ΟΤΑΝ OI ΛΕΞΕΙΣ «ΜΗΤΕΡΑ» ΚΑΙ «ΘΥΣΙΑ» ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΑΥΤΟΣΗΜΕΣ…

Μοναδική έγνοια της Αγγέλας Φραντζή είναι τα τρία αγγελούδια της, που της έδωσαν την ευλογία να γίνει θυσία για αυτά, και ειδικά το δεύτερο παιδί της, το οποίο γεννήθηκε έχοντας εγκεφαλική ανοξία

Ο ιερέας μού ανέφερε ότι το μωρό θα γιάνει και με προσφώνησε «ευλογημένη συ γυνή». Θυμάμαι ότι αντέδρασα με κλάματα και του είπα ότι δεν είμαι άξια και ότι δεν πιστεύω σε Θεούς και Αγίους, μετά που έτυχε αυτό στο παιδί μου. Κι όμως, αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξω τρόπο σκέψης…

Έχω παιδιά που κοιμήθηκαν στα χέρια μου. Έχω φιλήσει μικρά πατουσάκια, έχω λερωθεί με εμετούς και τσίσα, και έχω περάσει άγρυπνη νανουρίζοντας τα παιδιά μου… Το σώμα μου δεν είναι σαν αυτά των περιοδικών, αλλά όταν κοιτάζω τον καθρέφτη βλέπω μια ΜΑΜΑ, και δεν υπάρχει μεγαλύτερη τιμή, αγάπη ή ευλογία

Λένε ότι όταν γίνεσαι μητέρα παύεις να είσαι μόνη στις σκέψεις σου. Μια μητέρα πρέπει να σκέφτεται διπλά, μια για τον εαυτό της και μια για τα παιδιά της. Στην περίπτωση της Αγγέλας Φραντζή όμως, ο εαυτός της μπήκε όχι σε δεύτερη αλλά σε τέταρτη μοίρα, καθώς μοναδική της έγνοια είναι τα τρία αγγελούδια της που της έδωσαν την ευλογία να γίνει θυσία για αυτά, και ειδικά το δεύτερο παιδί της, το οποίο γεννήθηκε έχοντας εγκεφαλική ανοξία.

«Πάρ' το στο ίδρυμα και κάνε άλλο παιδί»

Με αυτά τα σκληρά λόγια την αντιμετώπισαν οι γιατροί όταν διαγνώστηκε η μικρή της κόρη με ανοξία στον εγκέφαλο. Η κα Φραντζή ήταν μόλις πέντε μηνών έγκυος, όταν ένα αυτοκινητικό ατύχημα έστειλε κατευθείαν στην εντατική μονάδα θεραπείας αυτήν και το κοριτσάκι που έπρεπε να γεννηθεί πρόωρα. «Ήμασταν εκεί για δυόμισι περίπου μήνες. Ο χρόνος κυλούσε αργά και βασανιστικά για μας, καθώς δεν γνωρίζαμε αν θα ζήσει το κοριτσάκι μας ή αν θα το χάναμε. Όταν μεγάλωσε λίγο, μας το έδωσαν οι γιατροί και πήγαμε σπίτι θεωρώντας ότι θα ζήσουμε μια φυσιολογική ζωή.

Δεν μας ενημέρωσαν για τυχόν προβλήματα που θα αντιμετώπιζε το παιδί. Ο καιρός περνούσε και εγώ έβλεπα ότι το μωρό δεν ήταν καλά. Δυσκολευόταν στις κινήσεις του, δεν μπορούσα με ευκολία να το ταΐσω… χρησιμοποιούσα σωληνάκι». Οι απανωτές επισκέψεις στους γιατρούς που ακολούθησαν δεν έδιναν απαντήσεις. «Οι γιατροί μού έλεγαν χαρακτηριστικά ότι λόγω του ατυχήματος μού έμειναν ψυχολογικά και ότι το παιδί ήταν μια χαρά».

Οι επόμενοι μήνες ήταν καθοριστικοί για την εξέλιξη της υγείας του παιδιού. Η μητέρα επανέλαβε τις επισκέψεις στους γιατρούς όταν το βρέφος έκλεισε εφτά μήνες ζωής. Το αποτέλεσμα των εξετάσεων έπεσε σαν κεραυνός στο κεφάλι της νεαρής τότε μητέρας.

«Έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου. Η γιατρός μού είπε ότι το παιδί είχε ανοξία εγκεφάλου. Τότε δεν κατάλαβα τι σήμαινε και, στην άγνοιά μου, ρώτησα τι θα κάναμε και αν θα δίναμε φάρμακα για αυτό. Η γιατρός με προσγείωσε απότομα, λέγοντάς μου ότι δεν υπάρχει κάτι να κάνουμε, "πάρτε το στο ίδρυμα και κάνετε άλλο μωρό". Τότε ήταν που πήρα το βρέφος μου σφικτά στην αγκαλιά μου και γονάτισα μπροστά της και της είπα ότι θα έρθει μια μέρα που θα της πει: συνάδελφε, τι κάνεις;».

Το θαύμα της ζωής

Το μωρό θα μεγάλωνε με πολλές αναπηρίες. Οι πιθανότητες να ζούσε μια φυσιολογική ζωή ήταν ελάχιστες. Οι γιατροί υποστήριζαν ότι πιθανότατα θα ήταν τυφλό, δεν θα άκουγε, δεν θα μιλούσε καθαρά και δεν μπορούσε κανείς να εγγυηθεί για την εξέλιξή του. Οι εξετάσεις και οι επεμβάσεις που ακολούθησαν ήταν αρκετές για να ρίξουν την οικογένεια Φραντζή στον οικονομικό και ψυχολογικό πάτο.

«Σπίτι δικό μου και συγγενών μου μπήκαν σε υποθήκη. Χιλιάδες λίρες ξοδεύτηκαν σε "γιατρούς" που αποδείχτηκαν απατεώνες καθώς ό,τι ακούγαμε πως θα μπορούσε να κάνει καλό στην κόρη μας το αποδεχόμασταν με μεγάλες ελπίδες. Αυτές τις ελπίδες τις πληρώσαμε πολύ ακριβά».

Η μικρή Πάολα μεγάλωνε χωρίς να κινείται και να αναπνέει σωστά. Προσπαθούσαμε ως γονείς να κάνουμε το καλύτερο δυνατό για τη μικρή μας, με μεγάλο ψυχολογικό και οικονομικό κόστος». Μέχρι που ένα όραμα της μητέρας ήταν αρκετό για να αλλάξει την πορεία των πραγμάτων. Όπως δήλωσε στη «Σ» η κα Φραντζή, είδε όραμα τον Άγιο Ραφαήλ, την εκκλησία του οποίου επιχείρησε να επισκεφθεί τρεις φορές στην Πάφο. «Την πρώτη φορά που επιχειρήσαμε να πάμε, πάθαμε ατύχημα και δεν φτάσαμε.

Την δεύτερη φορά μάς έτυχε λάστιχο και άλλα εμπόδια. Την τρίτη φορά τα καταφέραμε. Μόλις μας είδε ο ιερέας εκεί, έτρεξε κοντά μας και μας είπε ότι μας περίμενε. Μάλιστα ήξερε και τα ονόματά μας, πράγμα το οποίο δεν πίστευα στα αφτιά μου! Ο ιερέας μού ανέφερε ότι το μωρό θα γιάνει και με προσφώνησε "ευλογημένη συ γυνή". Θυμάμαι ότι αντέδρασα με κλάματα και του είπα ότι δεν είμαι άξια και ότι δεν πιστεύω σε Θεούς και Αγίους, μετά που έτυχε αυτό στο παιδί μου. Κι όμως αυτό ήταν αρκετό για να αλλάξω τρόπο σκέψης».

Μια άλλη Πάολα

Δεν πέρασαν αρκετές μέρες όταν είδαν το παιδί τους για πρώτη φορά να τρώει κανονικά, να αναπνέει και σιγά σιγά να αρθρώνει ήχους. «Η γιατρός δεν πίστευε στα μάτια της. Υποστήριζε έντονα ότι δεν ήταν η Πάολα αυτή που φέραμε να εξετάσει, αλλά ένα άλλο μωρό. Μας ανέφερε ότι η παλινδρόμηση που είχε δεν θα μπορούσε να θεραπευτεί έτσι απλά».

Κι όμως η μικρή τότε Πάολα κατάφερε να διαψεύσει τους ειδικούς και να μεγαλώσει με πολλές δυσκολίες, αλλά με τρομερή εξέλιξη στον τρόπο ομιλίας της. Δίπλα της πάντα η μητέρα της, η οποία αναγκάστηκε να παρατήσει τη δουλειά της και τη ζωή της όλη, αφιερώνοντας όλο το είναι της στη μικρή της κόρη.

«Δεν σταμάτησα να της μιλώ, να της λέω παραμύθια και να της ζητώ να τα λέει πίσω, να γράφω τις εκθέσεις που η ίδια μού έλεγε, να ανοίγουμε μαζί λεξικό και να βρίσκουμε νέες λέξεις. Δεν την άφηνα να χρησιμοποιεί τις ίδιες λέξεις στην ίδια πρόταση. Πάντα βρίσκαμε νέες για να εμπλουτίσουμε το λεξιλόγιό της». Η κα Φραντζή δεν έφυγε από κοντά της ούτε όταν έπρεπε να πάει σχολείο η μικρή.

«Και εκεί ακόμη έπρεπε να δώσουμε τον δικό μας αγώνα για να ενταχθεί η Πάολα στο δημοτικό. Ευτυχώς τα καταφέραμε και η κόρη μας ήταν το πρώτο παιδί που έγινε δεκτό σε δημοτικό σχολείο». Συνοδός της ήταν για πολλά χρόνια η ίδιά της η μητέρα. «Έγραφα όλα της τα μαθήματα γιατί δεν μπορούσε να γράψει, χωρίς όμως να της λέω κάτι. Μέχρι που απαγορεύτηκε να είμαι εγώ η συνοδός της και αναγκαστήκαμε να διορίσουμε μια συνοδό για τη μικρή μας».

«Ζούμε σε ένα υπόγειο παλατάκι»

Τα χρόνια που πέρασαν ήταν πολύ δύσκολα για όλη την οικογένεια. Τα έξοδα για τη θεραπεία της μικρής δεν μπορούσαν να καλυφτούν από τα έσοδα της οικογένειας, τα οποία προέρχονταν μόνο από το γκαράζ αυτοκινήτων που διατηρούσε ο πατέρας. «Δεν είχαμε χρήματα για να φάμε. Περιμέναμε τη γιαγιά και τον παππού που ήταν εγκλωβισμένοι να έρθουν στη Λευκωσία για να μας φέρουν λίγο φαγητό. Δεν ήταν λίγες οι φορές που έβραζα ρύζι για να πάρω το ζουμί και να ταΐσω τα παιδιά μου.

Μάλιστα εγώ έφτασα στα όρια της ανορεξίας. Έλεγα ψέματα ότι δεν πεινούσα για να φαν τα παιδιά και σιγά σιγά έχασα τόσα κιλά ώστε να μην έχω δύναμη να σηκώσω ένα ποτήρι». Οι συνθήκες ήταν αντίξοες, σε μια οικογένεια που κρατήθηκε δεμένη στις δυσκολίες, που μεγάλωνε σε ένα μικρό υπόγειο. «Αναγκαστήκαμε να φύγουμε από το σπίτι που είχαμε και να μετακομίσουμε σε ένα υπόγειο το οποίο έκλεισα εγώ με πλακάζ, καθώς ήταν άκτιστο ακόμη.

Η μεγάλη μου κόρη σε μια έκθεσή της στο σχολείο έγραψε ότι ζει σε ένα μικρό παλατάκι με πολλά λουλούδια και η δασκάλα της με κάλεσε στο σχολείο, να μου πει ότι είναι αδιανόητο το παιδί να λέει ψέματα. Για τα μωρά μου όμως ήταν το μικρό μας παλατάκι, γεμάτο λουλούδια και χώρο για να παίζουν». Τα οικονομικά προβλήματα δεν σταμάτησαν όμως εκεί. Ένα άλλο κτύπημα στην οικογένεια ήταν το κούρεμα των καταθέσεών τους. Καταθέσεις από την αποζημίωση που εξασφάλισε η οικογένεια όταν η κα Φραντζή είχε το ατύχημα και γέννησε πρόωρα.

«Καταθέσεις οι οποίες ήταν στο όνομα του παιδιού και φυλάγονταν για τις επεμβάσεις της και οι οποίες έγιναν αξιόγραφα χωρίς τη θέλησή μας και τα οποία δεν έχουν καμία αξία πλέον. Τα δάνεια που έχουμε δεν πρόκειται να αποπληρωθούν και οι προειδοποιητικές επιστολές από τράπεζες έρχονται συνεχώς».

Υπερήφανη μαμά

Όσα προβλήματα και αν αντιμετώπισε η κα Φραντζή όμως δεν έμαθε να σκύβει το κεφάλι. Δέκα χρόνια μετά το ατύχημα που της άλλαξε όλη της ζωή, η κα Φραντζή έφερε στον κόσμο ακόμη ένα παιδί, αν και οι γιατροί τής απέκλεισαν το ενδεχόμενο να ξαναμείνει έγκυος. Όπως λέει η ίδια, νιώθει η πιο τυχερή μάνα στον κόσμο και ακόμη πιο ευλογημένη που έχει την Πάολα. Σήμερα η Πάολα είναι 21 ετών και είναι αριστούχα φοιτήτρια στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου.

Η μεγαλύτερη της οικογένειας Γιάννα είναι στην Αγγλία για σπουδές Νομικής. «Είναι ο ήλιος και η ανάσα μου. Όταν έμαθα ότι ήμουν έγκυος την πρώτη φορά δεν σταμάτησα να κλαίω. Έκλαιγα από φόβο, μήπως δεν γινόμουν καλή μάνα. Δεν ήξερα τι σημαίνει να είσαι μάνα. Ευτυχώς τα τρία μου παιδιά μού έμαθαν τι είναι η μάνα. Ευχαριστώ τον Θεό κάθε βράδυ για τα παιδιά μου και για το κομμάτι ψωμί που βρίσκουμε στο τραπέζι μας».