιτέλους την πολιτική τόλμη αυτή η Βουλή να ξεκαθαρίσει ποια είναι η πραγματική μορφή της βουλευτικής ασυλίας».

Ο κ. Περδίκης αναμένεται να αποστείλει επιστολή στον Πρόεδρο της Βουλής, ζητώντας όπως το θέμα συζητηθεί στη σύσκεψη των αρχηγών, ενώ θα εγγράψει και θέμα προς συζήτηση στην κοινοβουλευτική Επιτροπή Θεσμών.

Φουλ επίθεση
Ο κ. Περδίκης ανέφερε ότι η βουλευτική ασυλία «δεν είναι να παραβιάζεις τη νομοθεσία και να μην υπάρχει η διαδικασία που υπάρχει για τον κάθε πολίτη, να τεθείς δηλαδή ενώπιον του Δικαστηρίου, επειδή είσαι βουλευτής».

«Ούτε καν μέσα στη Βουλή δεν δικαιούσαι να κάνεις παράνομες πράξεις, όπως για παράδειγμα να καπνίζεις σε χώρους όπου απαγορεύεται το κάπνισμα ή να κάνεις άσεμνες ενέργειες ή να βρίζεις. Ακόμα και μέσα στη Βουλή δεν επιτρέπονται παράνομες ενέργειες», πρόσθεσε.

Ο Πρόεδρος των Οικολόγων υπέδειξε ότι η βουλευτική ασυλία για όσους μπορούν να διαβάζουν σωστά και όχι με εγωισμό και ιδιοτέλεια το γράμμα του νόμου, αφορά την έκφραση του λόγου μέσα στο Κοινοβούλιο και κάλεσε τους βουλευτές και τα κόμματα ν' αναλάβουν, επιτέλους, «αν έχουν έστω και λίγη τόλμη και θάρρος, να κλείσουν αυτό το ζήτημα και να σταματήσει λίγο αυτή η βουλευτική ασυδοσία».

«Κάποιοι βουλευτές, που σήμερα είναι πρωταγωνιστές, έπαιξαν και σ' εκείνη τη συνεδρίαση πρωταγωνιστικό ρόλο για να κλείσει το θέμα με το που άνοιξε», είπε, προσθέτοντας πως όσες φορές το Κίνημα Οικολόγων επιχείρησε να ανοίξει εκ νέου θέμα βουλευτικής ασυλίας τα τελευταία χρόνια, «έτρωγε καρπαζιές».

«Μας θεωρούσαν ότι είμαστε υπερβολικοί, λαϊκιστές και ακραίοι», πρόσθεσε και διερωτήθηκε κατά πόσον είναι ακραία και η Ολομέλεια του Ανωτάτου Δικαστηρίου. «Ερωτώ και ας τολμήσει κανένας από τους υπόλοιπους 55 (βουλευτές) να απαντήσει, αν έχει την τιμιότητα και την τόλμη που απαιτείται», ανέφερε.

Τα είπε πριν από 10 χρόνια
Ο κ. Περδίκης στις 17/10/2006 είχε πει μεταξύ άλλων: «Δεν είναι βεβαίως και πολύ σπάνιο, οι βουλευτές να καταχρώνται του δικαιώματος αυτού, κατά τρόπον που το υποσκάπτουν, ενισχύοντας το ήδη σε ανοδική τάση αίσθημα κατά των πολιτικών. Για παράδειγμα, θεωρώ εκτός των προνοιών του Συντάγματος (άρθρο 83) την άποψη ότι οι βουλευτές δεν οφείλουν να πληρώνουν το πρόστιμο για την παράνομη στάθμευση ή δεν χρεώνονται ποινές για τροχαίες παραβάσεις. Τέτοιου είδους παγιωμένες αντιλήψεις αξίζει ευθύς εξαρχής να ανατραπούν, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε τις πιθανές νομοθετικές ελλείψεις με καθαρή και διεισδυτική θεώρηση».

Το θέμα της βουλευτικής ασυλίας είχε έρθει στο προσκήνιο και το 2012, όταν είχε παραχωρηθεί προεδρική χάρη από τον Δημήτρη Χριστόφια στον Αντρέα Θεμιστοκλέους για παραβιάσεις του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Τότε ο Γιώργος Περδίκης ενέγραψε το θέμα στην Επιτροπή Θεσμών και Αξιών και πήρε σειρά για να συζητηθεί, και φυσικά δεν έγινε τίποτε και έμεινε απλώς γραμμένο. Διότι αυτοί που πρέπει να το τροποποιήσουν είναι οι βουλευτές.

Τι ισχύει μέχρι σήμερα
Η βουλευτική ασυλία καθορίζεται από το άρθρο 83 του Συντάγματος. Στην παράγραφο 1 δηλώνεται ότι «Οι βουλευταί δεν υπόκεινται εις ποινικήν δίωξιν και δεν ευθύνονται αστικώς ένεκεν οιασδήποτε εκφρασθείσης γνώμης ή ψήφου δοθείσης υπ’ αυτών εν τη Βουλή των Αντιπροσώπων». Με απλά λόγια, οι βουλευτές μπορούν να εκφράζονται απόλυτα ελεύθερα χωρίς κανένα όριο.

Στο Σύνταγμα τονίζεται ότι ο βουλευτής δεν μπορεί να διωχθεί, συλληφθεί ή φυλακισθεί για όσο χρόνο έχει τη βουλευτική έδρα, εκτός εάν υπάρξει απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου.

Όσον αφορά τα ποινικά αδικήματα, το κυπριακό Σύνταγμα παρέχει υπό προϋποθέσεις ασυλία στους βουλευτές. Η πρώτη και βασική προϋπόθεση είναι η απαίτηση για άδεια από το Ανώτατο Δικαστήριο, προκειμένου να διωχθεί ή φυλακιστεί βουλευτής.

Βέβαια, πρέπει να σημειωθεί ότι η απαίτηση αυτή δεν ισχύει όσον αφορά τη σύλληψη σε περίπτωση που το αδίκημα επισύρει την ποινή θανάτου ή φυλακίσεως πέντε ετών και άνω, εάν όμως ο κατηγορούμενος έχει συλληφθεί επ’ αυτοφώρω. Αλλά και σε αυτήν την περίπτωση, μετά τη σύλληψη για να ακολουθήσει η περαιτέρω διαδικασία της ανάκρισης, της απαγγελίας κατηγορίας και της προσαγωγής σε δίκη χρειάζεται η άμεση άδεια του Ανώτατου Δικαστηρίου. Η διαδικασία είναι περίπλοκη και ίσως γι’ αυτό πολύ σπάνια έχει τεθεί σε εφαρμογή.

Τι γίνεται στην Ευρώπη
Στη Γαλλία, τη Δανία, τη Σουηδία ή τη Φινλανδία, ιστορικά τα αιτήματα για άρση της βουλευτικής ασυλίας έχουν υπάρξει ελάχιστα. Στην Ιταλία και, βέβαια, στην Ελλάδα, οι περιπτώσεις είναι πολλές και συχνές.

Την ίδια ώρα, όμως, οι άρσεις της βουλευτικής ασυλίας στις μεσογειακές χώρες είναι ελάχιστες, ενώ στη Γερμανία, για παράδειγμα, ή στις σκανδιναβικές χώρες, τα μισά και περισσότερα αιτήματα παίρνουν το πράσινο φως.

Στο Βέλγιο έχουν επιλέξει μια μέση λύση: Ο βουλευτής μπορεί μεν να δικαστεί, όχι όμως και να συλληφθεί, για όσο διατηρεί τη θέση του. Αυτό, βέβαια, δεν λύνει το θέμα της ποσότητας των μηνύσεων που θα του γίνουν, αλλά, τουλάχιστον, τον φέρνει ενώπιον των ευθυνών του σε σημαντικά ζητήματα, με κορυφαίο αυτό των υποθέσεων διαφθοράς.