Με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για τις ανάγκες του οργανισμού NVRI

Ο Γιάννης σε ένα τολμηρό και επίμοχθο εγχείρημα, θα προσπαθήσει να διασχίσει μεταξύ 5-11 Απριλίου, κάτω από τον ήλιο, 254 χιλιόμετρα ερήμου

ΣΤΟΝ ΦΕΤΙΝΟ μαραθώνιο του Απρίλη θα συμμετάσχουν περίπου 1.300 άτομα. Μόνο το 10% θα καταφέρουν να διασχίσουν την έρημο…

«Εκείνη τη μέρα, χωρίς κανένα ιδιαίτερο λόγο, αποφάσισα να πάω για τρέξιμο», διηγείται ο κινηματογραφικός ήρωας Forrest Gump, που υποδύεται ο Τομ Χανκς, βραβευμένος με Όσκαρ, στην ομώνυμη ταινία. Από την άκρη του δρόμου ώς το τέλος της γειτονιάς κι από 'κει μέχρι τα πέρατα του κόσμου, διασχίζεται με τα πόδια η οικουμένη, έτσι, χωρίς οποιαδήποτε αιτία. Η περίπτωση του Γιάννη Νικόλα (John Nicola), Κύπριου δεύτερης γενιάς, που ζει μόνιμα στην Αυστραλία, διαφέρει αρκετά.

Τρέχει -για δεύτερη φορά- στη Σαχάρα, για ένα σκοπό: για να συγκεντρώσει χρήματα, που θα διατεθούν για τις ανάγκες του αυστραλιανού οργανισμού NVRI (National Vision Research Institute), ο οποίος διεξάγει έρευνες για διάφορες ασθένειες που προκαλούν τύφλωση. Ο Γιάννης πρόκειται, σε ένα τολμηρό και επίμοχθο εγχείρημα, να διασχίσει μεταξύ 5-11 Απριλίου, κάτω από τον ήλιο, 254 χιλιόμετρα ερήμου. Κουβαλώντας σε ένα σακίδιο δέκα κιλών όσα χρειάζονται για να επιβιώσει για μια εβδομάδα στην έρημο -εκτός από νερό, το οποίο παρέχεται από τους διοργανωτές- θα τρέξει με φίλους απ' όλον τον κόσμο.

Ο «Μαραθώνιος της Ερήμου»

Το 1984 ο εικοσιοκτάχρονος Patrick Bauer αποφάσισε να διασχίσει 350 χιλιόμετρα στην έρημο της Σαχάρας μόνος του, έχοντας σε ένα σακίδιο την τροφή του. Το δωδεκαήμερο ταξίδι του, κατά τη διάρκεια του οποίου δεν σταμάτησε σε κανένα χωριό, όαση ή μέρος με νερό, ήταν η απαρχή του λεγόμενου «Μαραθωνίου της Ερήμου».

Έκτοτε, χιλιάδες κόσμου έχουν τρέξει στην έρημο, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.
Στον φετινό μαραθώνιο του Απρίλη θα συμμετάσχουν περίπου 1.300 άτομα. «Μόνο το 10% θα καταφέρουν να διασχίσουν την έρημο», μας εξηγεί ο Γιάννης, διευθυντής της δικής του εταιρείας, Optiqueline, η οποία έχει έδρα τη Μελβούρνη, και ασχολείται με εμπόριο σκελετών γυαλιών μυωπίας/ηλίου.

Το Έβερεστ και η Σαχάρα

Για ποιο λόγο αποφασίζει κανείς να κάνει κάτι τόσο δύσκολο, τον ρωτάμε, κι αυτός αυθόρμητα παραθέτει δύο λόγους. Αφενός, για να δώσει χρήματα για έναν σκοπό που συνδέεται άμεσα με τη βιομηχανία στην οποία απασχολείται - άλλωστε, η προσφορά στον συνάνθρωπο είναι, καθώς μας λέει, επιτακτική κοινωνική ευθύνη.

Πέρα από το ποσό των 20.000 δολαρίων, που φιλοδοξεί μέσω εισφορών να συγκεντρώσει για το NVRI, ο Γιάννης θα δωρίσει σκελετούς γυαλιών για τα παιδιά της Αφρικής. Αφετέρου, ο εν λόγω μαραθώνιος θεωρείται ο δυσκολότερος στον κόσμο, ώστε αποτελεί γι' αυτόν μια τεράστια πρόκληση - «όπως για τους ορειβάτες ν' ανεβούν στο Έβερεστ».

Η τέταρτη μέρα περιλαμβάνει μια διαδρομή 80 χιλιομέτρων, πράγμα που σημαίνει ότι οι διαγωνιζόμενοι τρέχουν και όλη τη βραδιά. Όταν ξανάτρεξε στη Σαχάρα το 2012, θυμάται ο Γιάννης, έφτασε στο τέρμα γύρω στη μία τα χαράματα, φορώντας ένα φακό στο κεφάλι, ακολουθώντας μια γραμμή από φωτεινά σήματα. «Η άφιξη στο τέρμα ήταν μία στιγμή λύτρωσης», λέει.

Μεθοδική προετοιμασία

Εδώ και πολλά χρόνια ο Γιάννης λαμβάνει μέρος σε δεκάδες μαραθώνιους διαγωνισμούς στην Αυστραλία και στην Ευρώπη. Για τον συγκεκριμένο μαραθώνιο, ωστόσο, η προετοιμασία είναι διαφορετική, δυσκολότερη - έχει μάλιστα ξεκινήσει από τον Γενάρη του 2014.

Είναι εξαιρετικά σημαντικό να τηρείται σχεδόν ευλαβικά ένα πρόγραμμα εντατικών προπονήσεων, κατά τις οποίες διανύει πολλά χιλιόμετρα τρέχοντας. Στο τελευταίο στάδιο των προπονήσεων καλύπτει πέραν των 100 χιλιομέτρων σε δέκα ώρες ανά βδομάδα, τα οποία περιλαμβάνουν τρέξιμο σε λόφους και στην άμμο, κουβαλώντας πάντοτε ένα βαρύ σακίδιο στην πλάτη. Επίσης ποδηλατεί μία φορά ανά βδομάδα, ώστε να ξεκουράζει τα πόδια του.

Μετά τον Απρίλη

«Η προετοιμασία και οι προπονήσεις για έναν μαραθώνιο τέτοιου βεληνεκούς είναι μία τεράστια πρόκληση για μένα», συνεχίζει, «και απολαμβάνω ιδιαζόντως τη διαδικασία. Αν και αναλώνω όλον τον ελεύθερό μου χρόνο τα Σαββατοκύριακα τρέχοντας, το ευχαριστιέμαι». Μετά τον Απρίλη θα χρειαστεί να ξεκουράσει το σώμα του για ένα μήνα, καθώς ο φυσιοθεραπευτής τού απαγορεύει να τρέξει. «Εύχομαι να μην επιστρέψω από τη Σαχάρα με σοβαρά τραύματα», ομολογεί.

Πρακτικά και διαδικαστικά

Πέρα από την όλη δυσκολία, υπάρχει κι ένα διόλου ευκαταφρόνητο κόστος για τη συμμετοχή του Γιάννη στον «Μαραθώνιο της Ερήμου»: Πληρώνει τα αεροπορικά του εισιτήρια από τη Μελβούρνη και αγοράζει τον εξοπλισμό του, το φαγητό του κ.λπ. Οι τρεις ώρες με το λεωφορείο μέχρι να φτάσει στο σημείο έναρξης του μαραθωνίου δεν τον τρομάζουν, όπως μας λέει, ούτε και η μεταφορά με στρατιωτικά φορτηγά για την κατασκήνωση, όπου θα μείνει προσωρινά.

Εθελοντές βοηθοί γιατροί, οι Doc Trotters, θα τον βοηθήσουν να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε ιατρικά θέματα που ίσως αντιμετωπίσει κατά τη διάρκεια της βδομάδας. Άλλωστε, το μεγαλύτερο πρόβλημα των συμμετεχόντων είναι οι φουσκάλες στα πόδια, οι οποίες μπορούν να κάνουν τη βδομάδα πολύ δύσκολη και μεγάλη, περιορίζοντας τις δυνατότητές τους.

Ένα με την έρημο

«Καθώς κάθε μέρα που περνά, ενσωματώνεσαι ολοένα και περισσότερο στο περιβάλλον γύρω σου, σε εκείνο το αχανές της ερήμου της Σαχάρας, που καθαρίζει το μυαλό», λέει ο Γιάννης, «οι σκέψεις σου απελευθερώνονται από τα βάρη της καθημερινότητας και τα προβλήματα της πόλης. Γίνεσαι ένα με το περιβάλλον, ένα με την έρημο. Είναι μαγικό».

Η Κύπρος και οι επιστροφές

«Η ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ μου είναι κυπριακή», δηλώνει. Ο πατέρας του από την Περιστερωνοπηγή και η μητέρα του από τον Λυθροδόντα, ταξίδεψαν μετανάστες στην Αυστραλία στις αρχές της δεκαετίας του 1950. Καθώς όμως ο Γιάννης επιστρέφει τα τελευταία 25 χρόνια στην Κύπρο, αισθάνεται δεμένος με τους εδώ συγγενείς του και το κυπριακό περιβάλλον τού είναι οικείο. «Είμαι περήφανος να πω ότι είμαι Κύπριος», καταλήγει.