ΝΕΑΡΟΙ ΣΥΓΧΩΡΙΑΝΟΙ ΤΟΥΣ ΤΙΣ ΧΛΕΥΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΙΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΟΥΝ

Είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο κοινωνικού ρατσισμού, δηλώνει ο κοινοτάρχης Αλάμπρας, Αχιλλέας Μαλαχουρίδης

Όπως έγινε πέρσι μέσα στην Αγία Εβδομάδα, οι δύο αδελφές πέρασαν τρία μερόνυχτα άγρυπνες και τρομοκρατημένες, με κροτίδες να εκσφενδονίζονται και να εκρήγνυνται ακόμα και σε δωμάτια του σπιτιού τους

Για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι αδελφές Μαρία και Αποστόλα Σεργίου, από την Αλάμπρα, βιώνουν τις μέρες του Πάσχα τον Γολγοθά ενός απάνθρωπου bullying από νεαρούς συγχωριανούς τους, που τις χλευάζουν και τις τρομοκρατούν, με το πρόσχημα της προετοιμασίας λαμπρατζιάς σε άδειο οικόπεδο, δίπλα στο σπίτι τους, κοντά στη μεγάλη εκκλησία του χωριού.

Όπως έγινε πέρσι μέσα στην Αγία Εβδομάδα, οι δύο αδελφές πέρασαν τρία μερόνυχτα (το περασμένο Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα, μέχρι τα ξημερώματα της Τρίτης), άγρυπνες και τρομοκρατημένες, με κροτίδες να εκσφενδονίζονται και να εκρήγνυνται ακόμα και σε δωμάτια του σπιτιού τους, με τους δράστες να παραμένουν ασύδοτοι και ατιμώρητοι, παρά τις αγωνιώδεις καταγγελίες των θυμάτων προς την Αστυνομία Πέρα Χωρίου Νήσου και το Αρχηγείο Αστυνομίας, προς τις τοπικές Αρχές, προς την Επαρχιακή Διοίκηση και τα κόμματα, ακόμα και προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης.

Οι μάταιες εκκλήσεις για βοήθεια

Το πρωί της περασμένης Τετάρτης συναντήσαμε τις δύο αδελφές στο σπίτι τους, συγκλονισμένες ακόμα από την ψυχοσωματική ταλαιπωρία που είχαν υποστεί τις προηγούμενες ημέρες - μαζί τους ήταν και ο συγχωριανός τους Σταύρος Χατζησάββας, λειτουργός του Κινήματος Οικολόγων Περιβαλλοντιστών, που τους συμπαραστέκεται αυτές τις δύσκολες ώρες και που γνωστοποίησε στην εφημερίδα μας την περίπτωσή τους.

«Είμαστε άυπνες για τρία μερόνυχτα», μας είπε η Μαρία Σεργίου, «αφού οι ίδιοι νεαροί, όπως και πέρσι, μας παρενοχλούν με τον πιο βάρβαρο τρόπο. Το κακό άρχισε από το απομεσήμερο της Παρασκευής γύρω στις 2, όταν κάποιοι μαθητές κατέβηκαν από τα λεωφορεία, ήρθαν στη λαμπρατζιά που ετοίμαζαν στο διπλανό χωράφι και έβαλαν κροτίδα έξω από το σπίτι μας. Ακούσαμε τον κρότο, βγήκαμε έξω και τους είδαμε, αν και έσπευσαν να κρύψουν το πρόσωπό τους, στην κουκούλα της φόρμας τους.

Το Σάββατο έκαναν και πάλι τα ίδια και έφτασαν στο σημείο να μπουν με τα ποδήλατά τους στην αυλή μας και στις βεράντες μας, αφήνοντας διάφορα σκουπίδια. Καθαρίσαμε τις βεράντες και τηλεφωνήσαμε στην Αστυνομία Πέρα Χωρίου, αλλά δεν μας έδωσαν καμιά σημασία. Την Κυριακή το απόγευμα, γύρω στις 5, μας πέταξαν άλλη κροτίδα στη βεράντα μας. Έτρεξα στο παράθυρο και αναγνώρισα έναν 23χρονο, που πέρσι μας έκανε τα ίδια κακά, μαζί με άλλους, ανήλικους.

Τηλεφωνήσαμε στον Αστυνομικό της Γειτονιάς, που εδρεύει στο Πέρα Χωριό, του κατήγγειλα το γεγονός και του κατονόμασα τον 23χρονο που είχα αναγνωρίσει ως έναν από τους δράστες. Ήρθε ο αστυνομικός και με μετέφερε με το αυτοκίνητό του στο σπίτι του δράστη, όπου συναντήσαμε τη μητέρα του. Ο ίδιος έλειπε από το σπίτι εκείνη την ώρα, αλλά ήρθε λίγο αργότερα μαζί με 4-5 φίλους του, μικρότερους σε ηλικία. Μετά από ερωτήσεις του αστυνομικού, παραδέχτηκαν όλοι ότι συμμετείχαν στα γεγονότα των προηγούμενων ημερών.

Τους είπα ότι δεν θα τους κατάγγελλα στον αστυνομικό σταθμό Πέρα Χωρίου, αν μου ζητούσαν συγγνώμη και αν μου υπόσχονταν ότι δεν θα μας ξαναενοχλούσαν, ούτε θα έστηναν λαμπρατζιά δίπλα στο σπίτι μας. Πράγματι, με τη σειρά, μου ζήτησαν όλοι συγγνώμη (περιλαμβανομένου του 23χρονου) και υποσχέθηκαν ότι θα μας άφηναν ήσυχες. Όμως την ίδια νύχτα, της Κυριακής, ήρθαν ξανά έξω από το σπίτι και έμειναν μέχρι τις 4 το πρωί, φωνάζοντας, ρίχνοντας κροτίδες και βάζοντας φωτιά σε κάδους σκουπιδιών.

Τα ίδια και χειρότερα μάς έκαναν τη νύχτα της Δευτέρας, μέχρι τα ξημερώματα της Τρίτης. Πέταξαν ξύλα μέσα στην αυλή μας, κτυπούσαν μανιασμένα το κουδούνι της εξώπορτας, μας τηλεφωνούσαν και στο σταθερό και στο κινητό, μας απειλούσαν φωνάζοντας σαν άγριοι και μας έβριζαν… Εμείς καθίσαμε τρομοκρατημένες στα κρεβάτια μας και παρακαλούσαμε να τελειώσει αυτό το κακό. Στις 2 το πρωί τηλεφωνήσαμε του γείτονα και ζητήσαμε βοήθεια. Τηλεφωνήσαμε στην Αστυνομία Πέρα Χωρίου πολλές φορές και μας έλεγε ο επί καθήκοντι αστυνομικός να περιμένουμε να καταγγείλουμε το γεγονός στην πρωινή βάρδια… Του είπα ότι κινδυνεύουμε, ότι δεν μπορούμε ούτε να περπατήσουμε από τον τρόμο που περνούμε…

Έφτασα στο σημείο να πάω τα ξημερώματα μέχρι την εκκλησία και να ζητήσω βοήθεια από τους συγχωριανούς που είχαν πάει να εκκλησιαστούν… Επιτέλους, την Τρίτη ήρθαν στο σπίτι τρεις αστυνομικοί από το Πέρα Χωριό Νήσου, στους οποίους καταγγείλαμε τους βασανιστές μας. Την ίδια ημέρα πληροφορηθήκαμε ότι κάλεσαν στον αστυνομικό σταθμό τον 23χρονο και έδωσε κατάθεση, ενώ ήρθε και συνεργείο του κοινοτικού συμβουλίου και μάζεψε τα ξύλα της λαμπρατζιάς. Αλλά ακόμα και τότε, μαζεύτηκαν οι νεαροί και έριχναν κροτίδες κατά των μελών του συνεργείου».

«Ανησυχητικό, γιατί το κάνουν για πλάκα»…

Μας είπε ο κοινοτάρχης Αλάμπρας, Αχιλλέας Μαλαχουρίδης: «Μετά που πληροφορήθηκα τα γεγονότα από τις δύο αδελφές, έστειλα χθες (σ.σ. την περασμένη Τρίτη), συνεργείο με κατάλληλα οχήματα, που μάζεψαν τα ξύλα και τα άλλα αντικείμενα της λαμπρατζιάς. Είμαι σίγουρος ότι αυτοί που παρενοχλούν τις δύο αδελφές δεν θέλουν να τους κάνουν κακό, αλλά το κάνουν για την πλάκα. Όμως, αυτό είναι πολύ πιο ανησυχητικό. Από πού κι ως πού, οποιοσδήποτε, να παραβιάζει ιδιωτική περιουσία, το σπίτι και την αυλή των γυναικών αυτών;

Είχα και δεύτερη συνάντηση με τους νεαρούς, μετά που τους μίλησα την προηγούμενη νύχτα και τους είπα ότι δεν πρέπει να ασχοληθούν πια με τη λαμπρατζιά. Είπα στους νεαρούς ότι γνωρίζω πως αυτοί που ενοχλούν τις δύο αδελφές είναι μεγαλύτεροι σε ηλικία, οι οποίοι εκμεταλλεύονται τους μικρότερους. Ψες Τρίτη ήταν ήσυχη νύχτα, δεν δέχτηκα παράπονα. Θεωρώ και ελπίζω ότι με κάποιες ενέργειες που κάναμε, το θέμα είναι λήξαν, μέχρι εδώ. Πάντως εμείς ως κοινοτικό συμβούλιο δεν είχαμε δώσει χώρο για τη λαμπρατζιά στο συγκεκριμένο σημείο, λόγω των επεισοδίων που συνέβησαν πέρσι.

Παρόλο τούτο, οι νεαροί μάζεψαν και φέτος ξύλα στο ίδιο χωράφι, έκαναν ό,τι έκαναν και εγώ είχα συνάντηση με 10-15 από αυτούς. Πρόκειται για ανήλικους μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου 12-15 χρόνων, που θέλουν να διατηρήσουν το έθιμο της λαμπρατζιάς, φαίνεται όμως ότι τους εκμεταλλεύονται νεαροί μεγαλύτερης ηλικίας. Πιστεύω, εντούτοις, ότι ο 23χρονος που έδωσε κατάθεση στην Αστυνομία είναι θύμα της υπόθεσης. Υπάρχουν άλλοι που κρύβονται πίσω από αυτό το άτομο.

Αυτοί ενοχλούν όχι μόνο τις δύο αδελφές, αλλά όλη τη γειτονιά. Επειδή όμως νιώθουν ότι οι δύο γυναίκες είναι πιο ευάλωτες, βγάζουν τη “μαγκιά” τους, πάνω τους. Όπως και να έχουν τα πράγματα, πρόκειται για νέους της κοινότητας κι αυτό μας ανησυχεί ιδιαίτερα, γιατί η Αλάμπρα είναι μια φιλήσυχη κοινότητα, με την πλειοψηφία των νέων μας να έχουν πανεπιστημιακές σπουδές. Προσωπικά πιστεύω ότι οι δράστες που εκφοβίζουν τη Μαρία και την Αποστόλα Σεργίου είναι άτομα πέραν των 17 χρονών.

Δυστυχώς δεν τους γνωρίζω και αν τους γνώριζα, θα τους κατάγγελλα στην Αστυνομία. Προβληματίζομαι σίγουρα και με τους ανήλικους, που πρέπει να μπουν σε έναν σωστό δρόμο. Είναι καλά παιδιά, τα οποία υφίστανται ουσιαστικά bullying από τα ίδια άτομα που τρομοκρατούν τις δύο αδελφές. Έχω καλέσει την Αστυνομία να διερευνήσει πλήρως το περιστατικό, να εντοπίσει και να προσαγάγει ενώπιον της δικαιοσύνης τους δράστες, γιατί είμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο κοινωνικού ρατσισμού».

Ποιος φέρει την ευθύνη;

Ο κοινοτάρχης Αλάμπρας παρατήρησε ότι, «σύμφωνα με τη νομοθεσία, απαγορεύεται το άναμμα φωτιάς, αλλά για το ζήτημα της λαμπρατζιάς δεν τοποθετείται και δεν αναλαμβάνει οποιαδήποτε ευθύνη, καμιά κρατική ή άλλη Αρχή -είτε το Υπουργείο Δικαιοσύνης είτε η Αστυνομία είτε η Επαρχιακή Διοίκηση- για να δώσουν λύση σε αυτό το κοινωνικό πρόβλημα. Διότι δεν πρόκειται για τις μικρές λαμπρατζιές που οι νέοι άναβαν παλαιότερα στα χωριά μέσα στο πλαίσιο του εθίμου.

Πρόκειται για ανταγωνισμό μεταξύ των χωριών, με φατρίες που προσπαθούν να καταστρέψουν τις λαμπρατζιές των “αντιπάλων” πριν από το Μεγάλο Σάββατο. Στήνεται έτσι ένα σκηνικό πολέμου, όπου επιστρατεύονται σκοπιές με βάρδιες νύχτα-μέρα, με τον κίνδυνο, ο συνήθως ανήλικος φρουρός, που κοιμάται στον χώρο της λαμπρατζιάς, να γίνει θύμα επίθεσης των αντιπάλων, που ενδέχεται να αποπειραθούν να καταστρέψουν τη λαμπρατζιά, πριν από το Μεγάλο Σάββατο. (Αυτό δεν συνέβη στην Αλάμπρα, αλλά αναφέρομαι στη γενικότερη κατάσταση).

Εγώ ανησυχώ και διερωτώμαι για τους μικρούς των 12-15 χρονών που γίνονται αντικείμενα εκμετάλλευσης διαφόρων επιτηδείων. Γιατί οι γονείς τους τούς επιτρέπουν να ξενυχτούν και να μπαίνουν σε τέτοιες καταστάσεις; Οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες έπρεπε να πάρουν ξεκάθαρη θέση απέναντι σ’ αυτό το φαινόμενο και όχι να βρίσκουν την εύκολη λύση και να μας φορτώνουν την ευθύνη, λέγοντας ότι οι λαμπρατζιές στα χωριά βρίσκονται υπό την επίβλεψη των κοινοτικών συμβουλίων ή της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Κι εγώ ρωτώ, ποιος είναι υπεύθυνος αν συμβεί ένα περιστατικό όπως αυτό της Αλάμπρας με τις δύο αδελφές, ή αν κτυπήσει ένα μικρό παιδί που συμμετέχει στη λαμπρατζιά και ένας γονιός κινήσει δικαστικές διαδικασίες κατά παντός υπευθύνου; Ευθύνεται η Αστυνομία; Η Πυροσβεστική Υπηρεσία; Η Επαρχιακή Διοίκηση; Το Υπουργείο Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης; Απαγορεύεται το άναμμα φωτιάς σύμφωνα με τον νόμο, αλλά ο καθένας προσπαθεί ν’ αποσείσει την ευθύνη από πάνω του, να τη φορτώσει σ' εμάς -που δεν είναι ευθύνη μας, σύμφωνα με τη νομοθεσία- και εδώ δημιουργούνται τα μεγάλα προβλήματα.

Από πού κι ως πού εγώ ο κοινοτάρχης να υποδείξω ένα χώρο για λαμπρατζιά; Σε επιστολή μου στην Αστυνομία φέτος, αναφέρω ότι παρόλο που το κοινοτικό συμβούλιο έχει αποφασίσει, με βάση τα περσινά γεγονότα, να μη δώσει άδεια για άναμμα της λαμπρατζιάς σε οποιονδήποτε χώρο, είναι στη διάθεση της Αστυνομίας, της Πυροσβεστικής και κατ’ επέκτασιν σε όποιο Υπουργείο ή τμήμα εμπίπτει στην αρμοδιότητά του το θέμα της λαμπρατζιάς, να δώσει τη συγκατάθεσή του σε οποιοδήποτε χώρο εντός της κοινότητας κριθεί κατάλληλος από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Αναφέρω ότι οι υπηρεσίες αυτές είναι υπεύθυνες για την εφαρμογή της νομοθεσίας, φέρουν οι ίδιες την ευθύνη για τυχόν προβλήματα και είναι υπόλογες έναντι του νόμου, σε οποιαδήποτε περίπτωση διεκδίκησης αποζημιώσεων. Το κοινοτικό συμβούλιο θα διαθέσει τα συνεργεία του και τους συνεργάτες του να καθαρίσουν και προετοιμάσουν τον χώρο για να υποδεχτεί τη λαμπρατζιά και να προσπαθήσουν ν’ αποφύγουν τις οποιεσδήποτε πυρκαγιές».

Η επιστολή των θυμάτων, που όλοι αγνόησαν…

Αναφέρουν οι αδελφές Μαρία και Αποστόλα Σεργίου, σε επιστολή τους στις 25 Απριλίου 2014 προς τον Υπουργό Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης Ιωνά Νικολάου, με γνωστοποίηση στον Έπαρχο Λευκωσίας, στον Αρχηγό Αστυνομίας, στο Κοινοτικό Συμβούλιο και την Εκκλησιαστική Επιτροπή Αλάμπρας, όπως και στα οργανωμένα σύνολα της κοινότητας: «Σας γνωστοποιούμε το κλίμα τρομοκρατίας που βιώσαμε μαζί με την αδελφή μου την περίοδο των εορτών του Πάσχα 18-21 Απριλίου από 20-30 άτομα, οι οποίοι κατασκήνωσαν περιμετρικά της παράνομης λαμπρατζιάς, δίπλα από το σπίτι μας σε άδειο οικόπεδο και μέσα σε κατοικημένη περιοχή, χωρίς καμιά άδεια.

Έριχναν κροτίδες προς την οικία μας, και μέσα σε κυλίνδρους από μπετόν που τοποθέτησε το κοινοτικό συμβούλιο στο χωράφι, δίπλα από το σπίτι μας, με αποτέλεσμα οι κρότοι να είναι εκκωφαντικοί. Δεν έφταναν αυτά, είχαν το θράσος να μπαινοβγαίνουν στην αυλή μας, ενώ έκοψαν όλα τα φρούτα που ήταν πάνω στα δέντρα μας και τα έριχναν στα παράθυρα, στις βεράντες, στις πόρτες, ακόμα και στην ταράτσα του σπιτιού μας. Αυτοί οι γνωστοί άγνωστοι δημιούργησαν ένα κλίμα τρομοκρατίας μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, φωνάζοντας και απειλώντας μας. Τέθηκε η σωματική μας ακεραιότητα σε μεγάλο κίνδυνο και υποφέραμε μεγάλη ψυχική αναστάτωση. Γίναμε δέκτες τηλεφωνικών απόρρητων κλήσεων, όπου μας έβριζαν και μας απειλούσαν.

Αυτή η κατάσταση δεν μας τιμά καθόλου ως λαό και ως κοινωνία, που όφειλε να είχε κάποιες ανθρώπινες ευαισθησίες. Όλοι φέτος έκαναν Πάσχα, όχι όμως εμείς, γιατί μας το στέρησαν οι γνωστοί άγνωστοι, αφού ορισμένοι ανευθυνοϋπεύθυνοι τούς έκαναν πλάτες και έκαναν τα στραβά μάτια στις επανειλημμένες εκκλήσεις μας για βοήθεια. Επικοινωνήσαμε με την Αστυνομία του Πέρα Χωρίου Νήσου και με το Αρχηγείο Αστυνομίας, όμως κανείς δεν έκανε τίποτα, εκτός από ορισμένες περιπόλους. Δυστυχώς κανείς δεν έδωσε την παραμικρή σημασία στις εκκλήσεις μας, λες και είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, ταμπουρωμένοι μέσα στο σπίτι μας, υπό καθεστώς τρομοκρατίας».