Ο λόγος της αδελφής για την αδικοχαμένη Μαρία

Ρίγη συγκίνησης σκόρπισαν οι ομιλίες της αδελφής και της δασκάλας της Μαρίας Νικολάου που έφυγε από τη ζωή μόλις στα 21

Είναι δύσκολο να αντιληφθεί κάποιος τον πόνο μιας οικογένειας που χάνει το μικρότερο μέλος της. Είναι, επίσης, δύσκολο να συντάξεις και να απευθύνεις λόγο για κάποιον που αγαπάς και έφυγε από τη ζωή μόλις στα 21 του χρόνια. «Μια απέραντη αγάπη μάς συγκέντρωσε σε τούτο τον χώρο, η αγάπη για τον μικρό μας άγγελο, που μόλις πριν ένα χρόνο, άνοιξε τα φτερά του για τους ουρανούς και μας αποχαιρέτησε, τη μικρή μου αδελφή, την αξιαγάπητη Μαριγούλα», είπε, μεταξύ άλλων, η Κίκα για την αδελφή της, Μαρία Νικολάου, από την Ορούντα, την οποία φώναζαν όλοι Μαριγούλα.

Η ομιλία της αδελφής σκόρπισε ρίγη συγκίνησης στο κατάμεστο από συγγενείς, φίλους, και εθελοντές του συνδέσμου «Ένα Όνειρο Μια Ευχή» (για παιδιά με καρκίνο και συναφείς παθήσεις) Οίκημα Κέντρου Νεότητας Ορούντας, την περασμένη Τρίτη, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης εις μνήμην της αποθανούσας.

Υπόδειγμα αγωνιστικότητας και εθελόντρια

Η Μαριγούλα έφυγε από τη ζωή πριν από ένα χρόνο. Η αγάπη της θα συντροφεύει για πάντα την οικογένειά της, τον πατέρα Νίκο, τη μητέρα Ελένη, την αδελφή Κίκα, τον αδελφό Κωνσταντίνο καθώς και όλους τους συγγενείς, συγχωριανούς, φίλους και εθελοντές του συνδέσμου «Ένα Όνειρο Μια Ευχή». Η ζωή της Μαρίας ξεκίνησε από πολύ νωρίς με ανηφόρες και δύσκολες δοκιμασίες. Από εννέα μόλις μηνών άρχισε να υποβάλλεται σε χημειοθεραπείες, καθώς οι γιατροί διέγνωσαν όγκο στον εγκέφαλο.

Με ακούραστο και αλύγιστο στήριγμα την οικογένειά της, η μικρή κατάφερε να κερδίσει τη μάχη με τον καρκίνο, ωστόσο, απεβίωσε πέρσι από άλλη αιτία. Παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπιζε, η Μαριγούλα ρίχθηκε από μικρή στον εθελοντισμό, βοηθώντας στις διάφορες εκδηλώσεις του φιλανθρωπικού συνδέσμου, ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα της, αντιπροέδρου του «Ένα Όνειρο Μια Ευχή», Νίκου Νικολάου. Οι γνωστοί της τη θεωρούσαν ως αστείρευτη πηγή χαράς και ενέργειας, νεράιδα αθωότητας και υπόδειγμα αγωνιστικότητας.

Πορεία με μοτοσικλετιστές

Την περασμένη Τρίτη, πραγματοποιήθηκε εκδήλωση εις μνήμη της Μαρίας Νικολάου στην Ορούντα, η οποία οργανώθηκε από ομάδα πρωτοβουλίας, φίλους της οικογένειας και εθελοντές. Η εκδήλωση άρχισε με πορεία δεκάδων πεζοπόρων με την συμμετοχή ομάδας μοτοσικλετιστών και συνοδεία αστυνομίας, από τα φώτα τροχαίας Περιστερώνας μέχρι το Κοιμητήριο Ορούντας, όπου τελέστηκε τρισάγιο στον τάφο της.

Ακολούθησε αφιέρωμα στο Οίκημα Κέντρου Νεότητας Ορούντας, που περιλάμβανε την προβολή βίντεο για τη ζωή της Μαρίας. Η αδελφή της, Κίκα και δασκάλα της, Δώρα Παναγή, απεύθυναν ομιλίες, που ράγισαν καρδιές. Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με διάλεξη και συζήτηση με θέμα «Καρκίνος: Μύθοι και Πραγματικότητες», από τον Ιατρό, Ογκολόγο και Βουλευτή Αδάμο Αδάμου.

«Θα είσαι ο φύλακας άγγελός μου»

Στην ομιλία της η Κίκα λέει για την αδελφή της: «Το καλοκαίρι πριν από το δυσάρεστο γεγονός, παρατηρήσαμε ότι η Μαριγούλα άρχισε να παρουσιάζει συμπτώματα ζάλης και αστάθειας και έτσι άρχισαν διάφορες ιατρικές εξετάσεις. Οι γιατροί έλεγαν πάντοτε καθησυχαστικά σχόλια στους γονείς μου, ενώ η Μαριγούλα παρόλο που φαινόταν πως κάτι της συμβαίνει, κάθε φορά μας εξέπλησσε όλους, λέγοντάς μας ότι αισθανόταν μια χαρά. Για αυτό και στις 27 του Οκτώβρη 2013 μετά από δική της επιμονή πήγαμε στα καταστήματα για να αγοράσει καινούργια τσάντα, γιατί την Τρίτη θα πήγαινε εκδρομή με το σχολείο, κάτι που τόσο λαχταρούσε.

Δυστυχώς, Μαριγούλα μου, αυτή εκδρομή έγινε ένα μακρινό ταξίδι στον ουρανό και αυτή η άδεια τσαντούλα γέμισε με τη δική σου ανάμνηση και τις δικές σου πολύτιμες παρακαταθήκες ψυχής... Η στάση σου στη ζωή και το παράδειγμά σου μας δίδαξαν όλους πολλά. Πως πρέπει να δίνουμε αξία στα πράγματα, όχι γι' αυτό που αξίζουν, αλλά γι' αυτό που σημαίνουν.

Πως πρέπει να είμαστε ευγνώμονες για το καθετί μικρό που απολαμβάνουμε στη ζωή, ακόμα και εάν αυτό είναι ένα γαλατάκι σοκολάτας και ένα κρουασάν. Πως το μίσος δεν χωράει στη ζωή μας, πως στους ανθρώπους υπάρχει άπλετος χώρος για αγάπη. Πως την αγάπη μας πρέπει να την εκφράζουμε και να μην την αποσιωπούμε ως δεδομένη. Πως χρειάζεται να χαμογελούμε περισσότερο και να παραπονιόμαστε λιγότερο... Μάθαμε τόσα πράγματα από σένα, μικρή μας Μαριγούλα...».

«Μάθημα ζωής από τη Μαρία»

Η δασκάλα της Μαρίας, Δώρα Παναγή, αναφέρει στη δική της ομιλία: «Το τι θα έλεγα απόψε για τη Μαρία, γυροφέρνει στο μυαλό μου ένα χρόνο τώρα. Ένα χρόνο ακριβώς από τότε που έφυγε. Ένιωθα ότι της χρωστούσα λόγια που δεν πρόλαβα να πω. Ξέρετε, συχνά εμείς οι δάσκαλοι γινόμαστε και μαθητές, παίρνουμε μαθήματα από τους μαθητές μας. Και η Μαρία ήταν μια τέτοια μαθήτρια-δασκάλα με όλα τα γράμματα κεφαλαία. Μου έμαθε πολλά και θεωρώ πολύ τυχερό τον εαυτό μου που είχα την ευκαιρία αυτή.

Η Μαρία αντιμετώπιζε ένα πολύ σοβαρό πρόβλημα που απειλούσε ήδη τη ζωή της. Όπως πολλοί ίσως όλοι σε αυτή την αίθουσα, παρακολουθούσαμε την αγωνία της οικογένειας με ευαισθησία αλλά και με διακριτικότητα. Δεν ρωτούσαμε ευθέως αλλά από τους συγγενείς μαθαίναμε τα νέα και ενώναμε τις προσευχές μας για θετική εξέλιξη. Και το θαύμα έγινε.

Η Μαρία έδειξε σε όλους πόσο δυνατή και αγωνίστρια ήταν από τόσο νωρίς. Μας έδειξε ακόμα πόσο πρέπει να παλεύουμε για τη ζωή… Μαριγούλα μας, σε ευχαριστούμε για όλα όσα μας χάρισες αυτά τα 21 χρόνια που καταδέχτηκες να είσαι κοντά μας. Ήσουν στ' αλήθεια ένας άγγελος, που μας έκανες το χατίρι και κατέβηκες στη γη για λίγο. Μας δίδαξες όσα είχες να μας μάθεις.

Τυχεροί όσοι δέχτηκαν το σπουδαίο αυτό μάθημα και έφυγες ψηλά, χαρούμενη, ελαφριά σαν πεταλούδα. Έτσι χωρίς διαβατήριο, όπως μου είπε και μια κυρία παλαιότερα για σένα. Δεν το χρειαζόσουν άλλωστε. Οι πόρτες θα είναι ορθάνοικτες για σένα, όπως ήταν ανοικτές για σένα και όλες οι πόρτες στη γειτονιά της γιαγιάς και σε όλα τα σπίτια στη διαδρομή μέχρι το σπίτι σου. Σε ευχαριστούμε, Μαριγούλα μας…»