Μακριά από τα ανώφελα βουητά των κουραστικών ανθρώπων

Σε σέβομαι όσο με σέβεσαι, και σε αναγνωρίζω όσο με αναγνωρίζεις

«Κάθε φορά που νοσταλγώ τα πρώτα χρόνια στην οικονομική δημοσιογραφία, θυμάμαι τις πόρτες που έφαγα γιατί ήμουν γυναίκα»

Μου λένε πως σήμερα, 8 του Μάρτη, είναι η Μέρα της Γυναίκας. Και πώς το ξέχασα; Κάτι έχω με τις επετείους, τις γιορτές, τις ονομαστικές γιορτές και τα γενέθλια. Γενικώς, κάτι μού τη δίνει με εκείνες τις μέρες που επιβάλλεται να θυμάμαι.

Σήμερα είναι η Μέρα της Γυναίκας. Προσωπικά, πιστεύω πως η Γυναίκα πρέπει να γιορτάζει κάθε μέρα. Πρέπει να τη σέβονται, να αναγνωρίζουν τους αγώνες της, να τη θεωρούν ισότιμη και ισάξια με τους άνδρες, και, για να μην παρεξηγηθώ, ανώτερη!

Βέβαια, τελικώς ξεφτιλίσαμε τον ρόλο μας, μάς τον ξεφτίλισαν, στην προσπάθειά μας να τα κάνουμε όλα, και να είμαστε καλές σε όλα!

Οι γυναίκες γιορτάζουν σήμερα. Μα εγώ λέω πως γιορτάζω κάθε μέρα. Μάλλον, για να είμαι ειλικρινής, ακόμη το παλεύω για να ζω και να εργάζομαι και να γίνονται σεβαστές οι απόψεις μου σε μια κοινωνία, που ό,τι και να πούμε, ό,τι και να κάνουμε είναι άκρως ανδροκρατούμενη. Κι ας τους να λένε περί ίσης αμοιβής και ίσης εργασίας, ίσα δικαιώματα και ίσες ευκαιρίες.

Όποιος ελεύθερα συλλογάται…

Γενικώς, επειδή έφαγα τη ζωή με το κουτάλι, και όταν λέω με το κουτάλι, εννοώ μέσα στον βούρκο της πιο λερωμένης φωλιάς, όχι του κούκου, αλλά του οικονομικο-πολιτικού κατεστημένου, μπορώ να πω με σιγουριά ότι οι άνδρες δεν ανέχονται και δεν αποδέχονται εύκολα τη γυναικεία εξυπνάδα, τη δημιουργικότητα και την καινοτομία.

Ευτυχώς, και λέω ευτυχώς, δούλεψα για χρόνια σε έναν χώρο, στον οποίο ζυμωθήκαμε με το αλησμόνητο του Ρήγα Φεραίου «Όποιος ελεύθερα συλλογάται, συλλογάται καλά», σεβάστηκαν και αναγνώρισαν την αξία μας και μας έδωσαν ευκαιρίες που πιθανότατα αλλού να μην τις είχαμε.

Συλλογίζομαι, λοιπόν, πως σήμερα είναι η Μέρα της Γυναίκας και μου τη σπάει να μου λένε πως θα το γιορτάσουν, χορεύοντας στα τραπέζια, ή μαζί με τις φίλες τους.

Μέσα στους πολλούς και μεγάλους συλλογισμούς, που κάνω συχνά, με μια δόση αποστασιοποίησης από τα πολλά και ανώφελα βουητά των κουραστικών ανθρώπων, σκέφτομαι πως ό,τι κι αν είσαι, άνδρας ή γυναίκα, οφείλεις να σέβεσαι πρώτα τον εαυτό σου και μετά τους άλλους.

Αγάπα τον εαυτό σου γι’ αυτά που έχεις, γι’ αυτά που κέρδισες με το σπαθί σου, μην τον καταπονεις, μην τον βασανίζεις, μην του κάνεις τη ζωή ποδήλατο. Κάτι ξέρω κι εγώ η… ηλίθια, που μια ζωή ολόκληρη τον τσάκισα, τον ράβδισα, τον έριξα στα πατώματα, τον καημένο μου εαυτό.

Αυτό μπορώ!

Ευτυχώς που κάποτε αποφάσισε να ξυπνήσει, έκανε την επανάστασή του, και με έπεισε πως η ζωή δεν είναι μόνο «πρέπει» και «επιβάλλεται» αλλά είναι και «αυτό μπορώ για σήμερα», «είμαι καλά με αυτά που έχω», «είμαι ήρεμη και ευτυχισμένη», ακόμη κι αν οι πραμάτειές μου μειώνονται και τα κεκτημένα μου συρρικνώνονται.

Μετά, λοιπόν, που αποφασίζεις να ασχοληθείς με τον εαυτό σου, όχι βέβαια εγωιστικά, και γιατί όχι και εγωιστικά, μάθε να σέβεσαι τους άλλους, αυτούς βέβαια που σε σέβονται, σε αναγνωρίζουν και σε αποδέχονται γι’ αυτό που είσαι, όχι γι’ αυτό που θα ήθελαν να είσαι.

Προσωπικά, έχω αποφασίσει εδώ και καιρό πως δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να σέβομαι όλους εκείνους που νομίζουν πως με υποτιμούν, που θεωρούν τους εαυτούς τους υπεράνω, που νομίζουν πως είναι οι έξυπνοι και εγώ ο βλάκας, και πως όλα είναι τέλεια επειδή τα έκαναν εκείνοι!

Γενικώς, βέβαια, δεν έχω καμιά διάθεση, έγνοια ή ενδιαφέρον, να σπαταλώ τη φαιά ουσία που διαθέτω ακόμη, και δεν το βλέπω για πολύ, για να κρίνω και να κατακρίνω τις συμπεριφορές και τις ενέργειες εκείνων που συνήθισαν, ή τους έμαθαν να θεωρούν τους άλλου υποδεέστερα όντα...

Και ποιος είσαι εσύ, κύριε ή κυρία μου, που θα υποτιμήσεις το μυαλό, τις απόψεις, τις αξίες μου και τα πιστεύω μου; Σε σέβομαι όσο με σέβεσαι, και σε αναγνωρίζω όσο με αναγνωρίζεις.

Ζωή είναι οι επιλογές σου

Έχω γράψει πολλάκις πως η φιλοσοφία μου περί ζωής έχει αλλάξει άρδην από τότε που αντιλήφθηκα και αποδέχθηκα, κάλλιο αργά παρά ποτέ, πως ο καθένας βλέπει μόνο την πάρτη του! Αντιλαμβάνομαι, μιλώντας με ανθρώπους που σκέφτονται και προβληματίζονται σαν και μένα, πως η ζωή δεν είναι για να την καλουπώνεις μέσα σε καλούπια που σου βάζουν οι άλλοι και εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ακολουθείς το ρεύμα των καιρών…

Η ζωή είναι οι επιλογές σου, τα θέλω και οι ανάγκες σου, ακόμη κι αν τα σύννεφα σκεπάζουν τον καθαρό ορίζοντα…

Εγώ, τουλάχιστον, μέσα στις δύσκολες συνθήκες της ζωής, συνεχίζω να τη βρίσκω με τα ασήμαντα. Εκείνα που φαντάζουν πολύ μικρά και τιποτένια για πολλούς. Φτωχά σε φτωχούς καιρούς. Πλούσια για μένα, σε φτωχούς καιρούς…

Φιλοσοφώντας τη ζωή, ή καλύτερα πιάνοντάς την από τα μαλλιά, μιας και ξέφτισε και φεύγει σαν φτερό στον άνεμο χωρίς καν να την προφτάνουμε!

Σήμερα είναι η Μέρα της Γυναίκας! Επιμένω να λέω πως η γυναίκα πρέπει να γιορτάζει κάθε μέρα. Να γιορτάζει γιατί είναι μοναδική, μπορεί και τα κάνει όλα, μπορεί και να σκέφτεται και με το μυαλό και με την καρδιά. Μπορεί, μπορεί, μπορεί…

Συλλογίζομαι πως εμείς η γενιά των 50 και 60 παλέψαμε για να κερδίσουμε, τουλάχιστον το δικαίωμα να εκφραζόμαστε ελεύθερα. Παλέψαμε για να καταξιωθούμε σε επαγγέλματα, αυστηρώς ανδροκρατούμενα, να μας αναγνωρίζουν και να μας σέβονται, να μας εμπιστεύονται και να μας αντιμετωπίζουν, σίγουρα όχι ισότιμα, αλλά τουλάχιστον να μη μας τσαλαπατούν γιατί, κατά τύχη, γεννηθήκαμε γυναίκες!

Κι εγώ έφαγα πόρτες

ΚΑΘΕ φορά που νοσταλγώ τα πρώτα χρόνια στην οικονομική δημοσιογραφία, θυμάμαι τις πόρτες που έφαγα γιατί ήμουν γυναίκα, τα τηλέφωνα που μου έκλειναν απότομα γιατί φοβόντουσαν να με εμπιστευτούν!

Ποιοι; Όλοι αυτοί οι άνδρες που κατάφεραν να εγκλωβίσουν το χρηματοπιστωτικό σύστημα στα κουρέματα, την οικονομία στο Μνημόνιο και τον απλό κοσμάκη στο ανεργιακό.

Αναπολώ και το λέω συχνά, θυμάμαι ακόμη τις παράγκες του Υπουργείου Οικονομικών, όπου εκεί δούλευαν οι τεχνοκράτες που, μέσα στην αυστηρή ανδροκρατούμενη κοινωνία των αριθμών και των ανδρών οικονομικών συντακτών, άρχισαν δειλά - δειλά να μας αποδέχονται, αν όχι να μας εμπιστεύονται!

Όσες φορές αναπολώ εκείνα τα χρόνια, που μου φέρνουν μόνο κοπιαστικές αλλά ευχάριστες αναμνήσεις, οργίζομαι όταν βλέπω και ακούω την υποκρισία της σημερινής οικονομικής και πολιτικής ελίτ του τόπου.

Κάποτε λέω πως καλύτερα να σταματήσω να γράφω, να αναλύω και να ασκώ κριτική, κουρασμένη απ’ όλα εκείνα που ξέρω και δεν γράφω, που γράφω αλλά ξέρω περισσότερα, αυτά που γράφω αλλά δεν συγκινείται κανένας!

Όπως έλεγε ο συγγραφέας και μεταφραστής Άρης Αλεξάνδρου, «το μόνο που μας έμεινε είν’ ένα τζάμι σπασμένο, κολλημένο βιαστικά με τέσσερις λουρίδες μαχητικής αρθρογραφίας».