ΟΙ ΝΕΑΡΟΤΕΡΟΙ ΑΚΤΙΒΙΣΤΕΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΔΡΑΣΗ

Οι φοιτητές και μαθητές της πολυθεματικής ομάδας «The Justice Project» αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών, των ΛΟΑΤ ατόμων, των εθνικών μειονοτήτων και των προσφύγων στο νησί

Τα εγκλήματα φύλου πρέπει να αναγνωριστούν ως τέτοια και να ληφθούν νομικά μέτρα αποτροπής τους. Η κυριαρχία των πατριαρχικών αντιλήψεων στην Κύπρο είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα εγκλήματα αντρών κατά γυναικών

«Χαμηλού επιπέδου» θεωρούν πλείστους πολιτικούς και την πολιτική στην Κύπρο ο Rajiv Hurhangee και η Ελένη Κουρέα. Πιστεύουν ότι πρόκειται για μια συντηρητική, μονοθεματική πολιτική, με κυρίαρχο ζήτημα το Κυπριακό, όπου οι γυναίκες, δυστυχώς, σχεδόν απουσιάζουν παντελώς

Τα ταμπού και τις σεξιστικές και ρατσιστικές αντιλήψεις και συμπεριφορές που κυριαρχούν στην κυπριακή κοινωνία σε βάρος των γυναικών, των ΛΟΑΤ ατόμων, των εθνικών μειονοτήτων και των προσφύγων φιλοδοξεί να καταπολεμήσει η πρώτη στην Κύπρο πολυθεματική οργάνωση, των νεότερων ακτιβιστών υπεράσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με το όνομα «The Justice Project».

Η ομάδα, που αποτελείται από φοιτητές σε αμερικανικά και βρετανικά πανεπιστήμια και τελειόφοιτους μαθητές σε αγγλόφωνα σχολεία μέσης παιδείας, όπως το The English School, The Falcon School και το St Mary’s School, έκανε την «επίσημη» εμφάνισή της στις 18 Δεκεμβρίου 2015, στα εγκαίνια της φωτογραφικής έκθεσης της ομάδας «Το Δεύτερο Φύλο», στο «Artos Foundation» στη Λευκωσία. (Την κορδέλα των εγκαινίων έκοψε η Επίτιμη Πρόεδρος της οργάνωσης Cyprus Stop Trafficking Ανδρούλα Χριστοφίδου Henriques). Η έκθεση επικεντρώθηκε στην καταπίεση και τη βία, που οι γυναίκες υφίστανται στο κυπριακό πατριαρχικό σύστημα και είναι ουσιαστικά η πρώτη ακτιβιστική δράση των στελεχών και μελών του «The Justice Project».

«Όχι» στις διακρίσεις και το μίσος

Όπως αναφέρουν μεταξύ άλλων και στην ιστοσελίδα τους (www.TheJusticeProject.com.cy), που ειναι γραμμενη στα αγγλικά, «οι πεποιθήσεις τους βασίζονται στην ιδέα ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και συνεπώς δεν πρέπει ν’ αντιμετωπίζουν διακρίσεις, μίσος και καταπίεση. Πρέπει να είναι όλοι ελεύθεροι να επιλέγουν και να εκφράζουν τη σεξουαλική και φυλετική τους ταυτότητα, να αλλάζουν το σώμα τους και τον τρόπο ζωής τους (lifestyle), έτσι που να εκφράζει την ταυτότητα φύλου που επέλεξαν.

»Όλα τα άτομα στην Κύπρο, εφόσον το επιλέξουν, να μπορούν να έχουν ελεύθερη και εύκολη πρόσβαση σε ιατρική άμβλωση μέχρι την 24η εβδομάδα της εγκυμοσύνης, αφού αυτό το διάστημα το έμβρυο είναι μέρος του σώματος της μητέρας, πάνω στο οποίο η μητέρα έχει πλήρη δικαιώματα και έλεγχο. Όλα τα άτομα, ιδιαίτερα τα τρανσεξουαλικά, πρέπει να έχουν εύκολη πρόσβαση σε ιατρική θεραπεία, της ίδιας ποιότητας με όλους. Επίσης, όλοι πρέπει να είναι ελεύθεροι να είναι εθελοντές αιμοδότες, αν είναι υγιείς, ανεξάρτητα από τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, περιλαμβανομένων των ομοφυλόφιλων αντρών.

»Τα εγκλήματα φύλου πρέπει να αναγνωριστούν ως τέτοια και να ληφθούν νομικά μέτρα αποτροπής τους. Η κυριαρχία των πατριαρχικών αντιλήψεων στην Κύπρο είναι άμεσα συνδεδεμένη με τα εγκλήματα αντρών κατά γυναικών - οι δολοφονίες γυναικών από άντρες δεν είναι τυχαία εγκλήματα κάποιων μανιακών, αφού οι άντρες που τα διέπραξαν θεωρούν τις γυναίκες θύματα, όχι μόνο κατώτερες, αλλά άχρηστες. Η συστηματική βία εναντίον γυναικών είναι το αποτέλεσμα μισογυνισμού, που είναι ενδημικός στην κυπριακή, πατριαρχική κοινωνία.

»Το ίδιο μίσος κρύβεται πίσω από τη βία ενάντια σε ΛΟΑΤ άτομα - ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφισεξουαλικούς και διεμφυλικούς. Πρέπει να σπάσει η σιωπή και το στίγμα που αφορά τη βία στην οικογένεια και να αναγνωριστεί ως μορφή έμφυλης βίας, και πρέπει να καταπολεμηθεί η πορνεία και το σωματεμπόριο - μια βιομηχανία που ανθεί στην Κύπρο, με διαδοχικές κυβερνήσεις, αριστερές και δεξιές, να αδιαφορούν για το πρόβλημα και με τις προσπάθειες για προστασία των γυναικών θυμάτων, τα τελευταία χρόνια, να είναι ανεπαρκείς».

Η ιδέα του Rajiv και της Ελένης

Η ιδέα για δημιουργία της ομάδας ανήκει στον Rajiv Hurhangee, δευτεροετή φοιτητή Πολιτικών Επιστημών και Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο του Σικάγου και στην Ελένη Κουρέα, τριτοετή φοιτήτρια Πολιτικών Επιστημών στο King’s College της Αγγλίας, που ήταν συμμαθητές στο English School, όπως μας ανέφεραν οι ίδιοι. Τόσο ο Rajiv (ο πατέρας του οποίου, είναι από τον Μαυρίκιο), όσο και η Ελένη επιβλέπουν τη δράση και καθορίζουν την πολιτική και την κατεύθυνση της ομάδας, που άρχισε να δρα συστηματικά τον Ιούνιο 2015.

Άμεση επιδίωξή τους είναι να διευρύνουν την οργάνωση, ιδιαίτερα ανάμεσα στους φοιτητές που σπουδάζουν σε πανεπιστήμια στην Κύπρο, ενώ για το 2016 στοχεύουν στο να κάνουν γνωστή την οργάνωση στην κυπριακή κοινωνία και να την ενισχύσουν οικονομικά. Μας είπαν ότι τους βοηθούν περίπου 100 εθελοντές και ότι επιδιώκουν να διευρύνουν το δίκτυο των εθελοντών της οργάνωσης. Σημαντική εθελοντική δουλειά κάνουν οι «σχολικοί πρέσβεις» της οργάνωσης, που δραστηριοποιούνται σε Γυμνάσια και Λύκεια Μέσης Παιδείας, με εκστρατείες, συζητήσεις και εράνους υπέρ των στόχων του «The Justice Project».

«Ναι» στις θετικές διακρίσεις για γυναίκες

TAKE THE PLEDGE
“I believe that women, LGBT+ people, ethnic minorities and refugees deserve to live in dignity. Do you? Support @TheJusticeProject”

CONTACT
Send us an email with your questions, comments, and suggestions

Comments are closed.

«Χαμηλού επιπέδου» θεωρούν πλείστους πολιτικούς και την πολιτική στην Κύπρο ο Rajiv Hurhangee και η Ελένη Κουρέα. Πιστεύουν ότι πρόκειται για μια συντηρητική, μονοθεματική πολιτική, με κυρίαρχο ζήτημα το Κυπριακό, όπου οι γυναίκες, δυστυχώς, σχεδόν απουσιάζουν παντελώς. Η Ελένη μας είπε ότι υποστηρίζει την ποσόστωση, για την αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στις διαδικασίες λήψης πολιτικών αποφάσεων. «Για να νικήσουμε τις σεξιστικές αντιλήψεις και να βελτιώσουμε τη συμμετοχή των γυναικών σε κυβερνητικά και διευθυντικά αξιώματα, είναι ουσιαστική και απαραίτητη η πρακτική των θετικών διακρίσεων, αφού οι κοινωνικές δομές, συνειδητά και ασυνείδητα, κάνουν διακρίσεις σε βάρος των γυναικών», παρατήρησε και πρόσθεσε:

«Είναι γι’ αυτόν τον λόγο που οι γυναίκες καταλαμβάνουν μόνο 9% των θέσεων σε συμβούλια εταιρειών και μόνο 12,5% των βουλευτικών εδράνων, ενώ χιλιάδες ταλαντούχες και σκληρά εργαζόμενες γυναίκες εμποδίζονται να προχωρήσουν».

Η… σεξιστική παραίτηση του Timothy Hunt

Η Ελένη Κουρέα έκανε ιδιαίτερη αναφορά στα σεξιστικά σχόλια σε βάρος γυναικών που, όπως είπε, ενώ στην Κύπρο περνούν απαρατήρητα, σε άλλες χώρες «τιμωρούνται» από την κοινή γνώμη. Έφερε το παράδειγμα του Βρετανού νομπελίστα βιοχημικού Timothy Hunt, που τον Ιούνιο 2015 αναγκάστηκε να παραιτηθεί από τη θέση του ως Επίτιμος Διδάκτωρ του University College του Λονδίνου και ως μέλος της Επιτροπής Βραβείων Βιολογικών Επιστημών της Βασιλικής Εταιρείας (Royal Society) του Λονδίνου, λόγω της κοινωνικής κατακραυγής, που προκάλεσε σεξιστικό σχόλιό του.

Συγκεκριμένα, όταν κλήθηκε να προσφωνήσει συνέδριο γυναικών επιστημόνων και δημοσιογράφων στη Σεούλ, είπε αστειευόμενος ότι «πρέπει, ίσως, να φτιάξουμε ξεχωριστά επιστημονικά εργαστήρια για άντρες και γυναίκες, γιατί από τη δική μου εμπειρία, τρία πράγματα συμβαίνουν, όταν βρίσκονται μαζί στα εργαστήρια: οι γυναίκες ερωτεύονται τους άντρες, οι άντρες ερωτεύονται τις γυναίκες και όταν τους ασκήσεις κριτική, οι γυναίκες… βάζουν τα κλάματα!».

Τα δικαιώματα, μόνο… στη θεωρία

Σύμφωνα με το «The Justice Project», στην Κύπρο είναι συνταγματικά κατοχυρωμένα τα ανθρώπινα δικαιώματα, «αλλά πολλοί ομοφυλόφιλοι δέχονται σωματικές επιθέσεις και κακοποίηση, πρόσφυγες καταλήγουν σε κελιά φυλακών, γυναίκες δολοφονούνται ή βιάζονται από τους συντρόφους τους και τα δικαιώματά τους δεν είναι τίποτε περισσότερο από απόμακρες φιλοσοφικές ιδέες, που δεν μπορούν να τους βοηθήσουν στα δεινά τους».

Περιγράφοντας την ατζέντα της ομάδας, ανέφεραν ότι «θα διεκδικήσουν πλήρη και ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες, τα ΛΟΑΤ άτομα, τις εθνικές μειονότητες και τους πρόσφυγες, επιδιώκοντας ν’ αλλάξουν την κυβερνητική πολιτική, τη νομοθεσία και τις θεσμικές δομές στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, και εγείροντας στη δημόσια σφαίρα τα ζητήματα που αφορούν αυτές τις μη προνομιούχες ομάδες. Πέρα από αυτό, θα προσπαθήσουν να τις ενδυναμώσουν, ώστε να καταστεί δυνατό να ικανοποιηθούν τα συμφέροντα αυτών των ανθρώπων, να μπορέσουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια και να συμμετέχουν πλήρως στην κοινωνική, διοικητική και οικονομική σφαίρα».

Οι μικρές ποινές για βιαστές

Ιδιαίτερα για το έγκλημα του βιασμού, η οργάνωση θεωρεί ότι πρέπει να υπάρξει εθνική κινητοποίηση και υιοθέτηση της διεθνούς κουλτούρας, περιλαμβανομένης της αναγνώρισης ότι στην πλειοψηφία των περιπτώσεων οι θύτες είναι άντρες και τα θύματα γυναίκες. Προστίθεται ότι «συχνά, θύματα είναι και άντρες, όπως και άτομα “genderqueer” (άτομα που πιστεύουν ότι η ταυτότητα του “ψυχολογικού” φύλου τους, ή ο τρόπος που συμπεριφέρονται όσον αφορά τα πρότυπα φύλων, δεν ταιριάζει με τις κοινωνικές αντιλήψεις για το φύλο που τους επιβλήθηκε νομικά κατά τη γέννηση, ωστόσο δεν επιθυμούν να κάνουν αλλαγές στο σώμα τους με ορμόνες ή εγχειρήσεις “αλλαγής φύλου”, ούτε και ν’ αντιγράψουν πλήρως τους κοινωνικούς κώδικες συμπεριφοράς του "αντίθετου" φύλου.

Τα gendequeer άτομα δεν θεωρούν ότι είναι θηλυκοί/γυναίκες ή αρσενικοί/άντρες, και τα δύο, ή κάπου ενδιάμεσα). Η οργάνωση δηλώνει «εξοργισμένη» για τις μικρές ποινές που επιβάλλονται κάποτε σε βιαστές στην Κύπρο και αναφέρεται σε συγκεκριμένη περίπτωση του Ιουλίου 2015, όπου ένας κατά συρροή βιαστής καταδικάστηκε μόνο σε 7 χρόνια φυλάκιση, για τον κτηνώδη βιασμό μιας 17χρονης κοπελίτσας στην Αγία Νάπα.

Εφηβικό σεξ και πορνεία

Ριζοσπαστικές είναι οι απόψεις του «The Justice Project» στο θέμα της πορνείας και του σωματεμπορίου, καταγγέλλοντας αρχικά το κράτος ότι «κλείνει τα μάτια στην εκμετάλλευση των γυναικών, ιδιαίτερα γυναικών από ανατολικοευρωπαϊκές χώρες». Η οργάνωση προσθέτει τα εξής: «Καταγγέλλουμε την κοινωνικά αποδεκτή πρακτική μερικών γονέων, να πληρώνουν κάποιον sex worker, για να προσφέρει στον έφηβο γιο τους την πρώτη σεξουαλική εμπειρία του. Άλλοι άρρενες έφηβοι πιστεύουν ότι είναι ηθικά αποδεκτό γι’ αυτούς να παίρνουν οι ίδιοι τη σχετική πρωτοβουλία, αγοράζοντας σεξουαλικές υπηρεσίες από γυναίκες. Η επικράτηση αυτής της διεστραμμένης συνήθειας βασίζεται σε μια διαστρεβλωμένη αίσθηση ανδρισμού».

Το «The Justice Project» θεωρεί ότι «η πλειοψηφία των γυναικών που έχουν, ή μπορεί να έχουν ένα καλό εισόδημα από την εργασία τους, δεν θα επέλεγαν ποτέ να μπουν στην πορνεία. Παρόλο τούτο, η πορνεία περιγράφεται ως μια “ελεύθερη επιλογή”, κι αυτός ο ισχυρισμός προβάλλεται συνήθως για να δικαιολογήσει την κακοποίηση, ή την εκμετάλλευση των γυναικών στην πορνεία. Είναι σημαντικό ν’ αναγνωριστεί ότι στις πλείστες των περιπτώσεων, η πορνεία δεν είναι μια ελεύθερη επιλογή, αλλά είναι το αποτέλεσμα των πολύ περιορισμένων ευκαιριών που έχουν οι εκδιδόμενες γυναίκες, οι οποίες χρειάζονται να κερδίσουν τα προς το ζην, για τις ίδιες και συχνά για τα παιδιά τους.

»Σε μερικές περιπτώσεις, μπορεί να έχουν πολύ φτωχή παιδεία, λόγω του οικογενειακού ιστορικού τους και στις πιο πολλές περιπτώσεις διδάχτηκαν ότι οι γυναίκες δεν έχουν άλλη αξία, από την ομορφιά και τη σεξουαλικότητά τους. Τις έχουν μεταχειριστεί ως σεξουαλικά αντικείμενα, τις καταπίεσαν, ενώ η οικονομική και κοινωνική τους κατάσταση τούς αφήνει με μια περιορισμένη δυνατότητα επιλογών, πολύ λιγότερων από τις επιλογές που έχει μια γυναίκα με μεγαλύτερη οικονομική ανεξαρτησία. Το να σπουδάσουν σε πανεπιστήμιο και να επιδιώξουν μια καριέρα ως προσοντούχες επαγγελματίες δεν είναι μια ελεύθερη επιλογή, αλλά ένα προνόμιο».

Πρόστιμα για τα σεξιστικά σχόλια

«Η σεξουαλική παρενόχληση στην Κύπρο κυριαρχεί σε δημόσιους χώρους και στον χώρο εργασίας, και η Κυβέρνηση πρέπει να την πάρει στα σοβαρά», τονίζει η οργάνωση στην ιστοσελίδα της και συνεχίζει: «Εννιά στις δέκα γυναίκες που τη βίωσαν στην εργασία τους το 2014 δεν την κατήγγειλαν, από φόβο μήπως χάσουν τη δουλειά τους. Η διστακτικότητά τους να μιλήσουν για τη σεξουαλική παρενόχληση που υφίστανται είναι το άμεσο αποτέλεσμα της άρνησης της κυπριακής κυβέρνησης να ασχοληθεί σοβαρά, ακόμα και με τις πιο κραυγαλέες περιπτώσεις.

»Να αναφέρουμε ότι η άρνηση του Γενικού Εισαγγελέα να “τιμωρήσει” τον βουλευτή Α. Κυπριανού, για την πρόσφατη σεξουαλική παρενόχληση της βουλευτίνας Ειρήνης Χαραλαμπίδου, είναι ενδεικτική του ευρύτερου προβλήματος, της κυβερνητικής άρνησης αναγνώρισης της σεξουαλικής παρενόχλησης και εφαρμογής της υπάρχουσας νομοθεσίας. Το αποτέλεσμα είναι η σιωπηρή αποδοχή των αντρών που παρενοχλούν σεξουαλικά γυναίκες δημοσίως, φωνάζοντας αισχρά σχόλια από τα αυτοκίνητά τους κι αυτή είναι μια ιδιαίτερα αηδιαστική μέθοδος σεξιστικής παρενόχλησης.

»Ουσιαστικά, όλα τα κορίτσια βιώνουν αυτήν την απειλητική μεταχείριση, από τη στιγμή που μπαίνουν στην εφηβεία και η κατάσταση αυτή είναι τόσο συνηθισμένη, που περνά απαρατήρητη. Όμως, οι άντρες που προσπαθούν να ψαρέψουν γυναίκες και τις παρενοχλούν σε δημόσιους χώρους πρέπει να καταγγέλλονται και να τιμωρούνται με σοβαρά πρόστιμα από την Αστυνομία, ώστε αυτή η πρακτική, που είναι κοινωνικά αποδεκτή για πολύ καιρό, να αντιμετωπισθεί αποφασιστικά».

Μισογυνισμός και ξεχωριστές τουαλέτες

Σε αναφορά για τον σεξισμό στην κοινωνία και την εικόνα του σώματος, η οργάνωση τάσσεται «εναντίον της πανταχού παρούσας αστυνόμευσης του σώματος και της δαιμονοποίησης του πάχους, ιδιαίτερα των γυναικών στην Κύπρο. Οι γυναίκες σε αυτήν τη χώρα είναι υποταγμένες σε κριτήρια ομορφιάς, βασισμένα σε έναν ύπουλο μισογυνισμό, καθώς για πολλούς Κυπρίους η αξία μιας γυναίκας μετριέται, πρωταρχικά, από την ελκυστικότητά της. Εναντιωνόμαστε στα επικριτικά και υποτιμητικά σχόλια εναντίον γυναικών που δεν ανταποκρίνονται σε αυτά τα λανθασμένα κριτήρια και καλούμε όλους να σταθούν απέναντι σε εκείνους που συμμετέχουν σε τέτοιες σεξιστικές πρακτικές. Οι ξεχωριστές τουαλέτες ανδρών και γυναικών πρέπει να καταργηθούν, γιατί είναι καταπιεστικές για τους trans (διεμφυλικούς), ή τους genderqueer. Καθώς η κοινωνία αναγνωρίζει τη ρευστότητα της ταυτότητας φύλου, οι έμφυλες τουαλέτες πρέπει να εξαφανιστούν, γιατί είναι αχρείαστες και δείχνουν έλλειψη σεβασμού σε ανθρώπους με διαφορετική ταυτότητα φύλου».

Μικτός και επαγγελματικός στρατός

Ισχυρή άποψη και για τη στρατιωτική θητεία έχει η ομάδα των νεαρών ακτιβιστών του «The Justice Project», που θεωρούν ότι «η παρούσα πολιτική της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας για τους άντρες στην Κύπρο είναι σεξιστική και πρέπει ν’ αντικατασταθεί από την πολιτική της δημιουργίας ενός επαγγελματικού στρατού αντρών και γυναικών, πάνω σε εθελοντική βάση. Ο λόγος για τον οποίο ζητείται από τους άντρες και όχι από τις γυναίκες να συμπληρώσουν στρατιωτική θητεία είναι γιατί η κοινωνία μας είναι πατριαρχική. Η ιδέα ότι οι άντρες πρέπει να είναι γενναίοι και ανελέητοι πολεμιστές, που προστατεύουν ευάλωτες γυναίκες και παιδιά από ξένους επιδρομείς, είναι αρχαϊκή και πρέπει να εγκαταλειφθεί για πάντα, το συντομότερο δυνατόν».

Ρατσισμός, μετανάστευση, ελληνική γλώσσα

Κατηγορηματικά αντίθετοι στον ρατσισμό είναι οι νέοι του «The Justice Project», επικρίνοντας ιδιαίτερα τις αντιλήψεις πολλών Κυπρίων για τους κοινωνικούς και τους εργασιακούς ρόλους και για την προσαρμογή που κάνουν στους ρόλους αυτούς, σε ανθρώπους διαφορετικής καταγωγής και εθνικότητας. «Εναντιωνόμαστε έντονα στην καθημερινή χρήση των λέξεων “Φιλιππινέζα”, “Σριλανκέζα”, ή “Πακιστανός”, ως συνώνυμες με οικιακούς εργαζόμενους», αναφέρει χαρακτηριστικά η οργάνωση. Δηλώνει επίσης την αντίθεσή της στον «θεσμικό ρατσισμό» και ιδιαίτερα «στο συστηματικό, ρατσιστικό φακέλωμα ανθρώπων από την κυπριακή Αστυνομία», ενώ ζητά «διοικητικά και νομοθετικά μέτρα για αντιμετώπιση των εγκλημάτων με ρατσιστικά κίνητρα, όπως π.χ. τον αντισημιτισμό και την ισλαμοφοβία».

Η οργάνωση ζητά από το κράτος να διασφαλίσει «τον τερματισμό της διαδεδομένης εκμετάλλευσης των μεταναστών εργαζομένων στην Κύπρο από τους εργοδότες τους, την εγγύηση ενός μίνιμουμ μισθού και την παροχή κοινωνικής ασφάλισης σε όλους τους μετανάστες». Επίσης, τονίζει ότι «πρέπει να σταματήσει η κακομεταχείριση των αιτητών ασύλου και των προσφύγων από το κυπριακό κράτος, το οποίο έχει ευθύνη να καλωσορίσει περισσότερους ανθρώπους που χρειάζονται προστασία».

Τέλος, η οργάνωση ζητά αλλαγή στη χρήση της Ελληνικής γλώσσας στην Κύπρο, που, όπως αναφέρει, «αποκαλύπτει τις ομοφοβικές και σεξιστικές ιδέες που κυριαρχούν στην κοινωνία». Αντιτίθεται στη χρήση των ελληνικών όρων για τους «gay», ως υποτιμητικών και των σεξιστικών χαρακτηρισμών για τις γυναίκες ως προβληματικών, ενώ θεωρεί πιο κατάλληλη την αγγλο-αμερικανική ακαδημαϊκή πρακτική της αναφοράς σε πρόσωπα, με τη χρήση της αντωνυμίας «she», ή «they», από την ελληνική πρακτική της χρήσης της αντωνυμίας, «αυτός/αυτόν», «που διαιωνίζει την αντίληψη ότι το αρσενικό φύλο είναι κυρίαρχο».

TAKE THE PLEDGE
“I believe that women, LGBT+ people, ethnic minorities and refugees deserve to live in dignity. Do you? Support @TheJusticeProject”

CONTACT
Send us an email with your questions, comments, and suggestions

Comments are closed.