ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ BULLYING… ΚΑΙ ΔΥΟ… ΚΑΙ ΤΡΕΙΣ…

Τα περιστατικά βίας έχουν αυξηθεί δραματικά στα σχολεία. Όλοι το αναγνωρίζουν, οι αρμόδιοι εξαγγέλλουν εκστρατείες καταπολέμησης των φαινομένων εκφοβισμού, οι αφίσες ενάντια στο bullying διακοσμούν τους διαδρόμους των σχολείων και η κοινωνία βαδίζει στους ρυθμούς συνθημάτων «όχι στον σχολικό εκφοβισμό».

Περισσότερα από 1.100 περιστατικά καταγράφηκαν πριν από 2 χρόνια μόνο στις Τεχνικές Σχολές! Τα αποτελέσματα των μετρήσεων έδειξαν επίσης ότι όσο αυξάνονται τα διάφορα κοινωνικά προβλήματα, καταγράφεται αύξηση και στα φαινόμενα βίας και εκφοβισμού…

Οι ευθύνες της Πολιτείας περιορίζονται κατά πολύ εφόσον δεν υπάρχει ποινικοποίηση ακόμη του bullying. Οι ευθύνες της κοινωνίας περιορίζονται στα όρια που θέτει ο καθένας για τον εαυτό του. Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ολοένα και περισσότερα παιδιά μιλούν και προχωρούν σε καταγγελίες των φαινομένων βίας.

Βασική προτεραιότητα της Κυβέρνησης, όπως ανακοινώθηκε, είναι η πρόληψη με σκοπό την προστασία των νεαρών παραβατών, την προώθηση υγιούς σχολικού περιβάλλοντος και την ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού.

Το σημαντικότερο είναι όλοι μας να κατανοήσουμε ότι η ρίζα του προβλήματος μπορεί να είναι στη δική μας συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά μας και ότι είναι στο χέρι μας ν' αλλάξουμε την κατάσταση. Αφού μπορούμε, γιατί δεν το κάνουμε;

Το φαινόμενο του bullying σίγουρα δεν είναι σημερινό. Μικρή θυμάμαι συνομήλικούς μου να απομονώνουν αδύναμα παιδιά και να επιτίθενται λεκτικά ή σωματικά με σκοπό να επιβληθούν και να επιδείξουν δύναμη ισχύος στο σχολικό περιβάλλον. Επίσης θυμάμαι τις τιμωρίες που επιβάλλονταν σε τέτοια παιδιά όταν γίνονταν «τσακωτά» από εκπαιδευτικούς. Τιμωρίες που σχετίζονταν με σκόπιμη απουσία στο μάθημα ή με την τελική αξιολόγηση του παιδιού. Δεν μπορώ να πω αν επέφεραν κάποιο αποτέλεσμα εφόσον η διαδικασία έμεινε η ίδια: επίδειξη δύναμης, επίθεση, τιμωρία (και αν!).

Τα περιστατικά βίας έχουν αυξηθεί δραματικά στα σχολεία. Όλοι το αναγνωρίζουν, οι αρμόδιοι εξαγγέλλουν εκστρατείες καταπολέμησης των φαινομένων εκφοβισμού, οι αφίσες ενάντια στο bullying διακοσμούν τους διαδρόμους των σχολείων και η κοινωνία βαδίζει στους ρυθμούς συνθημάτων «όχι στον σχολικό εκφοβισμό».

Όποιος είναι έξω απ' το χορό…

Η Μαρία είναι μόλις 10 χρονών. Της αρέσει πολύ ο χορός και λατρεύει να συμμετέχει σε διάφορες σχολικές εκδηλώσεις… ή μάλλον λάτρευε. Όταν της ανακοίνωσε ο δάσκαλος ότι θα συμμετέχει στην ομάδα κυπριακών παραδοσιακών χορών, ενθουσιάστηκε. Οι πρόβες για τη γιορτή του σχολείου έδιναν και έπαιρναν, μέχρι που ένα άλλο αγόρι μπήκε στην ομάδα και έγινε το ταίρι της στον χορό. «Από την πρώτη μέρα με κορόιδευε.

Έλεγε στους άλλους, μπροστά μου, ότι είμαι άχρηστη, γελούσε μαζί μου και με τραβούσε δυνατά». Η Μαρία σιγά-σιγά έχασε την όρεξή της για χορό. Ενώ προηγουμένως ανυπομονούσε να έρθει η ώρα της πρόβας, ξαφνικά μια μέρα είπε στον δάσκαλο ότι δεν θέλει να ξαναπάει χορό και ότι ήθελε να βγει από την ομάδα. Ο δάσκαλος παραξενεύτηκε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς από το να δεχθεί. Η Μαρία έμεινε μόνη να παρακολουθεί από μακριά τις πρόβες των άλλων συμμαθητών της. «Όλες οι φίλες μου ήταν στον χορό και όταν έφυγα, δεν με έκαναν πολλή παρέα μετά». Η μητέρα της θυμάται τη Μαρία να κλαίει χωρίς λόγο όταν ήταν η γιορτή του σχολείου και να λέει ότι δεν ήθελε να πάει ξανά.

«Με φωνάζουν γκέι»

Ο Γιώργος είναι 14 χρονών και πάει στο Γυμνάσιο. Του αρέσει ο χορός και το τραγούδι… όνειρό του είναι ν' ασχοληθεί επαγγελματικά με αυτό. Αυτό το όνειρό του το εκφράζει ανοιχτά από καιρό τώρα. Μερικοί, όμως, από τους συμμαθητές του, ίσως δεν μπορούν να το κατανοήσουν αυτό. Δεν του αρέσει το ποδόσφαιρο, άρα είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους. Δεν του αρέσει να είναι μέρος της κλίκας και να πειράζει τους πιο μικρούς, άρα είναι διαφορετικός από τους υπόλοιπους.

Αυτή η «διαφορετικότητά» του μάλλον ενοχλούσε μερικούς, οι οποίοι κατάφεραν να τον απομονώσουν από όλη την υπόλοιπη σχολική κοινότητα. «Συνήθισα πια να με κοροϊδεύουν. Με φωνάζουν γκέι μπροστά σε όλη την τάξη. Μια φορά με σήκωσαν και με πέταξαν σε ένα κάδο σκουπιδιών. Δεν μου αρέσει το σχολείο. Στα διαλείμματα μένω μόνος μου στην τάξη και περιμένω να κτυπήσει το κουδούνι». Δεν θυμάται πότε ξεκίνησε όλη αυτή η επίθεση εναντίον του, αλλά νιώθει ότι ίσως να έχουν δίκιο: είναι διαφορετικός άρα καλά να του κάνουν!

Σκληρό καλωσόρισμα στο γυμνάσιο

Φέτος ήρθε η στιγμή για τον Ιάσονα να κάνει το μεγάλο βήμα και να μεταπηδήσει από το δημοτικό στο γυμνάσιο. Ο ενθουσιασμός του ήταν μεγάλος. Ένιωθε ότι μεγάλωνε. Η χαρά του εξαφανίστηκε από την πρώτη κιόλας μέρα. Η μητέρα του τον παρέλαβε από το σχολείο και μόλις μπήκε στο αυτοκίνητο, έκλαιγε γοερά. Δεν έλεγε τι είχε, απλώς ότι δεν του άρεσε. Την επομένη το ίδιο. Τη μεθεπομένη το ίδιο. Το βράδυ έβρεξε το κρεβάτι του. Η μητέρα του πήγε στο σχολείο.

Ρώτησε μια εκπαιδευτικό, η οποία την ενημέρωσε ότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία έχουν το συνήθειο να «καλοδέχονται» τους μικρούς και ίσως κάποιος να τον πείραξε. Μάλιστα είδε μια παρέα «μεγάλων» να κυκλώνουν τον μικρό και να του λένε κάτι δυνατά. Στην ερώτηση της μητέρας τι κάνουν οι εκπαιδευτικοί γι' αυτό, η απάντηση της περιορίστηκε στο ότι οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούν να κάνουν κάτι συγκεκριμένο, απλώς μιλούν στα παιδιά και προχωρούν σε παρατηρήσεις. «Το παιδί μου δεν θέλει να ξαναπάει σχολείο και εγώ δεν ξέρω πώς να χειριστώ την κατάσταση», όπως δηλώνει η μητέρα.

Παιδιά εικόνα της κοινωνίας

Οι αριθμοί μιλούν. Περισσότερα από 1.100 περιστατικά καταγράφηκαν πριν από 2 χρόνια μόνο στις Τεχνικές Σχολές! Τα αποτελέσματα των μετρήσεων έδειξαν επίσης ότι όσο αυξάνονται τα διάφορα κοινωνικά προβλήματα, καταγράφεται αύξηση και στα φαινόμενα βίας και εκφοβισμού. Άρα τι κάνουμε γι' αυτό; Πηγαίνουμε με το ρεύμα ή αντιστεκόμαστε σθεναρά σε όσα συμβαίνουν στην κοινωνία; Οι ευθύνες της εκπαιδευτικής κοινότητας περιορίζονται σε αυτές που επιβάλλει το Υπουργείο Παιδείας. Οι ευθύνες της Πολιτείας περιορίζονται κατά πολύ εφόσον δεν υπάρχει ποινικοποίηση ακόμη του bullying. Οι ευθύνες της κοινωνίας περιορίζονται στα όρια που θέτει ο καθένας για τον εαυτό του.

Το θετικό της υπόθεσης είναι ότι ολοένα και περισσότερα παιδιά μιλούν και προχωρούν σε καταγγελίες των φαινομένων βίας. Βασική προτεραιότητα της Κυβέρνησης, όπως ανακοινώθηκε, είναι η πρόληψη με σκοπό την προστασία των νεαρών παραβατών, την προώθηση υγιούς σχολικού περιβάλλοντος και την ανάπτυξη του αλληλοσεβασμού. Το σημαντικότερο είναι όλοι μας να κατανοήσουμε ότι η ρίζα του προβλήματος μπορεί να είναι στη δική μας συμπεριφορά απέναντι στα παιδιά μας και ότι είναι στο χέρι μας ν' αλλάξουμε την κατάσταση. Αφού μπορούμε, γιατί δεν το κάνουμε;