Ο Μιχάλης Παπαμιχαήλ δημιουργεί επαναχρησιμοποιώντας υλικά
Και δύο νεαρές από την Πάφο χρησιμοποιούν παλιά υλικά για καλλιτεχνικές δημιουργίες

Ο καλλιτέχνης Μιχάλης Παπαμιχαήλ ασχολείται για χρόνια με τη μεταμόρφωση και μεταλλαγή άχρηστων αντικειμένων. Μεταξύ άλλων, χρησιμοποιεί αλουμινένια τενεκεδάκια, τα οποία μετατρέπει σε έργα τέχνης, διατηρώντας ταυτόχρονα αναφορές στην αρχική τους κατάσταση. Ο κ. Παπαμιχαήλ αναμένεται να συμμετάσχει σε θέματα ανακύκλωσης που περιλαμβάνονται στο έργο ReBench του Οργανισμού Πάφος 2017.

Ο ίδιος δήλωσε στο ΚΥΠΕ πως με την παρέμβαση χρηστικής και οικολογικής μορφής τα τενεκεδάκια θα επαναχρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία και εγκατάσταση 6 πάγκων σε διάφορους δημόσιους χώρους, ενώ το πρώτο παγκάκι, όπως ανακοίνωσε, θα είναι έτοιμο τον Φεβρουάριο του 2016.

Ο κ. Παπαμιχαήλ ανέφερε πως η πρότασή του προς τον Οργανισμό περιλαμβάνει κατασκευές πάγκων-καθισμάτων από αλουμινένια τενεκεδάκια και τοποθέτησή τους σε δημόσιους χώρους για χρήση από το κοινό.

Χωρίς ανακύκλωση
Η ιδέα, σημείωσε, ξεκίνησε με την αξιοποίηση άχρηστων υλικών, όπως τα τενεκεδάκια, για διαφορετική χρήση από την αρχική τους, χωρίς ανακύκλωση και ανακατασκευή, με πολύπλοκες και ενεργοβόρες διαδικασίες.

Η εγκατάσταση σε δημόσιους χώρους και η χρήση τους από το κοινό θα προκαλεί την οικολογική συνείδηση, σημείωσε, και θα προτρέπει «για επαναχρησιμοποίηση αντικειμένων με σκοπό την εξοικονόμηση ενέργειας και φυσικών πόρων για τις μελλοντικές γενιές και τη μείωση της ρύπανσης του περιβάλλοντος».

Το λιτό σχήμα και η πολυχρωμία των κατασκευών, πέρα από τον διακοσμητικό ρόλο στον χώρο που θα τις φιλοξενεί, θα αφαιρεί κάθε αρνητική εντύπωση για ό,τι ονομάζουμε «σκουπίδια», όπως είπε.

Τα παγκάκια θα τοποθετηθούν με τη συμμετοχή και εμπλοκή σχολείων της Πάφου σε ανοικτούς δημόσιους χώρους το 2016 και 2017.
Ο καλλιτέχνης Μιχάλης Παπαμιχαήλ κατάγεται από τη Λεμεσό και γεννήθηκε στις 5 Οκτωβρίου του 1978. Σπούδασε Ψυχολογία και Καλές Τέχνες στο Κολέγιο Santa Monica, Los Angeles, CA, ΗΠΑ, στην Επαγγελματική Σχολή Καλών Τεχνών, Μόναχο, Γερμανία και στην Ακαδημία Καλών Τεχνών, Μόναχο, Γερμανία (Τάξη Andreas v. Weizsacker).

Έχει στο ενεργητικό του πολυάριθμες εκθέσεις, που πραγματοποίησε σε πολλές χώρες εκτός από την Κύπρο, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, στην Ελλάδα, στη Σερβία καθώς και στο Μόναχο της Γερμανίας.

«Αντίστροφη Μέτρηση»
Ενδεικτικό της δουλειάς του είναι το έργο «Αντίστροφη Μέτρηση», το οποίο, όπως ο ίδιος ανέφερε, έχει την εμφάνιση ενός ψηφιακού ρολογιού-πύργου, όπως αυτά που συχνά βλέπει κανείς ως ένδειξη της ώρας και της θερμοκρασίας στην πόλη όπου στέκονται. Με αυτό τον τρόπο, η «Αντίστροφη Μέτρηση», επίσης, μετράει κάτι τρέχον. Τοποθετώντας αυτό το έργο στη Νεκρή Ζώνη της Κύπρου, ο Μιχάλης Παπαμιχαήλ οραματίζεται και τις δύο πλευρές του ρολογιού-πύργου σαν μια τεκμηρίωση των ανθρώπινων ζωών που παραμένουν αγνοούμενες από το 1974.

Περισσότερο -όπως είπε- σαν μια κίνηση φιλίας παρά σαν μια υπόσχεση της προοπτικής ότι οι αγνοούμενοι θα φθάσουν στο μηδέν, η «Αντίστροφη Μέτρηση» επίσης λειτουργεί σαν μια αλληγορία για μια νέα αυγή. «Όπως ένα online αρχείο ενημερώνεται τακτικά, αυτό, επίσης, έμπιστα προσδοκεί την αντίστροφη μέτρηση προς την επανένωση, η οποία θα συμβεί όταν τα σύνορα διαλυθούν», συμπλήρωσε.

«Εξετάζοντας το χάος με οδηγό»
Επίσης με το έργο του τo 2014 «Εξετάζοντας το χάος με οδηγό», ο καλλιτέχνης κατασκευάζει ένα δωμάτιο, μέσα στο οποίο η θέαση του χώρου ξεφεύγει της άμεσης πρόθεσης του συμμετέχοντα.

Ένας τυφλός οδηγός, είπε, προσανατολίζει τον θεατή μέσα σε κάτι που φαίνεται ότι είναι ένας άνευ περιορισμών χώρος. Αναδημιουργώντας μια ανθρώπινη εμπειρία με το να αισθάνεσαι τι το άλλο άτομο βιώνει είναι μια εφεύρεση για ενσυναίσθητες συναντήσεις, τις οποίες ο Μιχάλης Παπαμιχαήλ πρόθυμα εισάγει μέσω της καλλιτεχνικής του δουλειάς.

«Πάρε ένα γλειφιτζούρι»
Εξάλλου, στη δουλειά του «Πάρε ένα γλειφιτζούρι» το έτος 2014, ασχολείται με ζητήματα που έχουν να κάνουν με καταπιεστικές ιδεολογίες - ψευδαισθήσεις προσωρινά παγιδευμένες σε άλλοτε «πολλά υποσχόμενα» συστήματα εξουσίας και πολιτικής, όπως ο καλλιτέχνης ανέφερε στο ΚΥΠΕ.

Περιγράφοντας το έργο του ανέφερε ότι «γραμμές από ελκυστικά γλειφιτζούρια απογοητεύουν τον θεατή όπως η σκληρυμένη σακχαρόζη δεν αποδίδει την επίδραση που τα πραγματικά συστατικά έχουν κατ’ ακρίβεια στον καταναλωτή - ομοίως, τα δημοκρατικά συστήματα σήμερα δεν αντιπροσωπεύουν τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων, προκαλώντας, από εκεί και πέρα, μεγαλύτερη παραφωνία στην κοινή γνώμη».

«Κοιτάζοντας μπροστά»
Ο Μιχάλης Παπαμιχαήλ ανέφερε επίσης πως, στο έργο του «Κοιτάζοντας μπροστά», η αναπηρική καρέκλα που κατασκευάστηκε υποδηλώνει επίσης άλλες μορφές ακινητοποίησης, όχι φυσικές αλλά πνευματικές, πολιτικές και οικονομικές.

Αυτό το ισχυρό έργο δεν υπογραμμίζει μόνο τον βαθμό παθητικότητας με τον οποίο οι άνθρωποι επλήγησαν στην Κύπρο το 2013 μετά που υπέστησαν μία κρίση χρέους σχεδόν εν μιά νυκτί, όπως είπε. Σ' ένα πιο αισιόδοξο επίπεδο, το έργο «Κοιτάζοντας Μπροστά» είναι μια υπενθύμιση στους θεατές ότι η ευαισθητοποίηση είναι μια προτεραιότητα στην εποχή μας, και ο οραματισμός ενός άλλου κόσμου, να εξαπλώνεται για και μαζί με αυτούς οι οποίοι είναι αυστηρά δεμένοι κάτω, είναι ένα άλμα ευθέως μπροστά, κατέληξε.

Έκθεση ρετρό κατασκευών στην Πάφο
Πρωτότυπες κατασκευές από τσιμέντο, σίδερο και ξύλο και από ανακυκλώσιμα υλικά, παρουσίασαν χθες στο χώρο του «Πλατώ», σε έκθεσή τους, δύο νεαρές από την Πάφο, η Λουίζα Λεμονάρη και Μιχαέλλα Ποουτίδου.

Μιλώντας στο ΚΥΠΕ, η Λουίζα Λεμονάρη, δικηγόρος και καλλιτέχνης, ανέφερε πως οι κατασκευές της είναι από τσιμέντο και σίδερο, ενώ σε αρκετές περιπτώσεις και από υλικά, κυρίως ξύλα και σίδερα, που δεν χρησιμοποιούνται και η ίδια ανακυκλώνει, δημιουργώντας με καλλιτεχνική προσέγγιση νέα χρήση στα υλικά.

Οι ποικίλες κατασκευές και τα καλλιτεχνικά δημιουργήματα, όπως φωτιστικά, κηροπήγια, τραπέζια, βοηθητικά τραπέζια, παγκάκια, κρεμάστρες, καλόγηροι, γλάστρες και διάφορα καλλιτεχνήματα που μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως διακοσμητικά προσδίδουν -όπως είπε- διαφορετικό χαρακτήρα στον χώρο.

Τα υλικά, συνέχισε, που χρησιμοποιούνται -και είναι ανακυκλώσιμα, αφού έχουν ξαναχρησιμοποιηθεί- είναι το ξύλο και το σίδερο, τα οποία τα συγκεντρώνουν από διάφορους χώρους.

Ακολούθως, ξεκινά η διαδικασία συντήρησης με λάδι, φάρμακο και στη συνέχεια αρχίζει η κατασκευή και η δημιουργία, με έμπνευση και μεράκι.
Όλες οι κατασκευές και τα τεχνήματα, συνέχισε η κ. Λεμονάρη, είναι σε ένα ρετρό στυλ και ύφος, αφού συνδυάζουν το παλιό με το μοντέρνο.

Η ίδια είπε πως ασχολείται με τη συγκεκριμένη τέχνη τον τελευταίο χρόνο, δηλώνοντας ωστόσο ότι έχει δεχθεί αρκετές επιρροές και από τη μητέρα της, που είναι ζωγράφος.

Η Μιχαέλλα Ποουτίδου, σχεδιάστρια, ασχολείται συστηματικά με την καλλιτεχνική δημιουργία. Πάντοτε, δηλώνει, την ενδιέφερε η τέχνη, η χειροτεχνία και τα τεχνήματα.
Σε ερώτηση πού βρίσκει τα υλικά που χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη για τα έργα της, περιέγραψε πως η αναζήτηση λαμβάνει πολλές φορές τον χαρακτήρα εξόρμησης και για τον εντοπισμό απαιτείται έρευνα, κυρίως στη περίπτωση του ξύλου.

Στη συνέχεια -όπως είπε- επιστρατεύεται η φαντασία και η έμπνευση, που καταλήγουν στη δημιουργία καλλιτεχνικών αντικειμένων.
Η έκθεση είναι η δεύτερη που διοργανώνουν οι νεαρές στην Πάφο, ενώ οι πρωτοπόρες κατασκευές τους έχουν παρουσιαστεί και σε έκθεση στη Λευκωσία.

* Η παρουσίαση και το ρεπορτάζ εντάσσονται στο πλαίσιο του έργου Rethink Reduce-Reuse-Recycle, το οποίο χρηματοδοτείται από το πρόγραμμα LIFE+ της ΕΕ (Κωδικός έργου: LIFE13 INF/CY/000910). Ανάδοχος Φορέας: ΡΙΚ. Εταίροι: GreenDot Κύπρου, Τμήμα Περιβάλλοντος του Υπουργείου Γεωργίας και Περιβάλλοντος, Παιδαγωγικό Ινστιτούτο Κύπρου, ΚΥΠΕ, Fost Plus Βελγίου