Μαθήτρια για 13 χρόνια στις δικαστικές αίθουσες χωρίς να δικαιωθεί

Ενόσω ήταν μαθήτρια στη Β΄ Λυκείου, κατά τη διάρκεια άσκησης για σεισμό, ένας μαθητής έριξε μια τσάντα από τον πρώτο όροφο, που την τραυμάτισε σοβαρά στο κεφάλι,

ΤΟ ΑΝΩΤΑΤΟ αποφάνθηκε ότι δεν ευθύνονται οι καθηγητές, αλλά «η ανόητη» και «απρόβλεπτη πράξη» ενός μαθητή

Μετά από 13 χρόνια στις δικαστικές αίθουσες, 29χρονη, από τη Λεμεσό, είδε και την έφεσή της να απορρίπτεται από τη δευτεροβάθμια δικαιοδοσία (Ανώτατο Δικαστήριο), σε σχέση με υπόθεση σοβαρού τραυματισμού της. Το περιστατικό σημειώθηκε το 2001, όταν η εφεσείουσα ήταν 16 ετών, μαθήτρια στο Λύκειο Αγίου Ιωάννη. Το Ανώτατο Δικαστήριο, σε τριμελή συνεδρία του, αποφάσισε ομόφωνα ότι συμφωνεί με το πρωτόδικο δικαστήριο, όπως αναφέρεται σε απόφαση ημερομηνίας 14 Οκτωβρίου 2014. Η αγωγή στρεφόταν εναντίον του Υπουργείου Παιδείας, το οποίο εκπροσωπήθηκε στα δικαστήρια από τη Γενική Εισαγγελία.

Τα γεγονότα της υπόθεσης

Σύμφωνα με τις διαπιστώσεις του πρωτόδικου δικαστηρίου, που περιλαμβάνονται στην απόφαση του Ανωτάτου, τα γεγονότα της υπόθεσης έχουν ως εξής:

Στις 23.11.2001 υπήρξε συγκέντρωση όλων των μαθητών του Λυκείου Αγίου Ιωάννη Λεμεσού. Ο Λυκειάρχης ανακοίνωσε ότι κατά τη διάρκεια της ημέρας θα κτυπούσε το κουδούνι για σκοπούς άσκησης σεισμού, με οδηγίες όπως οι μαθητές εκκενώσουν σιγά-σιγά τις τάξεις τους και με τη βοήθεια των καθηγητών τους να οδηγηθούν με τάξη και χωρίς σπρωξίματα στον χώρο συγκέντρωσης όλου του σχολείου που ήταν το γήπεδο.

Σύμφωνα με την αποδεκτή μαρτυρία, ανάλογες οδηγίες είχαν δοθεί από τον διευθυντή του σχολείου από την αρχή της σχολικής χρονιάς, καθώς και από τους υπεύθυνους καθηγητές των τμημάτων και ειδικότερα οδηγίες όπως η μετακίνηση σε περίπτωση τέτοιας άσκησης να γίνεται χωρίς τη μεταφορά των προσωπικών αντικειμένων των μαθητών ή των τσαντών τους.

Έριξαν τσάντα στο κεφάλι της

Περί το μεσημέρι της ίδιας μέρας, ήχησε το κουδούνι του σχολείου κατά τρόπο συνθηματικό, γεγονός το οποίο έγινε αντιληπτό ως ένδειξη για άσκηση σεισμού ή εκκένωσης των αιθουσών, οπότε οι μαθητές του σχολείου και ειδικότερα στην τάξη της ενάγουσας μπήκαν για λίγο κάτω από τα θρανία, ενώ στη συνέχεια εξήλθαν της αίθουσάς τους με πρόθεση να κατευθυνθούν στο γήπεδο, κατόπιν οδηγιών του καθηγητή τους όπως εξέλθουν σιγά-σιγά και με τάξη.

Η αίθουσα στην οποία έκανε μάθημα η ενάγουσα βρισκόταν στον πρώτο όροφο του κτιρίου του σχολείου, οπότε η τότε 16χρονη, αφού έμεινε για λίγο κάτω από το θρανίο, πήρε την τσάντα της και εξήλθε της αίθουσας.

Ωστόσο, καθώς κατέβαινε από τη σκάλα, μαζί με συμμαθητή της, κτυπήθηκε στο κεφάλι από μια τσάντα την οποία πέταξε άλλος μαθητής από τον πρώτο όροφο του σχολείου. Η μαθήτρια έχασε τις αισθήσεις της και κάθισε στα τελευταία σκαλιά πριν τον ισόγειο χώρο. Διαπιστώθηκε, αργότερα, ότι υπέστη βαριά κρανιοεγκεφαλική κάκωση και της προκλήθηκαν συμπτώματα επιληψίας.

Οι θέσεις των δυο πλευρών

Η καταχωρισθείσα αγωγή στηρίχθηκε σε ισχυριζόμενη αμέλεια εκ μέρους του Υπουργείου Παιδείας και συγκεκριμένα των καθηγητών, ότι δεν έλαβαν τα απαραίτητα μέτρα κατά την άσκηση για σεισμό, με αποτέλεσμα να συμβεί το ατύχημα. Ήταν η προσέγγιση της πλευράς του εφεσίβλητου ότι δεν έφερε οποιαδήποτε ευθύνη για τον τραυματισμό και πως κατά τον ουσιώδη χρόνο λήφθηκαν όλα τα αναγκαία και ενδεδειγμένα μέτρα για την ασφάλεια των μαθητών. Απέδωσε το ατύχημα σε ανόητη πράξη άλλου, ενός 17χρονου μαθητή, και το χαρακτήρισε ως «αναπόφευκτο» και «απρόβλεπτο».

Το Πρωτόδικο Δικαστήριο εξέτασε και το ζήτημα των αποζημιώσεων τις οποίες θα εδικαιούτο η εφεσείουσα σε περίπτωση επιτυχίας, τις οποίες και καθόρισε στο ποσό των €50.000 ως γενικές, και €352,83 ως ειδικές, πλέον τόκο από της ημερομηνίας καταχώρισης της αγωγής. Ωστόσο, αργότερα η αγωγή απορρίφθηκε, με την παραπονούμενη να καταχωρίζει έφεση στο Ανώτατο.

Η έφεση θεωρεί ότι το Πρωτόδικο Δικαστήριο λανθασμένα κατέληξε ότι οι καθηγητές του σχολείου έλαβαν όλα τα ενδεικνυόμενα μέτρα προς αποφυγή του ατυχήματος, υπό το φως του γεγονότος ότι κατά τον επίδικο χρόνο βρισκόταν σε εξέλιξη προγραμματισμένη άσκηση εκκένωσης.

«Ανόητη ενέργεια μαθητή»

Το Ανώτατο, απορρίπτοντας την έφεση της 29χρονης, εξήγησε πως «γενεσιουργός αιτία του τραυματισμού της εφεσείουσας δεν ήταν η μεταφορά, παρά τις αντίθετες οδηγίες, σχολικών τσαντών από μαθητές. Ήταν η ξαφνική και απρόβλεπτη ενέργεια, όχι μικρού παιδιού, αλλά ενός 17χρονου τότε μαθητή, να ρίξει την τσάντα του από τον πρώτο όροφο στο ισόγειο του σχολείου».

Προστίθεται ότι η «μεταφορά τσαντών θα έπρεπε να αποτραπεί. Αυτό απαιτούσε η ορθή εφαρμογή του σχεδίου εκκένωσης, για προφανείς, βεβαίως, λόγους, οι οποίοι αφορούν στην ανεμπόδιστη και ασφαλή διακίνηση.
Το υπό κρίση, όμως, ατύχημα δεν ήταν αποτέλεσμα της μεταφοράς τσάντας, αλλά, όπως έχει ήδη καταγραφεί, απρόβλεπτης και ανόητης ενέργειας ενός 17χρονου μαθητή».

«Ποτέ ανάλογο περιστατικό»

ΟΠΩΣ ήταν και εύρημα του Πρωτόδικου Δικαστηρίου, ανάλογο περιστατικό ουδέποτε υπήρξε στα όσα χρόνια λάμβαναν χώρα τακτικά τέτοιες ασκήσεις στο συγκεκριμένο Λύκειο. «Δεν υπήρχε, συνεπώς, ούτε και η δυνατότητα πρόβλεψης ότι τέτοια ανόητη πράξη θα λάμβανε χώρα κατά τον συγκεκριμένο χρόνο, ούτως ώστε να γεννάται και η ανάγκη αυξημένης επιμέλειας και ανάλογης επίβλεψης συγκεκριμένων μαθητών», αναφέρει στην απόφασή του το Ανώτατο.