ΜΙΑ ΔΙΗΓΗΣΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΔΕΙΧΝΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

Οι πιο συγκλονιστικές ιστορίες δεν είναι αυτές που παρακολουθούμε στα σίριαλ αλλά όσες γράφει η ίδια η ζωή. Σαν και αυτή που γράφτηκε πιο κάτω σε πρώτο πρόσωπο, για να αποτυπώσουμε, όσο πιο ρεαλιστικά γινόταν, την αλήθεια των γεγονότων, όπως τα βίωσε η γυναίκα που μας τα διηγήθηκε…

Στα 32 της χρόνια είχε πετύχει να διαχειρίζεται την οικογενειακή επιχείρηση μόνη της, ενώ ένας σημαντικός αριθμός ατόμων εξαρτιόνταν από τις αποφάσεις της. Δε λέω, είναι τεράστια η επιτυχία... Αλλά τόσο άγχος πώς το άντεχε, πάντα απορούσα

H ζωή μου, ήρεμη, δίχως σύννεφα. Μια επίσκεψη ρουτίνας στον γιατρό μαζί με την κόρη μου ανέτρεψε τα πάντα. Εγώ ήμουν υγιής και η κόρη μου ένα βήμα πριν από τον θάνατο

Δεν θα άφηνα τίποτα να την πειράξει, αυτό σκεφτόμουν, ακόμα και εάν έπρεπε να πάω η ίδια στον θάνατο για να της επιτρέψει να ζήσει αυτή. Η ζωή της ζωής μου, η κόρη μου

«Ήταν μεσημέρι Κυριακής όταν ανακοίνωνα για ακόμη μια φορά ότι την επόμενη θα πήγαινα για τις καθιερωμένες πλέον εξετάσεις στον γυναικολόγο. Επίτηδες άνοιξα αυτό το θέμα στο τραπέζι για να το ακούσει η κόρη μου, εφόσον ήθελα να έρθει μαζί μου. Πάντα την προέτρεπα να προσέχει την υγεία της, αλλά "ποτέ δεν είχε χρόνο για αυτά". Ήταν γυναίκα καριέρας βλέπεις, δεν είχε χρόνο για πολλά-πολλά.

»Στα 32 της χρόνια είχε πετύχει να διαχειρίζεται την οικογενειακή επιχείρηση μόνη της, ενώ ένας σημαντικός αριθμός ατόμων εξαρτιόνταν από τις αποφάσεις της. Δεν λέω, είναι τεράστια η επιτυχία... Αλλά τόσο άγχος πώς το άντεχε, πάντα απορούσα.

»Ευτυχώς, με σύμμαχο τον σύζυγό της, την πείσαμε να κάνει για πρώτη φορά αυτό που πολυδιαφημίζεται ως "έγκαιρη εξέταση για τον καρκίνο του μαστού"… Αλήθεια, ποτέ δεν περίμενα πως ένα πρόβλημα υγείας μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω, όχι μόνο στη ζωή μας, αλλά και στη συνείδησή μας. Επίσης, ποτέ δεν πίστευα πως από το "κακό" μπορεί κανείς να κερδίσει πράγματα που δεν υποψιαζόταν ποτέ μέσα στην ανέμελη ζωή του».

Ραντεβού στις 6 ακριβώς

«Τις τελευταίες μέρες ένιωθα περίεργα. Είχα ένα άσχημο προαίσθημα, ότι κάτι κακό θα συνέβαινε. Ίσως για αυτό να μην ένιωθα καλά. Ίσως ακόμη για αυτό τον λόγο να ήθελα την κόρη μου κοντά μου. Η εξέταση ήταν σύντομη. Μια τυπική εξέταση - μια ολιγόλεπτη ψηλάφηση στήθους. Ο γιατρός αποφάνθηκε ότι δεν είχα τίποτα, άρα γιατί να ανησυχώ; Αναμένοντας την εξέταση ρουτίνας και της κόρης μου, τα λεπτά περνούσαν και η ανησυχία μου μεγάλωνε. Δεν θα ξεχάσω ποτέ μέχρι σήμερα: Τη συρόμενη πόρτα ν’ ανοίγει σιγά-σιγά. Μια σιλουέτα με αργά βήματα.

»Το χλωμό πρόσωπο. Τα υγρά της μάτια. Κοιτούσαν το πάτωμα τα μάτια της και μόνο η σκιά διέγραφε το πρόσωπό της. Τα λόγια του γιατρού… στην αρχή τα άκουσα μπερδεμένα. Κάτι για περισσότερες εξετάσεις, είπε… βιοψία, αναλύσεις, κουβέντες που έπεφταν πάνω μου σαν ριπές, μαστιγώματα. Τίποτα δεν συγκράτησα. Ήθελα μόνο να τη σφίξω στην αγκαλιά μου. Να περάσω τα χέρια μου γύρω από τους λεπτούς της ώμους, τη ζωή μου ολόκληρη μέσα στις φλέβες της, όλο τον ήλιο της αγάπης μου μέσα στα κύτταρά της. Δεν θα άφηνα τίποτα να την πειράξει, αυτό σκεφτόμουν, ακόμα και εάν έπρεπε να πάω η ίδια στον θάνατο για να της επιτρέψει να ζήσει αυτή. Η ζωή της ζωής μου, η κόρη μου»,

Στήθος με στήθος

«Έπρεπε να φανώ δυνατή. Αλήθεια, τι σημαίνει "δύναμη"; Και από πού να αντλήσω ηρεμία, ενεργητικότητα και παρουσία, ώστε να μην καταβληθεί πρώτα από όλα η ίδια; Πάντα προστάτευα τα παιδιά μου. Και ήμουν εκεί σε όλες τους τις δύσκολες στιγμές. Μαζί μοιραζόμασταν τα πάντα. Παρακολουθώντας την κόρη μου να παραιτείται από τη ζωή, αλήθεια, δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω.

»Στην αρχή, άρχισε να μελαγχολεί και να θέτει αναπάντητα "γιατί". Θα νικούσε τον καρκίνο; Πόσο θα διαρκούσε η μάχη; Θα υπήρχε τέλος στον αγώνα της; Θα ξημέρωνε ποτέ μέρα που να αισθανόταν ότι όλα ήταν σαν πριν; Αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τον Γολγοθά μας. Στην αρχή, φάρμακα, χημειοθεραπείες, άγνωστες ορολογίες και άγνωστες παρενέργειες, αλλά προπαντός μια τετ-α-τετ συνάντηση με το αναπόφευκτο. Αρχίσαμε να μιλούμε στο σπίτι για εσωτερικό απόθεμα, εμπιστοσύνη στη ζωή και, φυσικά, για τον Θεό.

» Μέρες που κλεινόμουν στο δωμάτιο και αναρωτιόμουν -αλήθεια- πού ήταν η Παναγία; Άκουγε τον θρήνο μου κανείς; Γιατί η κόρη μου και όχι εγώ; Ήταν από τις ελάχιστες φορές που δεν είχα απάντηση να δώσω. Το μόνο που έκανα ήταν να διαβεβαιώνω το παιδί μου πως μαζί θα παλέψουμε για να βγούμε νικήτριες και από αυτόν τον αγώνα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, δεν ήξερα ούτε ποιο τίμημα θα πληρώναμε ούτε πόσο θα άλλαζε όχι μόνο η καθημερινότητά μας αλλά και η στάση μας, σε αυτό που ονομάζαμε ώς τότε "η ζωή" μας».

Όλη η ζωή μας εξαρτιόταν από την «εξέταση»

«Προχώρησε σε μαστεκτομή. Οι γιατροί όμως εξέφρασαν φόβο για μετάσταση. Δεν άργησε να επιβεβαιωθεί. Στο μεταξύ, η κόρη μου παράτησε τη δουλειά της, τα ενδιαφέροντά της, κλείστηκε στον εαυτό της. Όπως χάθηκε το χρώμα της την πρώτη μέρα στο ιατρείο, έτσι παρέμεινε από τότε ίδιο το κίτρινο, άψυχο δέρμα της.

»Ζητήσαμε τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου. Δεν ήταν έτοιμη να τον ακούσει. Βρόντηξε την πόρτα του και έφυγε. Όλα τής έφταιγαν. Ο ψυχολόγος έγινε το δικό μου στήριγμα. Ευτυχώς οι συμβουλές του με ενδυνάμωναν, ένιωθα πιο δυνατή να προσφέρω στην κόρη μου και στα δύο της παιδιά, που λόγω του νεαρού της ηλικίας τους δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τι ακριβώς συνέβαινε.

»Οι προσευχές μου δεν εισακούστηκαν. Λένε πως ο Θεός ακούει, αλλά πάντα γνωρίζει καλύτερα. Οι φόβοι των ειδικών για μετάσταση επαληθεύτηκαν. Εκείνες τις τελευταίες μέρες, θυμάμαι την Άννα στο ήπιο φως του ψυχρού δωματίου, στο νοσοκομείο, ήρεμη. Το πρόσωπό της φωτισμένο, δίχως τις γκρίζες ρυτίδες της αγωνίας, δίχως τη σκιά του θανάτου. Τα μάτια της έμοιαζαν να έβρισκαν τη λάμψη τους. Ήθελε να στολίσει το δωμάτιο του νοσοκομείου με όλων των ειδών τις ζωγραφιές των παιδιών της. Είχε ξαναβρεί το χιούμορ της και ενώ καθόταν με τις ώρες και συνομιλούσε με τα παιδιά της, κάπου-κάπου ανέβαζε το βλέμμα της και με κοιτούσε σαν να μου έλεγε ότι ήξερε. Είχε μια γλυκύτητα εκείνο το τελευταίο βλέμμα, ένα μεγάλο ευχαριστώ, αλήθεια, για τι πράγμα;

»Γιατί με ευχαριστούσε το παιδί μου ενώ ήξερε ότι μπορούσε να πεθάνει; Φαινόταν να μην φοβάται πια. Η Άννα, μέσα στον αγώνα της ενάντια στον καρκίνο, ήταν σαφές ότι είχε κερδίσει αυτό που είχα χάσει πια εγώ: Την ψυχή της και την πίστη της. Μια απέραντη εμπιστοσύνη προς τον Θεό, που έλεγε και μου ξαναέλεγε ότι θα φρόντιζε Εκείνος τα παιδιά της. Ο άντρας της ήταν όλη την ώρα δίπλα της. Όλοι ήμασταν δίπλα της, αλλά εκείνη ήταν αυτή που μας έδινε κουράγιο. Συχνά, μιλούσε για το πόσο τυχερή αισθανόταν που αγαπήθηκε τόσο πολύ. Που δίπλα υπήρχαν άνθρωποι εξίσου άρρωστοι, δίχως κανέναν να τους σφίξει το χέρι…

»Μια μέρα, καθώς ήμασταν οι δυο μας, μου άνοιξε την καρδιά της όπως έκανε όταν ήταν μικρή: "Δεν θα το αφήσω να με νικήσει. Υποφέρω και αντέχω τον πόνο. Όμως δεν θα σας εγκαταλείψω ακόμα. Υπάρχει ένας βαθύτερος λόγος για όλα. Εγώ έμαθα πως μόνο η αγάπη μπορεί και γλυκαίνει τη ζωή, και εσύ, η μάνα μου, όλο αυτόν τον καιρό, μου έδωσες τόση πολλή"».

Επιστροφή στη ζωή

«Το μαρτύριο κράτησε τρία χρόνια περίπου. Η μάχη φαινόταν άνιση, όμως η Άννα μου κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι με το μέρος της… Άκουσα πολλά, ότι ήταν τυχερή που δεν έκανε μετάσταση σε συκώτι, νεφρά κ.λπ… Άκουσα επίσης ότι είχε πολύ γερό οργανισμό και άντεξε στα φάρμακα… Αυτό που λέω εγώ είναι ότι είχε έναν φύλακα άγγελο. Η πίστη της, το πείσμα της και η απόφασή της να ζήσει είναι τα εφόδια που είχε για να διώξει τον επίδοξο κλέφτη της ζωής της.

»Προσπαθούσα να είμαι προετοιμασμένη για όλα τα ενδεχόμενα. Κανείς δεν γνωρίζει τι μας επιφυλάσσει η επόμενη μέρα. Για μένα θα έφευγε η ζωή μου. Η καρδιά της ζωής μου… Θα μπορούσα να ζήσω μετά από αυτό; Θα μπορούσα να σταθώ άξια υποστηρίκτρια γιαγιά και μάνα για τα δύο της αγγελούδια; Από δω και πέρα και για χάρη της κόρης μου, βοηθάω με τον τρόπο που ξέρω. Ούτε ψυχολόγος είμαι, ούτε επιστήμονας, ούτε να θεραπεύσω μπορώ... αλλά είμαι εκεί και ΑΚΟΥΩ. Αν έχεις περάσει από αυτή την αγωνία μόνο μπορείς να νιώσεις τις υπόλοιπες γυναίκες που βιώνουν παρόμοιο πρόβλημα. Το μόνο που χρειάζεται είναι στήριξη και υπομονή. Μια μεγάλη αγκαλιά πολλές φορές είναι το καλύτερο φάρμακο για να ανακουφίσει τον πόνο. Για πρώτη φορά στη ζωή μου αισθάνομαι πραγματικά χρήσιμη. Η δύναμη του εθελοντισμού είναι τόσο μεγάλη, που μπορεί να εξαπλωθεί γρηγορότερα και από την πιο επιθετική ασθένεια και να τη νικήσει».

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ:

* Τι προκαλεί τον καρκίνο του μαστού;
* Τα αίτια δεν είναι πλήρως γνωστά.
* Γυναίκες που θεωρούνται ως άτομα υψηλού κίνδυνου:
* όσες έχουν οικογενειακό ιστορικό με καρκίνο στον μαστό ή καρκίνο στις ωοθήκες ή καρκίνο στο παχύ έντερο.

Συμπτώματα καρκίνου του μαστού

Στις περισσότερες περιπτώσεις παρουσιάζει ως πρώτο σύμπτωμα την ψηλάφηση κάποιου αδένα στο μαστό.

Άλλα ανησυχητικά σημεία είναι:

* αλλαγή στο μέγεθος ή στο σχήμα του μαστού
* η αυλακώδης υφή, σκυρόπυκνος μαστικός αδένας
* Στη θηλή: εισολκή, δηλ. η θηλή εισέρχεται προς τα μέσα
* εξόγκωση της θηλής
* σκλήρυνση της θηλής
* αιματηρές εκκρίσεις από τη θηλή
* ερεθισμός της θηλής ή της γύρω περιοχής
* ώμος- πρήξιμο της μασχάλης

Πώς γίνεται η διάγνωση του καρκίνου του μαστού;

* μαστογραφία
* υπερηχογράφημα
* αναρροφήσεις με βελόνα
* βιοψία με βελόνα
* βιοψία ογκιδίου

Το Κυπριακό Φόρουμ Καρκίνου του Μαστού - Europa Donna. Τηλ. 22490849

Στην ιστοσελίδα: www.europadonna.com.cy
Στον Αντικαρκινικό Σύνδεσμο στο τηλέφωνο 22446222, www.anticancersocieety.org
Στον Σύνδεσμο Καρκινοπαθών και Φίλων στο τηλέφωνο 22345444
[email protected]