Η ΛΕΥΚΗ ΠΟΥ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΝΙΚΗΣΕΙ ΤΗ ΝΕΥΡΙΚΗ ΑΝΟΡΕΞΙΑ

Έδινε τη μάχη για περισσότερο από ένα χρόνο. Η νευρική ανορεξία ήταν κυρίαρχη στο σώμα της νεαρής τότε 16χρονης Λευκής και «έτρωγε» μέρα με την ημέρα τη σάρκα της, φλερτάροντας επικίνδυνα με τον θάνατο…

«Η κόρη μου έχει μεγάλο αγώνα να δώσει. Θα είμαι πάντα δίπλα της. Δίνω και τη ζωή μου», λόγια από καρδιάς της μάνας, που έβλεπε το παιδί της να σβήνει και το κορμάκι της να λιώνει από το «σαρκοβόρο τέρας»

«Κι όμως τα κατάφερα», λέει σήμερα η 18χρονη Λευκή Τσικουρή, που κατάφερε να παλέψει με τους δικούς της δαίμονες και να βγει νικήτρια στη μάχη με τον θάνατο. Μια μάχη που έδινε για περισσότερο από ένα χρόνο και η οποία δεν ήταν καθόλου εύκολη. Η νευρική ανορεξία ήταν κυρίαρχη στο σώμα της νεαρής 16χρονης τότε Λευκής και «έτρωγε» μέρα με την ημέρα τη σάρκα της, φλερτάροντας επικίνδυνα με τον θάνατο. «Την έβλεπα να σβήνει καθημερινά χάνοντας κιλά, μαλλιά, μυϊκή δύναμη, όρεξη και διάθεση για ζωή…», δήλωσε στη «Σημερινή» η μητέρας της Λευκής, κα Έρση Νεοφύτου.

Αρχή η απουσία όρεξης

Γυρνώντας τον χρόνο λίγο πίσω, η Λευκή θυμάται με ποιο τρόπο ξεκίνησαν όλα και διηγείται αποκλειστικά στη «Σ» τον Γολγοθά που ανέβηκε η ίδια αλλά και η μητέρα της. «Το πρόβλημα εμφανίστηκε στα 16μισι μου, όταν αντιμετώπιζα ένα απλό πρόβλημα δυσκοιλιότητας. Για να αντιμετωπιστεί πήγα σε τρεις διαφορετικούς γιατρούς, που έδωσαν ειδική διατροφή, στην οποία συμπεριλαμβάνονταν κυρίως σαλάτες, όσπρια κ.λπ.

Όπως μας εξήγησε η ίδια, δεν ήταν συνηθισμένη σε τέτοιου είδους «δίαιτες» και άρχισε σιγά-σιγά να χάνει κιλά. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ξαφνική απώλεια ενός αγαπημένου φιλικού προσώπου, ήταν καθοριστικά για τη δική της εξέλιξη.

«Πρόσεξα μια απότομη αλλαγή στη Λευκή μου. Έχανε ολοένα και περισσότερα κιλά. Είχε ταχυκαρδίες. Από τα 42 κιλά έφτασε στα 36», ανέφερε η μητέρα της, η οποία μετέφερε το παιδί της σε καρδιολόγο για τις απαραίτητες εξετάσεις. «Ο καρδιολόγος ανέφερε για πρώτη φορά τον όρο ‘ανορεξία’ και μας παρέπεμψε στο Μακάρειο νοσοκομείο για περισσότερες εξετάσεις κ.λπ». Ακούγοντας για ανορεξία η κα Έρση δεν μπορούσε να συνειδητοποιήσει πλήρως τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλά σίγουρα δεν έχασε χρόνο. Προχώρησε στα απαραίτητα διαβήματα, ώστε να βρει βοήθεια το παιδί της.

«Παραιτήθηκα από τη ζωή»

Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν κρίσιμες και καθοριστικές για την υγεία της Λευκής. Επισκέφτηκαν την παιδοψυχιατρική κλινική στο Μακάρειο Νοσοκομείο. Εκεί οι ειδικοί πρότειναν να νοσηλευτεί και να ακολουθήσει ειδικό πρόγραμμα διατροφής αλλά και ζωής για να μπορέσει να ξεπεράσει το πρόβλημά της. «Όταν είδα πού θα έμενα, σε δωμάτια χωρίς χερούλια και σε χώρο με κάγκελα και χωρίς να έχω επαφή με τη μητέρα μου για κάποιο χρονικό διάστημα, συνειδητοποίησα τι συνέβαινε... έκλαιγα, οδυρόμουν… αν έμενα μέσα σίγουρα θα έκανα κακό στον εαυτό μου», δήλωσε η Λευκή.

Η κα Έρση, γνωρίζοντας πολύ καλά το παιδί της, αρνήθηκε να την αφήσει μέσα αλλά ακολούθησε το πρόγραμμα που επέδειξαν οι ειδικοί, στο σπίτι. Ο αγώνας που είχε να δώσει η έφηβη αλλά και η μητέρα της ήταν μακρύς και καθόλου εύκολος. «Κλείστηκε στο σπίτι και απέκλεισε τον εαυτό της από κάθε κοινωνική δραστηριότητα.

Το ίδιο και εγώ βέβαια. Απομακρύνθηκα από φίλους, από δουλειά, από συγγενείς, γιατί από τη μια δεν ήθελε η ίδια να βλέπει κόσμο και από την άλλη δεν ήταν ωραίο θέαμα. Έφτασε στο σημείο να ζυγίζει 29 κιλά. Έχανε τα μαλλιά της, απέκτησε νευροπάθεια από τα γόνατα και πάνω... μου έλεγαν ότι πρέπει να σώσουμε την καρδιά της. Στο νοσοκομείο τής είπαν ότι αν δεν το πάρει απόφαση να ακολουθήσει το πρόγραμμα θα πέθαινε...».

Δεκαεφτάχρονη σε size παιδιού

Τα ρούχα που επέλεγε η Λευκή προσπαθούσαν να κρύψουν το εμφανέστατο πρόβλημά της. «Επέλεγε πάντα να φορεί φαρδιά ρούχα και μακριά, για να μην δείχνει την εικόνα της». Μια εικόνα ανατριχιαστική, όπως γράφει η μητέρα της στο «ημερολόγιο» που κατέγραφε καθημερινά σε μικρά χαρτάκια καθ’ όλη τη διάρκεια της περιπέτειας της κόρης της. Μια καταγραφή γεγονότων, συναισθημάτων, γνωμικών, πληροφοριών για την αρρώστια, που παρατηρούνταν συνήθως στη διάρκεια αναμονής της στο Μακάρειο νοσοκομείο.

Ένα ματσάκι χαρτάκια που φυλάει και θα φυλάει για πάντα, για να θυμάται κάθε στιγμή που πέρασε και ελπίζει να μην επιστρέψει ποτέ. Κάτι άλλο που δεν θα ξεχάσει ποτέ η κα Έρση είναι η αγορά ενδυμάτων. «Πήγαινα σε παιδικό κατάστημα για να αγοράσω ρούχα και εσώρουχα για παιδί τεσσάρων χρονών και πάλι ήταν μεγάλα της». Αυτό που επίσης δεν θα ξεχάσει η Λευκή ήταν ότι μήνα Ιούνιο ήθελε θέρμανση για να ζεστάνει το κορμάκι, που μόνο ψυχή τού έμεινε.

«Αγκάλιαζα κόκκαλα…»

Λένε ότι η δύναμη που κρύβει ένας άνθρωπος φανερώνεται στις πολύ δύσκολες στιγμές. Αυτό μας επιβεβαίωσε η μητέρα της Λευκής, λέγοντάς μας πως δεν ήταν λίγες οι φορές που λύγισε, που έκλαψε, που δεν ήξερε τι άλλο να κάνει, όμως ποτέ δεν έθεσε κάτω τα όπλα. Αγκάλιαζε το κορμάκι του παιδιού της που αποτελείτο πλέον μόνο από κόκκαλα. «Ψυχολογικά, σωματικά, οικονομικά, εξαντλήθηκα πραγματικά. Όταν όμως έβλεπα το παιδί μου να σβήνει κυριολεκτικά, έβαλα όσο πείσμα δεν είχε εκείνη και δήλωσα ότι δεν θα την αφήσω να φύγει έτσι απλά».

Η απουσία προσπάθειας από μέρους της Λευκής όμως έριξε το σώμα της ακίνητο στο κρεβάτι. «Το κορμί μου ήταν γεμάτο μώλωπες και πληγές. Δεν είχα δύναμη ούτε να σηκωθώ και μάλιστα ζητούσα από τη μητέρα μου να με γυρίσει πλευρό στο κρεβάτι. Η μητέρα μου με κρατούσε για να περπατήσω, με έλουζε, ήταν εκεί 24 ώρες για τα πάντα... μέχρι που έπεσα σε λήθαργο», λέει η Λευκή, για να συμπληρώσει η μητέρα της ότι «όταν την είδα σε λήθαργο κατάλαβα ότι την έχανα…».

Το στοίχημα που την έσωσε

Με πολλή υπομονή η μητέρα της στάθηκε δίπλα της στις δύσκολες στιγμές, αλλά δεν ήταν η μόνη. «Ο φίλος τον φίλον εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει», όπως λέει μια αρχαιοελληνική παροιμία, έτσι και η Μαρία, μια πραγματική φίλη της Λευκής, πείσμωσε ακόμη παραπάνω και στάθηκε βράχος δίπλα της. «Δεν μπορούσα να φάω χωρίς την κολλητή μου. Επειδή είχα συγκεκριμένο πρόγραμμα διατροφής, έπρεπε να τρώω σε συγκεκριμένες ώρες και η Μαρία ήταν πάντα μαζί μου».

Μάλιστα το περασμένο καλοκαίρι που ετοιμαζόταν η παρέα για διακοπές δήλωσε στη Λευκή πως θα πάει μαζί τους αν κατάφερνε να βάλει κιλά και να φτάσει τα 36. Αποδέχτηκε την πρόκληση με ευχαρίστηση και το αποτέλεσμα, βέβαια, ήταν να πάει διακοπές μόνη με τους φίλους της, και μάλιστα όχι μόνο πέρασε καταπληκτικά, όπως δήλωσε, αλλά ένιωσε και υπερήφανη που κατάφερε τον στόχο της. «Μετά τον Μάρτιο άρχισα σιγά-σιγά να τρώω, με την φροντίδα πάντα της μητέρας μου και της Μαρίας.

Όταν άρχισα να βγαίνω ξανά βόλτες με τους φίλους μου και συνειδητοποίησα όσα έχανα από τη ζωή, τότε έβαλα στόχο μου να ζήσω. Και για να ζήσω έπρεπε να προσπαθήσω πολύ». Η πίστη και η προσπάθεια αποδίδουν καρπούς. Παράδειγμα αυτού, η μικρή Λευκή που, αν και έχασε την τελευταία της χρονιά στο σχολείο, εντούτοις με εντατικά μαθήματα στο σπίτι κατάφερε να περάσει τη χρονιά και τις τελικές εξετάσεις και σήμερα να σπουδάζει κομμωτική, κάτι που αγαπά πολύ.

«Σήμερα το μόνο που θέλω είναι να βοηθήσω και άλλους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα». Στόχος και της κας Έρσης είναι να μπορέσει κάποια στιγμή να στηρίξει άτομα με διατροφικές διαταραχές.