Πολλοί πιστεύουν πως τα λάφυρα που συνεχίζουν να μαζεύουν καθημερινά θα τα πάρουν μαζί τους…

Αισθάνομαι πως δεν αξίζει να χαλιέμαι γιατί η Τρόικα ξανάρχεται. Σκληρή και άτεγκτη. Καλά να μας κάνει!

Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: «Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι»

Τα κιτρινισμένα φύλλα μού υπενθυμίζουν πως ήλθε το φθινόπωρο. Κόντευα να το ξεχάσω με αυτόν τον άστατο καιρό, πότε ζέστη, πότε κρύο και πάλι από την αρχή. Η διάθεσή μου δεν είναι στα καλύτερά της.

Προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως είμαι καλά και να συνεχίζω τον αγώνα για επιβίωση.

Ο δάσκαλος της δημοσιογραφίας, Σάββας Ιακωβίδης, έφθασε σε ηλικία αφυπηρέτησης. Ακόμη δεν το πιστεύω! Σαν να ήτανε χθες που μας πήρε όλους από το χέρι για να μας μάθει τα μυστικά της δημοσιογραφίας.

«Πώς είναι δυνατόν», σκέφτομαι, «να σωπάσει μια πένα που είναι ανήσυχη και καυστική». Λέει πως αποφάσισε να γυρίσει την Κύπρο με την Καλλιόπη και να ζήσει! Ναι, να ζήσει, εκείνα που δεν έζησε τόσα χρόνια πίσω από τα δημοσιογραφικά γραφεία, εκεί που η μέρα και η νύχτα συναντώνται και χάνεσαι μέσα στις εξελίξεις και τα γεγονότα, και νομίζεις πως θα αλλάξεις τον κόσμο.

Στον βωμό της δημοσιογραφίας

Πατάς τα πενήντα, φτάνεις τα εξήντα και αντιλαμβάνεσαι πως δεν άξιζε τον κόπο να στερείσαι την οικογένεια, τα παιδιά σου, τους φίλους σου, τις μικρές χαρές της ζωής. Δεν άξιζε και δεν έχει κανένα απολύτως νόημα να παλεύεις, τάχατες, για την κοινωνία και την οικονομία, για το Κυπριακό και για τον τόπο. Για ποιον και γιατί;

Ευτυχώς, που ο κ. Σάββας αποφάσισε να βάλει μια τελεία. Υποτίθεται! Γιατί όταν γεννιέσαι δημοσιογράφος, δεν μπορείς να σταματήσεις να γράφεις, ακόμη κι αν σε δέσουν με αλυσίδες και σε φυλακίσουν. Το ανήσυχο πνεύμα δεν ησυχάζει, δεν ηρεμεί. Ευτυχώς για εκείνους που τον διαβάζουν, τους πιστούς του αναγνώστες, και έχει πολλούς, θα συνεχίσει να γράφει κάθε Κυριακή. Ο αέρας της ξεκούραστης ζωής ίσως να κατευνάσει τα νεύρα του και την οργή του, προς μεγάλη χαρά πολλών!

Ο κ. Σάββας αφυπηρετεί και ησυχάζει και εγώ περιμένω με αγωνία την Τρόικα, που μας λένε πως θα καθυστερήσει αυτήν τη φορά γιατί τα κάναμε θάλασσα με τις νομοθεσίες για τις εκποιήσεις. Πολλοί χαίρονται, άλλοι ξέρουν πως αυτό δεν είναι για καλό!

Ο Σεπτέμβριος φεύγει κι ο χειμώνας ετοιμάζεται να μας επισκεφτεί. Η αφίσα που γέμισε τη Λευκωσία, για την πορεία των γυναικών με τις ροζ κορδέλες, περνά σαν αστραπή από μπροστά μου.

Μάχες στο ίδιο χαράκωμα

Καρκίνος του μαστού. Ξέρω πως αυτές οι γυναίκες αγωνίζονται για ένα Εξειδικευμένο Κέντρο Μαστού. Ξέρω πως κι άλλοι άνθρωποι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, δίνουν καθημερινές μάχες για να γίνει ό,τι είναι καλύτερο για τη μείωση των περιστατικών καρκίνου. Όλοι μας, με τον δικό μας τρόπο. Με το χέρι στην καρδιά μας, θυμούμενοι τους φίλους, τους συγγενείς, τους γνωστούς με τους οποίους δώσαμε στο ίδιο δωμάτιο τη μάχη. Εκείνοι έγιναν άγγελοι στους ουρανούς και εμείς εδώ μαχητές της κουρεμένης ζωής, ζώντας πλάι σε μικρούς ανθρώπους.

Εκνευρίζομαι όταν ακούω πως υπάρχουν άνθρωποι, ναι, ακόμη και μορφωμένοι, που φοβούνται να ξεστομίσουν τη λέξη καρκίνος και μιλούν με υπονοούμενα. Η αναθεματισμένη αρρώστια, η ακατονόμαστη, εκείνο το κακό.

Πάει καιρός να επισκεφτώ το Ογκολογικό Κέντρο για τις εξετάσεις ρουτίνας. Ίσως επειδή ξέρω πως έχω ξοφλήσει, τουλάχιστον αυτήν τη φορά, με την αρρώστια.

Φτάνει πια λάφυρα

Κάθε φορά που ακούω για μια εκδήλωση, σκέφτομαι πως ο καρκίνος δεν παλεύεται μονάχα με πορείες και διαμαρτυρίες, για να ευαισθητοποιηθεί η κοινή γνώμη και για να ποζάρουν οι πολιτικοί και να σκορπίσουν γι’ άλλη μια φορά ψεύτικες υποσχέσεις. Από υποσχέσεις μπουχτίσαμε.

Ο καρκίνος χτυπιέται όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιήσουν ότι η ζωή δεν μετριέται με τα λεφτά, τα πλούτη, τις ατελείωτες ώρες δουλειάς για να αναβαθμιστεί η καριέρα και υποτίθεται για να στηριχθεί η οικονομία και ο τόπος.

Ποιος ή ποια, σε μια στιγμή αυτογνωσίας, ρώτησε τον εαυτό του/της. «Τι κάνω; Για τον τόπο ή για μένα; Για τις επαγγελματικές μου φιλοδοξίες, και τις προσωπικές μου περγαμηνές, το δικό μου συμφέρον, τα δικά μου θέλω, την προσωπική μου καταξίωση;».

Οι περισσότεροι ασθενείς που επιβίωσαν από καρκίνο κάποτε ξεχνούν. Ξεχνούν πώς ένιωσαν, τι βίωσαν, πώς πέρασαν, τι αισθάνθηκαν, σε όλην αυτήν την πορεία της αποθεραπείας, σε αυτό το ταξίδι προς τη ζωή.

Σε έναν τάφο ένα επί δυο

Ακόμη κι εγώ, που περηφανεύομαι γράφοντας πως ο καρκίνος άλλαξε προς το θετικό τη ζωή μου, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να θυμώνει με ασήμαντα και καθημερινά. Εκνευρίζομαι με τους πολιτικούς και τους οικονομικούς παράγοντες, ξεχνώντας πως όλοι θα καταλήξουμε σε έναν τάφο ένα επί δύο. Το ξέρω, είναι μακάβριο!

Εκνευρίζομαι όταν επιστρατεύουν όλοι την ευγλωττία και την πειθώ τους για να πείσουν ότι αγωνίζονται για τον κυπριακό λαό, για τα νοικοκυριά, τις επιχειρήσεις, τους άνεργους και τα παιδιά.

Κατέστρεψαν τον τόπο και έχουν το θράσος να στέκονται μπροστά στις κάμερες και να μας γεμίζουν με φανφάρες και υποσχέσεις.

Μετά προσγειώνομαι και λέω πως δεν αξίζει να χαλιέμαι, να πονώ, να οργίζομαι, να θυμώνω. Ανώμαλα μεν αλλά τελικά προσγειώνομαι και σκέφτομαι πως η ζωή μας δεν μετριέται με τα ευρώ που χάνουμε κάθε μέρα, τις πραμάτειες που δεν μπορούμε πια να αγοράσουμε ή ακόμη που συνεχίζουμε να στοιβάζουμε στα ειδικά δωμάτια που ακούω πως τα ονομάζουν γκαρνταρόμπες. Αισθάνομαι πως δεν αξίζει να χαλιέμαι γιατί η Τρόικα ξανάρχεται. Σκληρή και άτεγκτη. Καλά να μας κάνει!

Οι αναμνήσεις μας

ΠΑΙΡΝΩ περίπατο τον Σνούπι, στη γειτονιά μου που γέμισε καφετερίες, και συλλογίζομαι πως ζωή είναι να ξυπνάς το πρωί, να στέκεσαι στα πόδια σου, να μπορείς να περπατάς, να αναπνέεις, να μιλάς, να αισθάνεσαι.

Αυτό που κλείνει σε μια φράση του ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, ο νομπελίστας Κολομβιανός συγγραφέας Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: «Αυτό που έχει σημασία στη ζωή δεν είναι τι σου συμβαίνει, αλλά τι θυμάσαι και πώς το θυμάσαι».

Συμμαζεύω τις σκέψεις, αφήνω τον εαυτό μου να νιώσει και λέω, για άλλη μια φορά, πως ευτυχώς που είμαστε ακόμη ζωντανοί. Μάταια προσπαθώ να το μεταδώσω στους δικούς μου ανθρώπους. Πολλοί πιστεύουν ακόμη ότι τα λάφυρα που συνεχίζουν να μαζεύουν καθημερινά θα τα πάρουν μαζί τους στην άλλη ζωή, ξεχνώντας ότι μέχρι τώρα κανένας δεν πήρε τίποτα μαζί του.

Μάλλον άφησε πίσω του καλές και κακές αναμνήσεις στους ανθρώπους, που ίσως και να τον θυμούνται κάποτε γι’ αυτά που τους έκανε να νιώσουν. Στο τέλος εκείνο που μετρά είναι η καλοσύνη, η ειλικρίνεια και η καλή καρδιά!