ΕΙΧΕ ΠΑΓΩΣΕΙ ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΗΣΙ

Έκρηξη βόμβας μεγατόνων ήταν η φοβερή είδηση που συγκλόνισε και πάγωσε κυριολεκτικά ολόκληρη την Κύπρο, το παγωμένο εκείνο βράδυ της 11ης του Γενάρη 2010. Αδίστακτοι εγκληματίες, σιχαμερά ανθρωπόμορφα τέρατα, δολοφόνησαν έξω από το σπίτι του τον Άντη Κώστα Χατζηκωστή, Διευθύνοντα Σύμβουλο του Συγκροτήματος «Δίας» και του τηλεοπτικού Σταθμού «Σίγμα». Κανένας δεν ήθελε και δεν μπορούσε να πιστέψει ότι το Παιδί με το Πλατύ Χαμόγελο δολοφονήθηκε έξω από το σπίτι του.

Η αναπάντεχη συμφορά, από το βαρύτατο κτύπημα που δέχθηκε η οικογένεια Χατζηκωστή, διαδόθηκε σαν αστραπή σ’ ολόκληρο το νησί μας και μεταδόθηκε σ’ όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Πάγωσε κυριολεκτικά η Κύπρος από το αποτρόπαιο έγκλημα. Και η αγανάκτηση του λαού μας ενώθηκε με τον πόνο των δικών του και εκδηλώθηκε με τον πιο έντονο τρόπο. Γιατί ο Άντης δεν ήταν μόνο το παιδί του Κώστα και της Τούλας Χατζηκωστή. Ήταν και ένα γνήσιο βλαστάρι του λαού μας.

Ήταν μια αδιαμφισβήτητη ξεχωριστή προσωπικότητα, ένας επιχειρηματίας με οράματα, ένας εργοδότης ανθρωπιστής, ένας συνεργάτης μπεσαλής, ένας πολίτης τίμιος και ευυπόληπτος, ένας γνήσιος ευπατρίδης Έλληνας της Κύπρου, που γνοιαζόταν ζωηρά για το πολύπαθο, ημικατεχόμενο νησί μας. Άνθρωποι όλων των στρωμάτων του λαού μας, πολιτειακή και πολιτική ηγεσία, κόμματα, οργανώσεις, σωματεία και άλλα οργανωμένα κοινωνικά σύνολα καταδίκασαν με βδελυγμία το αποτρόπαιο έγκλημα, και αξίωσαν επιτακτικά τον εντοπισμό, τη σύλληψη και την προσαγωγή των φυσικών και ηθικών αυτουργών, πράγμα που τελικά έγινε. Δικαιώθηκαν σε κάποιο βαθμό οι δικοί του αξέχαστου Άντη, όπως και το δημόσιο αίσθημα. Το κενό, όμως, που άφησε ο άδικος χαμός του παραμένει.

Η οικογένεια Χατζηκωστή έχασε για πάντα ένα προσφιλέστατο μέλος της, αλλά και η Κύπρος ένα ξεχωριστό βλαστάρι της. Για τον αείμνηστο Άντη γράφτηκαν πολλά και λέχθηκαν πολύ περισσότερα. Συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες και άνθρωποι που τον γνώρισαν, τον εκτίμησαν και πάντα θα τον θυμούνται. Πολλοί, πάρα πολλοί έπλεξαν γι’ αυτόν εγκώμια. Παραθέτουμε ελάχιστα, δειγματοληπτικά, από τα πολλά που λέχθηκαν ή γράφτηκαν για να προσδιορίσουν και να αποδώσουν, στο μέτρο του δυνατού, την προσωπικότητά του.

Προσπάθησαν να σκιαγραφήσουν τον Άντη ως άνθρωπο, ως φίλο, ως συνεργάτη, ως κοινωνικό παράγοντα, ως νέο επιχειρηματία, ως επιστήμονα και ως Έλληνα της πολύπαθης, ημικατεχόμενης Κύπρου: «Ανθρωπιστής», «οραματιστής εκδότης», «υπεύθυνος και σοβαρός εργοδότης», «συνεπής και υπεύθυνος άνθρωπος», «φίλος πιστός και ειλικρινής», «έντιμος στις συναλλαγές του», «σπουδαίος άντρας», «προοδευτικός πατριώτης», «ενσυνείδητος εθελοντής Καταδρομέας με βαθιά επίγνωση της αποστολής του», «ένας ολόκληρος κόσμος, γεμάτος θέσεις και αντιθέσεις», «μια πολυεπίπεδη προσωπικότητα», «ένα ευφυές επιχειρηματικό μυαλό», «ένας εφευρετικός, προοδευτικός, δωρικός και αποφασιστικός επιχειρηματίας με φοβερή αυτοπεποίθηση», «ένας ανθρωπιστής, ρεαλιστής ιδεολόγος», «είχε την κουλτούρα του πρωτοπόρου και του νικητή», «ένας επιτυχημένος και δημιουργικός επιχειρηματίας, σύζυγος, πατέρας και υπέροχος γιος», «ένας επιφανής και καταξιωμένος άνθρωπος», «μια ευγενική φυσιογνωμία του συστήματος ενημέρωσης και δημοσιότητας», «προοδευτικός, καινοτόμος, με απόλυτο σεβασμό στον άνθρωπο, που τον είχε ψηλά και πάντα τον προστάτευε», «ένα πολύ σημαντικό μέλος της κυπριακής κοινωνίας, ηγετικό και δραστήριο», «ένας άνθρωπος πολύ αγαπητός όχι μόνο στους συναδέλφους του και του υφισταμένους του, αλλά και σε αυτούς που δεν τον γνώριζαν αλλά άκουγαν γι’ αυτόν», «ένας Έλληνας τόσο γεμάτος φως, που φαινόταν η καρδιά του», «ήταν παλληκάρι, με όλους ίσος κι ας ήταν απ’ όλους ο καλύτερος», «είχε το χάρισμα να βλέπει τη ζωή σαν μια πρόκληση, ένα δώρο που μοιράζει ευκαιρίες να κάνει ο καθένας εκείνο που καλύτερα μπορεί να γνωρίζει», «ονειροπόλος».

«Κι εδώ οι σκέψεις του ακουμπούσαν και την πολιτική. Εδώ δένονταν οι προοπτικές του ως επιχειρηματία με τις υποχρεώσεις του ως πατριώτη, που ξέρει τι πάει να πει να είναι Κύπριος Έλληνας.

Ελεύθερος αλλά και γνώστης ότι δίπλα μας ελευθερία δεν υπάρχει», «δίκαιος αλλά εχθρός εκείνου που αδικεί», «ήταν ο καλύτερος σ’ αυτό που επέλεξε να κάνει», «εργατικός, δημιουργικός, πρωτοπόρος, δίκαιος, οραματιστής, τελειομανής, με κοινωνικές και πολιτικές ευαισθησίες, με ανεπτυγμένο αίσθημα της αλληλεγγύης και της προσφοράς». Ακόμα ο Άντης Χατζηκωστής ήταν ο μπροστάρης, ο εμπνευστής και καθοδηγητής των φίλων του και των συνεργατών του.

Για κάποιους άλλους, όμως, που είχαμε την τύχη να τον γνωρίσουμε από κοντά, ήταν κάτι παραπάνω. Ήταν ένας πραγματικός φίλος, με όλη τη σημασία της λέξης. Ήταν Άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που μάς έφυγε, αλλά ο Άντης Χατζηκωστής δεν ξεχνιέται. Η μνήμη του θα σεργιανίζει αγέραστη στην καρδιά και στον νουν όλων όσοι τον έζησαν από κοντά κι εκτίμησαν σωστά την προσωπικότητα και πάνω απ΄ όλα την ανθρωπιά του. Αιωνία η μνήμη του.