Η 13χρονη Ελένη νίκησε τη λευχαιμία

Άντλησε ψυχική δύναμη από τον Άγιο Παντελεήμονα και το ταξίδι που την περίμενε στο Euro Disney

«Θέλω να ξεχάσω τις στιγμές που πονούσα»

Όταν υπάρχει πίστη, θέληση, αγωνιστικότητα, καθώς και άνθρωποι που μας αγαπούν πραγματικά, όσο δυνατή και αν είναι μια καταιγίδα στη ζωή μας, πάντα θα βγαίνει το ουράνιο τόξο. Αυτό είναι το μήνυμα που θέλει να στείλει σε όλο τον κόσμο και ειδικότερα στα παιδιά που πάσχουν από καρκίνο και άλλες συναφείς παθήσεις η 13χρονη Ελένη Θωμά, από τη Λευκωσία, η οποία μόλις στα εννιά της διαγνώστηκε με λευχαιμία και μετά από δυόμισι χρόνια επώδυνων χημειοθεραπειών βγήκε νικήτρια στη μάχη της ζωής.

Πλέον στα 13 χρόνια της αποδεικνύεται ως υπόδειγμα γενναιότητας και θάρρους. Ως εθελόντρια του φιλανθρωπικού συνδέσμου για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις «Ένα όνειρο μια ευχή», συμμετείχε σε εκδήλωση του συνδέσμου, το Σάββατο (14/2/2015), η οποία έγινε με την ευκαιρία της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Παιδικού Καρκίνου. Μιλώντας στη «Σημερινή», διηγείται την περιπέτειά της προκειμένου να δείξει τον δρόμο και σε άλλα παιδιά που σήμερα αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα.

Ο βήχας ήταν λευχαιμία

Η περιπέτεια με την υγεία της άρχισε στις 28 Μαρτίου 2011, όταν ήταν εννέα ετών. «Ένας έντονος βήχας που με έπνιγε ολόκληρο το Σαββατοκύριακο μας οδήγησε μαζί με τη μητέρα μου, Δευτέρα πρωί-πρωί, να επισκεφθούμε τον παιδίατρό μου». Ο γιατρός της έγραψε διάφορα φάρμακα για τον βήχα και βιταμίνες, επειδή το χρώμα της ήταν πολύ χλομό. Τη συμβούλεψε, επίσης, να κάνει αναλύσεις.
Τα αποτελέσματα, όμως, δεν ήταν καθόλου καλά. Είχε διαγνωστεί πως πάσχει από λευχαιμία. Η Ελένη, κατά τη νοσηλεία της στον Παιδογκολογικό Θάλαμο του Μακάρειου Νοσοκομείου στη Λευκωσία, θυμάται τις εικόνες άλλων μικρών παιδιών που τριγυρνούσαν με ένα ορό στο χέρι.

Ο φίλος μου ο Χριστόδουλος

«Στο διπλανό κρεβάτι ήταν ο φίλος μου ο Χριστόδουλος, μόλις δυο χρονών τότε, που προσπαθούσε με τον ορό να παίξει με τα παιχνίδια του. Στο απέναντι κρεβάτι ήταν ο φίλος μου ο Νικόλας, που είχε πολύ φουσκωμένη κοιλίτσα σαν μπαλόνι και πάντοτε διερωτόμουν το γιατί». Η Ελένη ρώτησε μια μέρα τη μητέρα της: «Γιατί, μαμά, όλα τα παιδάκια είναι χωρίς μαλλιά; Θα πέσουν και τα δικά μου;». Τα μαλλάκια της Ελένης όντως έπεσαν, αλλά αυτό ήταν το μικρότερό της πρόβλημα, όπως η ίδια εξομολογείται. «Ο μεγαλύτερος πόνος που ένιωσα ήταν όταν έκανα την παρακέντηση. Οδυνηρές ήταν και οι παρενέργειες των χημειοθεραπειών. Με έκαναν να αδυνατίσω πολύ και σχεδόν δεν μπορούσα να περπατήσω…».

Ο Άγιος Παντελεήμονας ο γιατρός

Η 13χρονη αναπολεί όταν ο πατέρας της την ανέβασε στα σκαλιά του μοναστηριού της Παναγίας της Αμυρούς για να προσκυνήσει, όπως λέει, τα οστά του Αγίου Παντελεήμονα. Μια μοναχή τής εξήγησε ότι ο Άγιος αυτός είναι γιατρός και ότι από τώρα και στο εξής θα είναι ο δικός της γιατρός και πως θα είναι πάντα στο πλευρό της. «Την άλλη ημέρα κατάφερα να σηκωθώ από το κρεβάτι και να περπατώ πολύ καλύτερα, χωρίς βοήθεια… ‘Ο Άγιος Παντελεήμονας με έκανε καλά!’, είπα στη μαμά μου».

Ξεχωριστή στιγμή για την Ελένη ήταν η ευχή που της πραγματοποίησε ο σύνδεσμος «Ένα όνειρο μια ευχή». «Ήταν ένα ταξίδι στη Euro Disney στο Παρίσι, που το περίμενα με πολλή ανυπομονησία. Μέτραγα τους μήνες που θα τέλειωνα τη θεραπεία μου για να πάω. Αυτό με έκανε να ξεχνιέμαι στις δύσκολες εκείνες στιγμές που υπέφερα», λέει η Ελένη. Η δύναμη και η αισιοδοξία που άντλησε από την προσευχή, αλλά και το επικείμενο ταξίδι στη Γαλλία, ανέβασαν την ψυχολογία της μικρής, η οποία μαζί με την αποτελεσματική θεραπεία στην οποία υποβλήθηκε στο παιδογκολογικό, κατάφερε να νικήσει τη μάχη με τη λευχαιμία.