ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ ΤΗΣ UNHCR, ΓΙΑ ΘΕΜΑΤΑ ΥΠΗΚΟΟΤΗΤΑΣ-ΑΝΙΘΑΓΕΝΕΙΑΣ

H χώρα μας δεν γνωρίζει καν τον αριθμό τους(!), όπως αποκάλυψε η Επίτροπος Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων

Ελίζα Σαββίδου: «Η υποχρέωση προστασίας των προσώπων χωρίς ιθαγένεια και διασφάλισης της δυνατότητάς τους να ζουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια ισχύει, ανεξαρτήτως του γεγονότος της μη υπογραφής από την Κυπριακή Δημοκρατία των σχετικών διεθνών συμβάσεων»

Λήδα Κουρσουμπά: «Θεωρώ απαραίτητο, η κυπριακή πολιτεία να προχωρήσει στην υιοθέτηση του απαραίτητου νομοθετικού πλαισίου και των σχετικών διαδικασιών, ώστε να συμμορφωθεί πλήρως με τις υποχρεώσεις της για θέματα ανιθαγένειας, που απορρέουν από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού»

Απροστάτευτοι είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες χωρίς ιθαγένεια, που διαμένουν στο έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας, η οποία μάλιστα δεν γνωρίζει καν τον αριθμό τους(!), όπως αποκάλυψε η Επίτροπος Διοικήσεως και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Ελίζα Σαββίδου, επισημαίνοντας ότι, «η εσωτερική έννομη τάξη αντιμετωπίζει τα πρόσωπα χωρίς ιθαγένεια με έναν αποσπασματικό τρόπο, που αδυνατεί να τους παρέχει επαρκή και αποτελεσματική προστασία».

Αυτό επιβεβαίωσε και η Επίτροπος για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Παιδιού Λήδα Κουρσουμπά, που τόνισε ότι «δεν θα μπορούσαν να απαντήσουν ούτε οι Αρχές του κράτους», ιδιαίτερα για τον αριθμό των παιδιών των ανιθαγενών ατόμων στην Κύπρο». Οι δύο Επίτροποι ήταν ανάμεσα στους βασικούς ομιλητές σε σεμινάριο που συνδιοργάνωσε στις 7 Οκτωβρίου 2015, μαζί με την Επίτροπο Διοικήσεως, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Κύπρο (UNHCR), όπου συζητήθηκαν θέματα υπηκοότητας και ανιθαγένειας στην Κύπρο και παγκοσμίως - καθώς η ανιθαγένεια αποτελεί παγκόσμιο πρόβλημα που επηρεάζει 10 εκατομμύρια ανθρώπους, από τους οποίους οι 600 χιλιάδες βρίσκονται στην Ευρώπη.

Βασικοί ομιλητές στο σεμινάριο, που έγινε στο Συνεδριακό Κέντρο «Φιλοξενία» στη Λευκωσία, ήταν επίσης ο Damtew Dessalegne, επικεφαλής της UNHCR στην Κύπρο, η δικηγόρος ανθρωπίνων δικαιωμάτων Νικολέτα Χαραλαμπίδου και η λειτουργός της UNHCR στις Βρυξέλλες Inge Sturkenboom. Προσκαλεσμένοι ήταν κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί παράγοντες, καθώς και διεθνείς εμπειρογνώμονες, που αντάλλαξαν απόψεις και εμπειρίες, ιδιαίτερα για τις αιτίες της ανιθαγένειας, τους τρόπους προστασίας των ανιθαγενών προσώπων και τους τρόπους πρόληψης και μείωσης της ανιθαγένειας. Το σεμινάριο διοργανώθηκε στο πλαίσιο της παγκόσμιας εκστρατείας που ξεκίνησε η Ύπατη Αρμοστεία το 2014, με στόχο την εξάλειψη της ανιθαγένειας μέσα στα επόμενα 10 χρόνια.

Σημειώνουμε την παρατήρηση της Επιτρόπου για το Παιδί Λήδας Κουρσουμπά, η οποία εξέφρασε την ευαρέσκειά της για την παρουσία στο σεμινάριο στελεχών του αρμόδιου Υπουργείου Εσωτερικών, αλλά ταυτόχρονα και τη δυσφορία της, γιατί απουσίαζαν από αυτό λειτουργοί των υπηρεσιών του Υπουργείου, «που παίρνουν τις αποφάσεις», όπως είπε, στο συγκεκριμένο ζήτημα, δηλαδή του Τμήματος Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, και της Υπηρεσίας Αλλοδαπών και Μετανάστευσης.

«Έπρεπε να ήταν εδώ», είπε χαρακτηριστικά, «αφού είναι οι παραλήπτες πολλών παρεμβάσεων και εκθέσεών μας. Πρέπει να αντιλαμβάνονται ότι είναι θέμα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν έχουν να κάνουν μόνο με εμένα, αλλά με όλους τους ανθρώπους. Και ότι οι ανιθαγενείς είναι μια ευάλωτη ομάδα, και τα παιδιά αυτής της ομάδας είναι διπλά και τριπλά ευάλωτα. Ως θεσμός και ως ελεγκτικός μηχανισμός, είπα συχνά ότι πρέπει να διορθώσουμε δυσκολίες που υπάρχουν στο σύστημα - και το εργαλείο για να αλλάξουμε πράγματα είναι η ενδυνάμωση των λειτουργών των Υπουργείων, με σεμινάρια επιμόρφωσης, όπως το σημερινό».

Ένα ελάχιστο πλέγμα δικαιωμάτων

«Ένα ιδιαίτερα σημαντικό και εξαιρετικά επίκαιρο θέμα, υπό το φως και της αυξανόμενης μετακίνησης προσφύγων στην Ευρώπη, και του ρίσκου που αυτή εμπεριέχει για τη δημιουργία νέας γενεάς παιδιών χωρίς ιθαγένεια», χαρακτήρισε το ζήτημα της ανιθαγένειας η Επίτροπος Διοικήσεως στην ομιλία της, λέγοντας ότι το Γραφείο της, ως Εθνική Ανεξάρτητη Αρχή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, εξέτασε το ζήτημα του νομικού καθεστώτος των ανιθαγενών στην Κύπρο.

Ανέφερε και τα εξής: «Δεδομένου ότι η Κύπρος περιλαμβάνεται στις χώρες που δεν έχουν προσχωρήσει σε καμίαν από τις δύο Διεθνείς Συμβάσεις για τα ζητήματα της ανιθαγένειας, βασική θέση μου είναι ότι είναι αναγκαία η, σε πρώτο τουλάχιστον στάδιο, υπογραφή και επικύρωση της Διεθνούς Σύμβασης για το Καθεστώς των Ανιθαγενών του 1954, αφού αυτή αποτελεί μια πολύ γερή βάση, πάνω στην οποία μπορεί να θεμελιωθεί το θεσμικό πλαίσιο για τη διασφάλιση των δικαιωμάτων των προσώπων χωρίς ιθαγένεια. Όπως, άλλωστε, υπογραμμίζει και η Υπάτη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στη σχετική εκστρατεία της, κάτι τέτοιο θα αποδείκνυε τη δέσμευση της χώρας στα διεθνώς αναγνωρισμένα ανθρώπινα δικαιώματα και ανθρωπιστικά πρότυπα.

»Σε κάθε περίπτωση, θέση του Γραφείου μου είναι ότι η υποχρέωση προστασίας των προσώπων χωρίς ιθαγένεια και διασφάλισης της δυνατότητάς τους να ζουν με ασφάλεια και αξιοπρέπεια ισχύει, ανεξαρτήτως του γεγονότος της μη υπογραφής από την Κυπριακή Δημοκρατία των σχετικών διεθνών συμβάσεων, αφού αποτελεί απόρροια του ευρύτερου διεθνούς πλαισίου προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το οποίο επιβάλλει σε κάθε κράτος τον σεβασμό των βασικών δικαιωμάτων και ελευθεριών κάθε προσώπου που βρίσκεται εντός της επικράτειάς του. Συνεπώς, είναι ούτως ή άλλως επιβεβλημένη η θέσπιση κατάλληλων κανόνων και διαδικασιών, που θα εγγυώνται τον έγκαιρο εντοπισμό και αναγνώριση των προσώπων χωρίς ιθαγένεια, και την παραχώρηση προς αυτά ενός ελάχιστου αναγκαίου πλέγματος δικαιωμάτων, όπως είναι η έκδοση εγγράφων ταυτότητας, η χορήγηση άδειας παραμονής/εργασίας και η δυνατότητα πρόσβασης σε εκπαίδευση και υπηρεσίες υγείας».

Αποκλεισμένα τα ανιθαγενή παιδιά

Το πρόβλημα της ανιθαγένειας, μέσα από την ιδιαίτερη πτυχή που αφορά τα παιδιά, ανέλυσε στην τοποθέτησή της η Επίτροπος Λήδα Κουρσουμπά, επισημαίνοντας αρχικά τις σχετικές αδυναμίες της κυπριακής νομοθεσίας. «Ειδικότερα», όπως είπε, ο περί Αρχείου Πληθυσμού Νόμος του 2002, όπως έχει τροποποιηθεί, δεν περιλαμβάνει οποιαδήποτε διάταξη για υλοποίηση και εφαρμογή των υποχρεώσεων που απορρέουν από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, έτσι ώστε να διασφαλίζει το δικαίωμα κάθε ανιθαγενούς παιδιού που διαμένει στην Κύπρο, σε ιθαγένεια.

Απουσιάζουν, τόσο οι ουσιαστικές διατάξεις που να κατοχυρώνουν το εν λόγω δικαίωμα, όσο και θεσμοθετημένες διαδικασίες ή/και κανονισμοί εντοπισμού ανιθαγενών παιδιών, ή/και αποκατάστασης του δικαιώματός τους στην ιθαγένεια. Παρά το γεγονός ότι οι διατάξεις της Σύμβασης, σύμφωνα με το Σύνταγμα, έχουν άμεση εφαρμογή και υπερέχουν των εθνικών νόμων, θα πρέπει να θεσπιστούν οι απαραίτητες εφαρμοστικές διατάξεις (implementing measures), για να μπορεί να υλοποιηθεί αποτελεσματικά το δικαίωμα των παιδιών, όπως αυτό κατοχυρώνεται στη Σύμβαση.

Οι διατάξεις αναφορικά με την πολιτογράφηση αλλοδαπών ως Κυπρίων δεν ικανοποιούν την ορθή εφαρμογή της Σύμβασης, αφού απαιτείται η νόμιμη παραμονή στη χώρα για περίοδο πέντε ή επτά ετών, ανάλογα με την περίπτωση, ενώ η αίτηση για πολιτογράφηση μπορεί να υποβληθεί μόνο από ενήλικα άτομα. Οι διατάξεις αυτές αποκλείουν, ουσιαστικά, τα παιδιά που βρίσκονται στην Κύπρο και είναι, για οποιονδήποτε λόγο, ανιθαγενή, από την πρόσβαση σ’ ένα από τα πιο σημαντικά δικαιώματά τους: Αυτό το οποίο προσδιορίζει και την ταυτότητά τους».

Να συμμορφωθεί με τη Σύμβαση

«Αναγνωρίζω ότι η κυπριακή πολιτεία, για λόγους που σχετίζονται με το πολιτικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η χώρα, επιδεικνύει μιαν αυξημένη επιφυλακτικότητα όσον αφορά τα θέματα αυτά», είπε η Επίτροπος για το Παιδί και πρόσθεσε: «Ωστόσο, στη βάση της προοπτικής που μας προσφέρουν τα δικαιώματα του παιδιού, και ειδικότερα της συμμετοχής της Κυπριακής Δημοκρατίας στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού, η απουσία τέτοιων διατάξεων και σχετικών διαδικασιών δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Περαιτέρω, θεωρώ ότι η δέσμευση του Κράτους να προστατεύει τα δικαιώματα του παιδιού και να προωθεί την εξυπηρέτηση του συμφέροντός του, το υποχρεώνει να επανεξετάσει τον τρόπο που χειρίζεται θέματα ανιθαγένειας, ειδικότερα στις περιπτώσεις ενήλικων με παιδιά. Για τον λόγο αυτό, θεωρώ απαραίτητο η κυπριακή πολιτεία να προχωρήσει στην υιοθέτηση του απαραίτητου νομοθετικού πλαισίου και των σχετικών διαδικασιών, ώστε να συμμορφωθεί πλήρως με τις υποχρεώσεις της, που απορρέουν από τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για τα Δικαιώματα του Παιδιού».

Διαιωνίζεται από μόνη της…

Σύμφωνα με τη Λήδα Κουρσουμπά, «μια από τις πιο τραγικές όψεις της ανιθαγένειας είναι ότι αυτή μπορεί να διαιωνίζεται από μόνη της. Στις περισσότερες περιπτώσεις, όταν οι γονείς είναι ανιθαγενείς, τα παιδιά τους καθίστανται ανιθαγενή από τη στιγμή της γέννησής τους. Μια από τις πιο τραγικές διαστάσεις της κατάστασης που προέκυψε μετά τον πόλεμο στη Συρία και την προσφυγοποίηση εκατομμυρίων ανθρώπων, που βρίσκονται διάσπαρτοι στις γειτονικές χώρες, είναι ο μεγάλος αριθμός παιδιών, τα οποία παραμένουν χωρίς επίσημα χαρτιά υπηκοότητας και, ουσιαστικά, ανιθαγενή.

Ένα άτομο/παιδί χωρίς ιθαγένεια, δεν αποξενώνεται από τα ανθρώπινά του δικαιώματα, τουλάχιστον από νομικής άποψης. Στην πράξη, ωστόσο, η ανιθαγένεια συνιστά ουσιαστικό εμπόδιο για την απόλαυση του ευρύτερου φάσματος των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και, ιδιαίτερα, των κοινωνικών και οικονομικών δικαιωμάτων, τα οποία απαιτούν θετική ενέργεια του κράτους για την απόλαυσή τους. Στα θέματα πολιτογράφησης, η πρόσβαση των παιδιών με μεταναστευτικό υπόβαθρο που διαμένουν στην Κύπρο για πολλά χρόνια ή που, ακόμα, γεννήθηκαν στην Κύπρο, είναι σχεδόν αδύνατη, λόγω τόσο νομοθετικών διατάξεων όσο και της αυστηρής πολιτικής που ακολουθείται στο θέμα των πολιτογραφήσεων».

Κούρδοι Συρίας και ασυνόδευτα παιδιά

Η Επίτροπος για την Προστασία των Δικαιωμάτων του Παιδιού κατήγγειλε ότι «παιδιά χωρίς κυπριακή ιθαγένεια, αλλά και χωρίς το απαιτούμενο νομικό καθεστώς, παραμένουν αποκλεισμένα από βασικά κοινωνικά και οικονομικά τους δικαιώματα. Πολλές φορές, δε, η αδυναμία απόκτησης νομικού καθεστώτος παραμονής έγκειται στην ανιθαγένειά τους, αφού, χωρίς οποιαδήποτε έγγραφα, δεν μπορούν να υποβάλουν και οποιεσδήποτε αιτήσεις γι' απόκτηση καθεστώτος παραμονής».

Πρόσθεσε ότι «στην Κύπρο, το θέμα των ανιθαγενών παιδιών συνιστά ένα υπαρκτό πρόβλημα. Απαιτείται, όμως, περαιτέρω έρευνα και συντονισμένη προσπάθεια όλων των Αρχών, για διαπίστωση του εύρους του προβλήματος. Είμαι σίγουρη ότι, εάν ερωτηθούν σήμερα οι αρμόδιες Αρχές για τον αριθμό των ανιθαγενών παιδιών στην Κύπρο, δεν θα είναι σε θέση να απαντήσουν. Μια ομάδα παιδιών που ζουν στην Κύπρο σε κατάσταση ανιθαγένειας, λόγω ανιθαγένειας και των γονέων τους, είναι αυτή των απάτριδων Κούρδων της Συρίας, από τους οποίους είχε, παλαιότερα, αφαιρεθεί η συριακή ιθαγένεια από την κυβέρνηση της Συρίας. Υπάρχουν, επίσης, ασυνόδευτα παιδιά τα οποία, πολλές φορές, δεν έχουν κανένα έγγραφο στην κατοχή τους και, εκ των πραγμάτων, δεν έχουν πρόσβαση σε οποιαδήποτε ιθαγένεια».

Στον δαίδαλο της γραφειοκρατίας

Αξιοσημείωτη ήταν η παρέμβαση της λειτουργού του Γραφείου της Επιτρόπου Διοικήσεως Μελίνας Τριγγίδου, στη συζήτηση που ακολούθησε τις αρχικές τοποθετήσεις των ομιλητών, που τόνισε μεταξύ άλλων ότι «με την ανάθεση του ζητήματος στο Τμήμα Αρχείου Πληθυσμού και Μετανάστευσης, υπάρχει ο κίνδυνος το θέμα των ανιθαγενών να υποτιμηθεί και να 'χαθεί' μέσα στις δαιδαλώδεις αρμοδιότητες και διαδικασίες του Τμήματος, οι οποίες, όπως κατ’ επανάληψιν παρατηρήσαμε, χαρακτηρίζονται από γραφειοκρατία, καθυστερήσεις, δυσκαμψία, αδιαφάνεια και έλλειψη εχεγγύων νομικής ασφάλειας και προβλεψιμότητας.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση γυναίκας που αποτάθηκε (28.1.2013), μέσω μη κυβερνητικής οργάνωσης στο Γραφείο, ζητώντας την παρέμβασή μας, για να εξασφαλίσει άδεια παραμονής. Η συγκεκριμένη γυναίκα κατάγεται από το Ουζμπεκιστάν, κράτος του οποίου κατείχε την υπηκοότητα μέχρι το 2003, οπότε και την απώλεσε όταν απέκτησε τη ρωσική υπηκοότητα, ως σύζυγος Ρώσου πολίτη. Το 2005 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της μόνιμα στην Κύπρο, εξασφαλίζοντας, έκτοτε, τις απαραίτητες άδειες παραμονής.

Μετά το διαζύγιό της το 2010, διαμένει στην Κύπρο με τις δύο της κόρες, που είναι μαθήτριες σε σχολείο εδώ. Το 2010 ενημερώθηκε από τη Ρωσική Πρεσβεία στη Λευκωσία ότι η διαδικασία με την οποία της είχε παραχωρηθεί, το 2003, η ρωσική υπηκοότητα έπασχε, και, για τον λόγο αυτό, δεν θεωρείται, πλέον, Ρωσίδα υπήκοος. Από τότε, κατέστη ανιθαγενής, δεδομένου ότι η επανάκτηση της ιθαγένειας της χώρας καταγωγής της δεν είναι εφικτή, μετά την, από μέρους της, αποκήρυξη της υπηκοότητας, το 2003. Ελλείψει διαβατηρίου, η παραπονούμενη είχε πια στερηθεί τη δυνατότητα ανανέωσης της άδειας παραμονής της στην Κύπρο. Έγιναν πολλές προσπάθειες από πλευράς μας, μέχρι πρόσφατα, όταν παραχωρήθηκε, εντέλει, το καθεστώς του πρόσφυγα στην ίδια και στα παιδιά της».

«Απαγορευμένες» σπουδές στο εξωτερικό

Η Μελίνα Τριγγίδου αναφέρθηκε και στο θέμα της έκδοσης «laissez passer», ως ταξιδιωτικού εγγράφου, σε δικαιούχους συμπληρωματικής προστασίας και, ειδικότερα, στις περιπτώσεις ανιθαγενών ατόμων, τα οποία δεν έχουν, εκ των πραγμάτων, τη δυνατότητα έκδοσης διαβατηρίου. Είπε ότι «με βάση την κείμενη νομοθεσία, το μόνο έγγραφο που προβλέπεται για τους μη κατόχους εθνικού διαβατηρίου, που δεν είναι αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, είναι το 'laissez passer', γεγονός που δημιουργεί προβλήματα στους δικαιούχους του εν λόγω εγγράφου, αφού αυτό φαίνεται να περιορίζει σε μεγάλο βαθμό την μετακίνησή τους, δεδομένου ότι, αρκετές ευρωπαϊκές χώρες, δεν αποδέχονται το 'laissez passer', για σκοπούς θεώρησης εισόδου.

Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση οικογένειας Κόυρδων από τη Συρία, ανιθαγενών και κατόχων συμπληρωματικής προστασίας, οι οποίοι διαμένουν 10 και πλέον χρόνια στην Κύπρο. Η μεγάλη κόρη του ζευγαριού είναι φέτος τελειόφοιτη δημόσιου σχολείου, και επιθυμία της είναι να σπουδάσει στο εξωτερικό. Η έλλειψη ταξιδιωτικών εγγράφων που να της επιτρέπουν να ταξιδέψει εκτός Κύπρου καθιστά, στο παρόν στάδιο, αδύνατη την πρόσβασή της σε τριτοβάθμια εκπαίδευση».

Διεκδίκησαν δυναμικά και πήραν υπηκοότητα…

Στη φωτογραφία αριστερά, στιγμιότυπο από εκδήλωση αλληλεγγύης έξω από τη Βουλή, τον Μάιο 2015, στους Κούρδους απεργούς πείνας Abdel Alsattar και Mahmoud Hassan, όπως και στους γονείς του Mahmoud, Ibrahim Hassan και Sabah Janbali. Περιλαμβάνονται σε δεκάδες απάτριδα άτομα κουρδικής καταγωγής από τη Συρία (ajanib), μεταξύ των οποίων πολλά γυναικόπαιδα, κάτοικοι κυρίως της πόλης και επαρχίας Πάφου, που οργάνωσαν τον Οκτώβρη 2014 μιαν αποτελεσματική, όπως αποδείχθηκε, πολύμηνη εκδήλωση διαμαρτυρίας, διαμένοντας σε αντίσκηνα έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών, με αίτημα την παραχώρηση του προσφυγικού καθεστώτος και, στη συνέχεια, της κυπριακής υπηκοότητας.

Οι τέσσερεις προαναφερθέντες παρέμειναν στον χώρο αυτό για 10 μήνες, ενώ στο ενδιάμεσο οι Abdel Alsattar και Mahmoud Hassan έκαναν απεργία πείνας, που κράτησε για 58 ολόκληρες μέρες. Τον Αύγουστο 2015, το Υπουργείο Εσωτερικών τους ενημέρωσε ότι έχουν εξεταστεί οι αιτήσεις τους για υπηκοότητα και ότι προχώρησε στην παραχώρηση της κυπριακής υπηκοότητας, σε όσα άτομα τηρούν το απαραίτητο χρονικό διάστημα συνεχόμενης διαμονής στην επικράτεια της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Για τα υπόλοιπα άτομα, το Υπουργείο αποφάσισε να προχωρήσει άμεσα στην έκδοση ταξιδιωτικών εγγράφων, ώστε να μπορούν να ταξιδεύσουν, μέχρι και αυτοί να συμπληρώσουν τον απαραίτητο χρόνο διαμονής στη Δημοκρατία, για την παραχώρηση της κυπριακής υπηκοότητας. Η ΚΙΣΑ είχε ανακοινώσει ότι «εκτιμά τη θετική και ιδιαίτερα σημαντική παρέμβαση στο θέμα αυτό του Υπουργού Εσωτερικών Σωκράτη Χάσικου, και του Αναπληρωτή Γενικού Διευθυντή του Υπουργείου Εσωτερικών Κωνσταντίνου Νικολαΐδη».

Στη φωτογραφία δεξιά, 10 Ιρανοί αναγνωρισμένοι πρόσφυγες, που διαμένουν στο νησί για περισσότερα από 15 χρόνια, διεκδίκησαν επίσης την κυπριακή υπηκοότητα, με εκδήλωση διαμαρτυρίας το ίδιο διάστημα, έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών. Μας είπαν ότι το αίτημά τους για πολιτογράφηση χρονολογείται τα τελευταία 6-7 χρόνια. «Γεννήσαμε παιδιά, τα μεγαλώσαμε και τα μορφώσαμε στην Κύπρο, αλλά χωρίς μια ταυτότητα και μια ιθαγένεια δεν έχουν μέλλον», παρατήρησαν.