Οι άνδρες πετούν στα σκουπίδια το μότο «στεγνώνω την ψυχή μου για να λειτουργώ»

Οι… κυνηγοί άφησαν τις σπηλιές τους και εκφράζονται

ΟΙ ΚΥΠΡΙΟΙ ξεβράζουν συναισθήματα, προβλήματα, ανατρέπουν και αναδεικνύουν νέους ρόλους, ξαναγράφουν ιστορία

Κάθομαι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή και προσπαθώ να συμμαζέψω τις σκέψεις μου και να γράψω το θέμα της εβδομάδας. Η Σκεύη περιμένει για να κλείσει τη σελίδα, είναι Τετάρτη και εγώ έχω τρελαθεί στις εκκρεμότητες και τις υποχρεώσεις που πρέπει να διεκπεραιώσω, σύμφωνα με τα χρονοδιαγράμματα.

Για να είμαι ειλικρινής τις τελευταίες βδομάδες ακούω τόσα πολλά, που το μυαλό μου άρχισε να τα ανακατεύει σαν το πλυντήριο που πλένει τα ρούχα. Σκέφτομαι πως πρέπει να βάλω μια τάξη στις σκέψεις μου, όχι για τίποτε άλλο, αλλά για να μην πάθω κανένα burn out και να τρέχω.

Ψάχνοντας να βρω το θέμα για να κατευνάσω πρώτα τον δικό μου θυμό και να εκφράσω τα δικά μου συναισθήματα, όπως πάντα, ανακάλυψα πως το email μου, συμπτωματικά ή όχι, φορτώθηκε από μηνύματα αναγνωστών, που μου εξέφραζαν τα συγχαρητήριά τους για τη στήλη και με ευχαριστούσαν. Κατά καιρούς λαμβάνω διάφορα μηνύματα και σχόλια για όσα γράφω, ειδικά μετά την καθιέρωση της στήλης και εκ συμπτώσεως ή όχι, όλα τα μηνύματα προέρχονται από άνδρες. Τους ευχαριστώ από καρδιάς.

Η κοινωνία των «πρέπει»

Στην αρχή δεν το πήρα στα σοβαρά, σκεφτόμενη πως είναι τυχαίο ή πως οι άνδρες διαβάζουν περισσότερο εφημερίδες ή σερφάρουν σε ειδησεογραφικές σελίδες συχνότερα από τις γυναίκες. Στην πορεία, όμως, διαπιστώνοντας πως η ροή των μηνυμάτων από το ανδρικό φύλο αυξανόταν εβδομαδιαία, άρχισα να προβληματίζομαι.

Ναι, συλλογίζομαι πως, όσο κι αν υπάρχει λανθασμένη εδραιωμένη άποψη, στην ψεύτικη κοινωνία των «πρέπει» και των «επιβάλλεται», και οι άνδρες έχουν ψυχή. Και οι άνδρες έχουν συναισθήματα, αγωνιούν, οργίζονται, πονούν και υποφέρουν, θέλουν καλύτερες σχέσεις, επιζητούν τη στοργή, προσδοκούν να έχουν κάποιον που να τους δώσει σημασία ή και κάποιους δικούς τους ανθρώπους για να ανοίξουν την καρδιά τους.

Δεν είναι άτρωτοι!

Δυστυχώς, η κοινωνία συνήθισε να αντιμετωπίζει τους άνδρες μέσα από μια ψεύτικη, καλουπωμένη εικόνα. Οι άνδρες είναι οι δυνατοί, είναι οι σκληροί, είναι οι απρόσωποι, είναι εκείνοι που λειτουργούν με τη λογική, δεν έχουν συναισθήματα, δεν λυπούνται, δεν κλαίνε, βλέπουν τη ζωή ορθολογιστικά.

Οι άνδρες πονούν

Οι καθιερωμένοι κανόνες της κοινωνίας, μιας κοινωνίας φτιαχτής και ψεύτικης, μας φέρνουν αντιμέτωπους, από την παιδική μας ηλικία, με άνδρες κρυμμένους στη φωλιά τους, που δεν εκφράζονται, δεν μιλούν, δεν αντιλαμβάνονται την πραγματικότητα.

Οι καιροί άλλαξαν, οι άνδρες λυγίζουν, πονούν, βλέπουν με την καρδιά, ζουν και αντιλαμβάνονται την κοινωνική κρίση και τα προβλήματα που δημιουργεί, υποφέρουν σιωπηλά ή βρίσκουν άλλες διεξόδους για να καλύψουν τα κενά των νεκρών σχέσεων και των καθωσπρέπει γάμων, να αντέξουν τις γυναίκες που μαζεύουν περιττά λάφυρα και τα στοιβάζουν στα ντουλάπια τους για να ξεχνούν τη μιζέρια της ζωής τους.

Δυστυχώς, η κοινωνία έδωσε στους άνδρες έναν λανθασμένο ρόλο, που νομίζουν πως οφείλουν να τον συντηρούν. «Είσαι άνδρας! Δεν πρέπει να κλαις, δεν πρέπει να μιλάς για τα συναισθήματά σου, δεν πρέπει να εκφράζεις τον εαυτό σου». Πρέπει, πρέπει, πρέπει.

Κι, όμως, οι καιροί αλλάζουν και όλα τα πρέπει επιβάλλεται να τα πετάξουμε στο όχημα των σκουπιδιών που περνά κάθε βδομάδα από τη γειτονιά μας. Οι ρυθμοί αλλάζουν, οι σχέσεις αλλάζουν, η κοινωνία βρίσκεται ενώπιον μεγάλων ανατροπών.

Πίσω από την ψεύτικη πολυτέλεια

Οι Κύπριοι έχουν συνηθίσει να βλέπουν τη ζωή των άλλων και να μιλούν γι’ αυτήν, χωρίς να τολμούν να αγγίζουν τα δικά τους προβλήματα, τις δικές τους δυσκολίες, τα δικά τους θέλω.

Αποσύρονται στη σπηλιά τους, χωρίς να τολμούν να τα συζητήσουν. Κρύβονται πίσω από τα ακριβά σπίτια τους που ξέρουν πως αύριο θα βγουν στη φόρα γιατί τα χρωστούν, από τις ακριβές λιμουζίνες που πέρασαν ως επαγγελματικά έξοδα στους λογαριασμούς των επιχειρήσεών τους, από τους προσωπικούς γυμναστές και τα prive πάρτι της καλής κοινωνίας.

Κούρεψαν τις ζωές τους και τα θέλω τους, κλείστηκαν στους εαυτούς τους, αποφεύγοντας να αγγίξουν τα προβλήματα στις σχέσεις τους, τα οικονομικά τους, τις σχέσεις με τα παιδιά τους. Η κρίση τα έβγαλε όλα στη φόρα, σαν την τρικυμία που βγάζει έξω ό,τι βρει στο διάβα της, άνοιξε όλες τις πληγές που μέχρι τώρα κλείνονταν με γάζες για να αισθάνεται ο άρρωστος καλά.

Η κρίση έβγαλε τα συναισθήματα των ανδρών, που αποφάσισαν επιτέλους να μιλήσουν με την καρδιά τους, ακόμη κι αν συνεχίζουν να προβάλλουν την εικόνα του δυνατού και να λένε πως στεγνώνουν την καρδιά τους για να λειτουργούν.

Κρύβουν τη μιζέρια τους

Οι γυναίκες των περιοδικών εξακολουθούν να ποζάρουν με τα σινιέ φορέματα και τις υπέροχες τσάντες τους, να συναντώνται σε κοσμικές εξόδους, να θάβει και να σχολιάζει η μια την άλλη, πιστεύοντας πως η δική τους ζωή είναι καλύτερη από αυτήν της κολλητής τους ή της γειτόνισσάς τους. Η… ωραιότατη εικόνα της ευτυχισμένης γυναίκας που τα έχει όλα, και που στην πραγματικότητα θέλει να κρύψει τη μιζέρια στη σχέση της με τον σύζυγό της, την καταιγίδα στην οικογένεια και τους φουσκωμένους λογαριασμούς που δεν μπορούν να πληρωθούν. Ωραιότατα! Η τέλεια οικογένεια, σε μια κοινωνία που έχει περάσει σε παρακμή εδώ και καιρό, και σε μια οικονομία που πιάνει πάτο. Αλίμονο, πού σταματά;

Χαίρομαι που βλέπω άνδρες να εκφράζονται και να τους αγγίζουν εικόνες, συναισθήματα, μικρά και ασήμαντα της ζωής, να ψάχνουν να βρουν διεξόδους στο απλό και να ευχαριστιούνται όταν ανακαλύπτουν πως η ζωή δεν υπάρχει στην πολυτέλεια, στην καταξίωση και στην κοινωνική θέση. Είδαμε πού μας κατάντησαν οι τραπεζίτες με τα μπόνους!

Ευτυχώς οι άνδρες άρχισαν να αντιλαμβάνονται και να νιώθουν πως «αρκετές γυναίκες δεν κοιμούνται με άντρες, αλλά με αφηρημένες έννοιες όπως η εξουσία, η δύναμη, η φήμη, τα λεφτά».

Οι κρίσεις ξεβράζουν συναισθήματα, προβλήματα, ανατρέπουν ρόλους και εξουσίες. Οι κρίσεις αναδεικνύουν, καθορίζουν νέα πορεία, ξαναγράφουν ιστορία. Προσγειώνουν τους ανθρώπους, επανατοποθετούν τα όρια και τα όνειρά τους, βγάζουν στην ακτή την οργή τους και τον πόνο τους, ή ακόμη τους ωθούν να αναθεωρήσουν πώς και τι αισθάνονται, ποιοι είναι και τι κάνουν.

Τίποτε δεν είναι τυχαίο

ΚΑΘΕ φορά που γράφω συλλαμβάνω τον εαυτό μου να συλλογίζεται πως η κρίση δεν ήλθε τυχαία. Ήλθε για να ταράξει τον ύπνο των ανθρώπων, να τους προσγειώσει ανώμαλα, να τους τραβήξει από τον όμορφο κόσμο που νόμιζαν πως ζούσαν, να επανακαθορίσει τους ρόλους, τις σχέσεις, να μαζέψει και να πωλήσει τα λάφυρά τους, και να αδειάσει την κοινωνία από το σάπιο και το πολύ. Ακόμη κι αν ο χάρτης της οικονομίας και της κοινωνίας δεν ξαναγραφτεί πάνω σε μια νέα βάση, έστω και ένα μικρό βήμα θα ανάψει τη σπίθα για ανατροπές, σε μια κοινωνία που οδηγείτο με μαθηματική ακρίβεια στον μαρασμό.

Έτσι, ακόμη κι αν επιβάλλεται να ζήσουμε στα δύσκολα, στα λίγα και στα βασικά, ακόμη κι αν υποχρεωθούμε να χάσουμε τις… απολαύσεις της ζωής, που επιλέξαμε για να μιμηθούμε τον γείτονα, ακόμη κι αν η Τρόικα μας παίρνει το εφάπαξ, το σπίτι και τον σταθερό μισθό, πιθανότατα να είναι η ώρα για να γράψουμε ξανά από το μηδέν τη ζωή μας, τις σχέσεις μας, τον τρόπο που μεγαλώσαμε και ζούμε. Όπως έγραψε ο Μπέρτολτ Μπρεχτ, «μη φοβάστε τόσο πολύ το θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή».

Ευχαριστώ όλους τους φίλους αναγνώστες που, όπως μου γράφουν, βρίσκουν στα κείμενά μου την ελπίδα και τη θετικότητα για να συνεχίσουν, να δημιουργήσουν, να αλλάξουν τρόπο σκέψης. Ευχαριστώ τους άνδρες αναγνώστες, που εγκαταλείπουν την αρχή «στεγνώνω την ψυχή μου για να λειτουργώ» και αποδεικνύουν πως και οι άνδρες έχουν ψυχή!