ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΚΛΟΤΣΟΥΝ. ΑΓΑΠΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ, ΚΑΝΑΚΕΥΕ ΤΟΝ, ΠΙΣΤΕΨΕ ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ

Λέμε πως αντιστεκόμαστε, μιλούμε για θετικές σκέψεις, για να κρατιόμαστε πρώτα εμείς και μετά οι υπόλοιποι

Χαίρομαι που υπάρχει κόσμος που έχει ακόμη ευαισθησίες, νιώθει και ο ίδιος όλα αυτά που λέμε και ζούμε. Παίρνω τα πάνω μου όταν βλέπω πως κόσμος σιγά-σιγά ξυπνά ή, καλύτερα, τουλάχιστον το παλεύει…

Η Λευκωσία έχει και τα ωραία της! Κάποιες μικρές αναπνοές ζωής για να μπορείς να ζεις και να προχωρείς. Η Στασικράτους, η άλλοτε in οδός της Λευκωσίας, περνά ακόμη δύσκολες εποχές. Όσοι αντέχουν, το παλεύουν και θα το παλεύουν. Πάντοτε ήμουν από τους πιστούς… οπαδούς της. Πιστός στο Flocaf?, που έκλεισε και το περιμένω να ανοίξει με άλλο όνομα. Εκεί όπου είχα τις μεγάλες εμπνεύσεις των Ανθρώπινων Στιγμών!

Τώρα τελευταία μετακόμισα δίπλα, σε ένα μικρό καφέ, που μαζεύει κόσμο. Το Αrtigiano. Προσπαθώ να αναδιπλώσω σκέψεις, να ξεδιπλώσω συναισθήματα και να μπω στη ρουτίνα της καθημερινότητας, ακούοντας τους θαμώνες να σχολιάζουν, να συζητούν, να κρίνουν και να επικρίνουν στα διπλανά τραπεζάκια. Δεν κρυφακούω. Μιλούν δυνατά και τους ακούνε όλοι.

«Πολύ καλά!»

Βρίσκω τη θέση μου κάτω από ένα μεγάλο δέντρο και το πρωινό αεράκι δίνει μια νότα ελπίδας και αισιοδοξίας. Ό,τι μας απέμεινε. Οι εμπνεύσεις πάνε να στερέψουν. Και, ξαφνικά, η… μεγάλη είδηση! Στο διπλανό τραπεζάκι κάθεται και πίνει τον φραπέ του, άνετος και εύχαρις, διαβάζει τον… αλλοδαπό Τύπο με ενδιαφέρον, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών, Μιχάλης Σαρρής. Τον ρωτούν πώς είναι και απαντά: «Πολύ καλά!».

Μετά το κούρεμα του Εurogroup του 2013 και τον ρόλο που διαδραμάτισε, έχασα πάσα εντύπωση. Ποτέ δεν αποδέχθηκα πως τα κατάφερε και μας κούρεψε πρώτο νούμερο! Θυμάμαι εκείνη τη… σπαρακτική του φωνή από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς όταν ανακοίνωνε την απόφαση για το κούρεμα και απορώ εάν πράγματι σπάραζε η καρδιά του... Τι να πω; Η ιστορία ακόμη γράφεται και όλοι θα κριθούν… Κι εκείνος από τους πρώτους. Κάποιοι μου λένε πως οι οικονομολόγοι δεν έχουν ψυχή… Είναι ορθολογιστές και βλέπουν τα πάντα με αριθμούς. Πάω να το πιστέψω!

Οι συντεχνίες βγάζουν τα ξίφη. Επαναφέρω στη μνήμη μου μια κουβέντα των γιαγιάδων μας, που μας έλεγαν πως μόνο αν πειράξεις την τσέπη του Κυπραίου ξυπνά. Τώρα πειράζουν τους εργαζομένους στη Cyta. Ο Πρόεδρος Αναστασιάδης προσπαθεί να τους καλμάρει. Ότι, τάχατες, δεν θα χάσουν τα κεκτημένα τους. Λέει πως «δεν ήξερε, δεν ενημερώθηκε…». Ο Αβέρωφ ξεσπαθώνει και, με κάθε ευκαιρία, αναλαμβάνει τον πρώτο ρόλο της αναδόμησης, άλλως πώλησης, της Cyta. O Xάρης δεν τα βάζει κάτω. Προχωρεί… Κι οι συντεχνίες ξυπνούν και φωνάζουν. Μέχρι πότε; Μέχρι να τους δώσουν ό,τι θέλουν και πάμε παρακάτω.

Δεν αντέχω τα παρασκήνια

Και για να μην παρεξηγούμαι πως άλλαξα τη στάση μου και στρέφομαι εναντίον της Τρόικας. Ήμουν και είμαι υπέρ της Τρόικας και περισσότερο από αυτήν. Οργίζομαι που ακολουθούν δύο μέτρα και δύο σταθμά ή, καλύτερα, που πέφτουν στις παγίδες αυτών που είναι… μαέστροι στο ξήλωμα. Μακάρι η αποκρατικοποίηση να οδηγήσει κάπου… Σε μια θετική εξέλιξη. Προς το συμφέρον πρώτα του τόπου και όχι μόνο ορισμένων…

Δεν αντέχω εκείνα τα παρασκήνια που λαμβάνουν χώραν μόνο και μόνο για να εξυπηρετηθούν συμφέροντα. Π.χ. Αρχή Τηλεπικοινωνιών Κύπρου. Και είναι εδώ που εξίσταμαι και… διαρρηγνύω τα ιμάτιά μου όταν ακούω πως θέλουν να την πωλήσουν όσα - όσα. Πού πάει εκείνος ο πλούτος των οπτικών ινών και εκείνο το brand name, που λέγεται Cyta;

Εκεί σταματούν οι κουραστικές σκέψεις. Χάνονται. Η ζέστη και η υγρασία μού τη δίνουν κατακούτελα και δεν μπορώ να λειτουργήσω. Και λένε πως ήλθε το φθινόπωρο. Συλλογίζομαι πως τώρα έρχονται τα δύσκολα, τα πολύ δύσκολα. Παντού. Στα εργασιακά, στην παιδεία, στην υγεία, τη δημόσια υπηρεσία. Μιλούν γι’ ανάπτυξη και για αναχαίτιση της ανεργίας… Πού τις βλέπουν; Αισθάνομαι πως μείναμε λίγοι να παλεύουμε με τα… φαντάσματα. Αισθάνομαι πως τίποτα και κανένας δεν μπορεί να αλλάξει τον ρουν της ιστορίας. Μια νέα σελίδα της οικονομίας, του χρηματοπιστωτικού συστήματος, της κοινωνικής πολιτικής. Όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης.

Λέμε πως αντιστεκόμαστε, μιλούμε για θετικές σκέψεις, για να κρατιόμαστε πρώτα εμείς και μετά οι υπόλοιποι. Λέω πως δεν υπάρχει τίποτα και κανένας που έχει τη δύναμη να μας ρίχνει στα πατώματα. Βέβαια, και δεν υπάρχει! Μόνον ο εαυτός μας και ο τρόπος που βλέπουμε τις καταστάσεις και τους ανθρώπους. Όμορφα λόγια για να αντιστεκόμαστε και να νιώθουμε καλύτερα, να ομορφαίνει η ζωή μας!

Εσύ θέτεις τα όρια

Έγραψα πριν από λίγες μέρες στην ιστοσελίδα μου και τα like στο facebook πήραν φωτιά: «Οι άνθρωποι σού φέρονται με τον τρόπο που τους επιτρέπεις. Εσύ αποφασίζεις πώς θέλεις να σου συμπεριφέρονται. Εσύ θέτεις τα όρια, εσύ αποφασίζεις αν θα σου συμπεριφέρονται ως ίσος προς ίσον, αν θα σε παρασύρουν στα δικά τους μονοπάτια της μιζέριας και του εγωκεντρισμού. Εσύ αποφασίζεις αν θα συνεχίσεις να δέχεσαι να σε μαστιγώνουν ή αν θα είσαι δίπλα τους, αυτομαστιγώνοντας τον εαυτό σου. Δεν δέχομαι το "δεν μπορώ". Δέχομαι το "δεν θέλω". Δέχομαι πως έχεις επιχειρήματα δυνατά, ισχυρά. Νομίζεις πως δεν θα τα καταφέρεις.

Ξεκίνα αργά, μα σταθερά. Μάθε στους άλλους να σε σέβονται, να σε αναγνωρίζουν γι' αυτό που είσαι και όχι γι' αυτό που θα ήθελαν να είσαι. Μην τους επιτρέπεις να σε κλοτσούν. Αγάπα τον εαυτό σου, κανάκευέ τον, πίστεψε πως είναι σημαντικός. Είσαι σημαντικός και σημαντική. Δώσε στους άλλους ένα δυνατό μήνυμα για να το καταλάβουν. Τότε θα αισθανθείς, πίστεψέ με, τη λύτρωση!».

Χαίρομαι που υπάρχει κόσμος που έχει ακόμη ευαισθησίες, νιώθει και ο ίδιος όλα αυτά που λέμε και ζούμε. Παίρνω τα πάνω μου όταν βλέπω πως κόσμος σιγά - σιγά ξυπνά ή, καλύτερα, τουλάχιστον το παλεύει.

Αντιλαμβάνεται πως πρέπει να προστατεύσει πρώτα τον εαυτό του, να τον αγαπήσει, να τον κρίνει άξιον και άριστον, για να δώσει ένα μήνυμα στους άλλους πως δεν μπορούν να του καταπατούν τα δικαιώματά του. Του αρέσει να διαβάζει σκέψεις, θετικές σκέψεις, που βγαίνουν μέσα από την ψυχή, τις εμπειρίες της ζωής, τα βιώματα. Ίσως και να μην είναι ακόμη έτοιμος να αλλάξει και να πάρει τις αποφάσεις του τώρα. Μπορεί να είναι όμως αύριο, του χρόνου, μετά από δυο χρόνια, σε πέντε ή δέκα. Μαζεύει δυνάμεις, συγκεντρώνει θετική ενέργεια, για να μπορεί να ανθίσταται. Όπως έγραψε και ο Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, Sydney Harris, «όταν ακούω κάποιον να λέει πως η ζωή είναι δύσκολη, πάντα θέλω να τον ρωτήσω: “δύσκολη σε σύγκριση με τι;”».

Φεύγει απ’ τη ζωή

Ο κάθε άνθρωπος έρχεται και φεύγει απ’ τη ζωή, χωρίς καν να το καταλάβει. Νομίζει πως θα φτιάξει δυναστείες και θα τις πάρει μαζί του, θα δημιουργήσει καριέρες και θα τις έχει για πάντα, θα κάμει λεφτά και θα του τα βάλουν στο σεντούκι. Ποια λάφυρα τελικά θα του μείνουν; Ο καθένας επιλέγει τη ζωή του και δεν δέχομαι το επιχείρημα, ή καλύτερα τη δικαιολογία, «μα δεν μπορώ διαφορετικά».

Δεν μπορείς τι; Να μειώσεις τις ώρες που εργάζεσαι σαν σκλάβος, 15 ώρες την ημέρα για λίγα λεφτά όταν έχεις μια μεγάλη περιουσία που μπορείς αξιοποιώντας την να ζεις χωρίς να εργάζεσαι; Να εργάζεσαι μέχρι τα 100, αρνούμενος να αποσυρθείς, με τη δικαιολογία ότι θα μαράνεις γιατί δεν θα έχεις τίποτα να κάνεις; Η ζωή είναι γεμάτη από μεγάλα και μικρά, που μπορείς να κάνεις. Το να κάθεσαι στη σιωπή και να απολαμβάνεις τη ζωή όταν δεν έχεις ανάγκη να εργάζεσαι, είναι η μεγαλύτερη απόλαυση! Και όταν βαρεθείς, να ανακαλύπτεις τα κρυφά μυστικά της ζωής, που μέχρι τώρα δεν τα ήξερες γιατί δεν είχες μάτια και αφτιά για να τα δεις.

Κάποτε, για χάρη συζήτησης, μπαίνω στους διαλόγους της παρέας, που με ρωτά τι θα έκανα στη ζωή μου, αν είχα λεφτά και χρόνο. Θα ανακάλυπτα τις μικρές ανάσες ζωής της φύσης, θα νοίκιαζα ένα σπίτι που να βλέπει τη θάλασσα, θα ταξίδευα, θα χανόμουν μες στις ομορφιές της φύσης και θα έγραφα ένα βιβλίο τον χρόνο. Ο ψυχρός ρεαλισμός του Κυπραίου, που δεν έχει όνειρα και σκέφτεται με την ψυχρή λογική και, πάνω απ' όλα, το χρήμα: «Και πώς θα άντεχες όλο αυτό;». Η απάντηση μού έρχεται από τον Στρατηγό Σαρλ Ντε Γκωλ: «Τα νεκροταφεία είναι γεμάτα αναντικατάστατους».

Οι εξελίξεις τρέχουν. Η Βουλή θα κληθεί να εγκρίνει μνημονιακά νομοσχέδια. Οι λαϊκές φωνές άρχισαν να λαλούν πρώτο τραπέζι πίστα και ακόμη δεν φτάσαμε στις βουλευτικές εκλογές. Εκεί θα ακούσουμε και θα δούμε. Κλείνω τα αφτιά, τα μάτια μου κλείνουν από μόνα τους, όταν δεν θέλω να βλέπω, και περιμένω πως κάποτε θα αλλάξουν οι άνθρωποι, θα αλλάξουν οι καταστάσεις, θα αλλάξουν τα κατεστημένα. Ζω με μια ελπίδα, όπως πολλοί από εσάς. Με την προσμονή πως θα έλθει μια μέρα που η νέα γενιά θα δώσει το έναυσμα για πιο ανθρώπινες σχέσεις, πιο ανθρώπινες δουλειές, πιο ανθρώπινες στιγμές. Μόνο σε αυτούς εναπόθεσα πλέον τις μεγάλες προσδοκίες μου, πιστεύοντας πως ίσως και να καταφέρω να το ζήσω και να το απολαύσω, γιατί όχι και στα γεράματά μου!