ΣΠΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟ ΦΡΑΓΜΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΑΠΟΚΛΕΙΣΜΟΥ

Μια «κούνια» κάνει την απαρχή της έμπρακτης ισότητας για άτομα με αναπηρίες

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φαίνονται μέσα στην κοινωνία. Τους κρύβουν, δεν τους βλέπουν και βολεύονται όλοι, έτσι νομίζουν δηλαδή»

Οι στάσεις απέναντι στα άτομα με κινητικά προβλήματα προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από την «ποιότητα των πληροφοριών που ο κόσμος έχει για τους διάφορους τύπους αναπηριών που υπάρχουν

Έχοντας, λοιπόν, ως δεδομένο ότι τα άτομα με αναπηρία είναι ισότιμα μέλη της κοινωνίας, η είδηση της τοποθέτησης των πρώτων παιχνιδιών, για παιδιά με κινητικά προβλήματα που βρίσκονται καθηλωμένα σε τροχοκάθισμα, αν μη τι άλλο αποτέλεσε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη

«Υπάρχουν άνθρωποι που δεν φαίνονται μέσα στην κοινωνία. Τους κρύβουν, δεν τους βλέπουν και βολεύονται όλοι, έτσι νομίζουν δηλαδή», ήταν τα σκληρά λόγια μητέρας παιδιού που αντιμετώπιζε κινητικά αλλά και νοητικά προβλήματα, βιώνοντας από «πρώτο χέρι» τις δυσκολίες και τον ρατσισμό που υφίστανται αυτά τα άτομα, πρώτιστα ως παιδιά στο σχολείο, στο πάρκο, στο σπίτι, και αργότερα ως πολίτες σε μια κοινωνία που, αν και φαινομενικά μάχεται υπέρ των δικαιωμάτων τους, διαπομπεύοντας λόγους περί «ίσων ευκαιριών», στην ουσία ποτέ δεν κάνει επαρκή και ουσιαστικά βήματα προς αυτήν την κατεύθυνση.

Ο φόβος, η άγνοια και η προκατάληψη που κυριαρχεί για τα άτομα αυτά, ακόμη και στις μέρες μας, αντικατοπτρίζει την ανάγκη για ολοκληρωμένη, αλλά και έγκαιρη ενημέρωση γύρω από τα δικαιώματα όλων των ατόμων που αντιμετωπίζουν κάποιου είδους κινητική αναπηρία, η έναρξη της οποίας οφείλει να ξεκινά από πολύ μικρή ηλικία.

Πρώτιστα, διαμέσου του πυρήνα της οικογένειας και ακολούθως του σχολείου, θεσμοί οι οποίοι κατέχουν τον κυρίαρχο ρόλο δημιουργίας του κατάλληλου περιβάλλοντος, που θα ενισχύσει την αποδοχή και τον σεβασμό προς τα άτομα, επιτυγχάνεται η συνειδητοποίηση του γεγονότος ότι πολλές φορές οι άνθρωποι δύναται να διαφέρουν μεταξύ τους, χωρίς να αξιολογούν την διαφορετικότητα ως «κακή».

Συμπεριφορές VS ενημέρωση

Όπως προκύπτει από διάφορες έρευνες, οι στάσεις απέναντι στα άτομα με κινητικά προβλήματα, προσδιορίζονται σε μεγάλο βαθμό από την «ποιότητα των πληροφοριών που ο κόσμος έχει για τους διάφορους τύπους αναπηριών που υπάρχουν, ενώ οι συμπεριφορές διαφοροποιούνται και διαμορφώνονται ανάλογα με το είδος των πληροφοριών που παρέχονται από διάφορους φορείς, για τα άτομα αυτά. Είτε αυτό ονομάζεται μέσα μαζικής επικοινωνίας, εκπαίδευση εντός του σχολικού χώρου, οικογενειακό περιβάλλον, προσωπική επαφή με άτομα με αναπηρίες.

Σε κάθε άλλη περίπτωση που δεν υπάρξει η σωστή καθοδήγηση, τα παιδιά δύναται να γαλουχηθούν από δηλητηριώδεις προκαταλήψεις, με τον κίνδυνο και οι ίδιοι όντας ενήλικες να διαιωνίσουν το πρόβλημα, μεταφέροντάς το στην επόμενη γενεά.

Μια αλλιώτικη «κούνια»

Έχοντας λοιπόν ως δεδομένο ότι τα άτομα με αναπηρία είναι ισότιμα μέλη της κοινωνίας και ως έτσι οφείλουν να αντιμετωπίζονται, η είδηση της τοποθέτησης παιχνιδιών για παιδιά με κινητικά προβλήματα, που βρίσκονται καθηλωμένα σε τροχοκάθισμα -τα πρώτα στην Κύπρο- στο Πολυλειτουργικό Πάρκο Λεμεσού, αν μη τι άλλο, αποτέλεσε μια ιδιαίτερα ευχάριστη έκπληξη.

Το δικαίωμα στο παιχνίδι, εξάλλου, αποτελεί αναφαίρετο και κατοχυρωμένο δικαίωμα του κάθε παιδιού, ανεξαρτήτως χρώματος, φυλής, εθνικότητας ή κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, και στη βάση αυτού φαίνεται πως στηρίχθηκαν οι ιθύνοντες αυτής της πράξης, που ευχής έργο είναι να αποτελέσει παράδειγμα προς μίμηση και για άλλους παιχνιδότοπους ανά την Κύπρο.

Έπειτα από εισήγηση της δημοτικού συμβούλου και προέδρου της Επιτροπής Πρόνοιας του Δήμου Λεμεσού Εύης Τσολάκη, τοποθετήθηκαν στους δύο παιχνιδότοπους του παραθαλάσσιου Πολυλειτουργικού Πάρκου (Επίχωση), στη Λεμεσό, δύο κούνιες για παιδιά που χρησιμοποιούν τροχοκάθισμα, και ένας νερόμυλος, δωρεά του Ροταριανού Ομίλου Λεμεσού και της εταιρείας «Χαραλαμπίδης - Κρίστης», μια κίνηση που απέσπασε κολακευτικά σχόλια τόσο από ντόπιους όσο και από τουρίστες που ενθουσιάστηκαν στην όψη τους.

Μιλώντας στη «Σημερινή», η κ. Τσολάκη ανέφερε ότι κατόπιν συνεννόησης με τον Δήμαρχο Λεμεσού Ανδρέα Χρίστου, και αφού η ίδια είχε εμπνευστεί την ιδέα από πάρκα του εξωτερικού που διαθέτουν παρόμοια παιχνίδια, αποφασίστηκε όπως τοποθετηθούν τα τρία αυτά παιχνίδια, με τα οποία μπορούν να εξυπηρετούνται και παιδιά που βρίσκονται σε τροχοκάθισμα. Η κ. Τσολάκη ανέφερε πως το ευκταίο είναι όπως παρόμοια παιχνίδια τοποθετηθούν και σε άλλους παιχνιδότοπους, όχι μόνο εντός της Λεμεσού, αλλά σε όλη την Κύπρο.

«Αυτό που προσπαθήσαμε να αντιμετωπίσουμε είναι ένα από τα κυριότερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα παιδιά με αναπηρίες και οι γονείς τους, καθώς και ενήλικα ανάπηρα άτομα τα οποία, μη έχοντας άλλους τρόπους ψυχαγωγίας, αναγκάζονται να μένουν κλεισμένα στο σπίτι», επεσήμανε η κ. Τσολάκη. Ανέφερε δε, ότι επ’ ευκαιρία της παράδοσης των παιχνιδιών αυτών, ετοιμάζεται μια εκδήλωση στους εν λόγω παιχνιδότοπους, η οποία παράλληλα θα λειτουργήσει και ως εκστρατεία ενημέρωσης για τα δικαιώματα των ατόμων με αναπηρίες, τα οποία είτε καταπατούνται είτε δεν εξασκούνται στο ακέραιο.

«Φταίει η νοοτροπία μας»

«Γίνονται πολλές προσπάθειες από πλευράς δημοτικών Αρχών, να διευκολυνθεί τόσο η μετακίνηση αλλά και η ψυχαγωγία των ατόμων με αναπηρίες, τα οποία βρίσκονται σε δυσμενέστερη θέση από τους υπολοίπους, όμως αυτό που πρέπει να αλλάξει είναι η νοοτροπία που έχουμε ως λαός», επεσήμανε η κ. Τσολάκη, κληθείσα να τοποθετηθεί για το αν τα άτομα αυτά αντιμετωπίζονται ως ίσα.

«Σίγουρα γίνονται διαβήματα προς τη σωστή κατεύθυνση, δεν έχουμε όμως το επιθυμητό αποτέλεσμα», παρατήρησε η κ. Τσολάκη, διαπιστώνοντας, παράλληλα, ότι ενώ γίνονται διάφορα έργα υποδομής για να βοηθηθούν αυτά τα άτομα (ράμπες, τοποθέτηση πασσάλων για εύκολη διακίνηση, χώροι στάθμευσης), η κακή νοοτροπία που έχουμε ως λαός δεν τα αφήνει να τα απολαύσουν.

Ανάληψη ευθυνών

Τα σοβαρά προβλήματα, τόσο στην προσβασιμότητα όσο και κατ’ επέκτασιν στην ψυχαγωγία, διαπίστωσε μετά λύπης του και ο Πρόεδρος της Οργάνωσης Παραπληγικών Κύπρου, κάνοντας παράλληλα λόγο για ανάληψη ευθυνών τόσο από τις τοπικές Αρχές όσο και ευρύτερα από την πολιτεία.

«Αν και έχουν γίνει άλματα βελτίωσης, όσον αφορά στην αποδοχή και στην ισότιμη αντιμετώπιση παραπληγικών ατόμων, εντούτοις η Κύπρος δεν μπορεί να θεωρηθεί φιλόξενη και οικεία χώρα προς αυτά τα άτομα, για να ζήσουν μια κανονική ζωή», επεσήμανε ο κ. Λαμπριανίδης, προσθέτοντας ότι «την αρνητική κατάσταση εντείνει και η επιδοματική πολιτική του κράτους, που δεν επιτρέπει στα άτομα αυτά να ζήσουν μια κανονική ζωή, και δεν τους παρέχει σε καμία περίπτωση ίσες ευκαιρίες πρόσβασης, εργοδότησης και ψυχαγωγίας.

Δυστυχώς, μόνο από φιλανθρωπία

Μιλώντας για την τοποθέτηση παιχνιδιών για ανάπηρα παιδιά σε πάρκο της Λεμεσού, ο κ. Λαμπριανίδης με λύπη παρατήρησε ότι κάτι που έπρεπε να αποτελεί προτεραιότητα και χρέος της πολιτείας, αφήνεται στη διακριτική ευχέρεια του οποιουδήποτε φιλάνθρωπου, όπως έγινε στην περίπτωση της Λεμεσού. «Οι τοπικές Αρχές, αλλά και η πολιτεία οφείλει να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι σ' εμάς και στα παιδιά μας. Ως πολίτες αναλαμβάνουμε όλες τις ευθύνες μας έναντι του κράτους, πληρώνοντας φόρους, επομένως και οι ίδιοι έχουν την υποχρέωση να είναι τυπικοί απέναντι στα δικά μας δικαιώματα, επεσήμανε καταληκτικά ο κ. Λαμπριανίδης.