Για έκτο χρόνο παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα

Ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης εφαρμόζει στην πράξη τη διά βίου μάθηση, αυτήν την πολύτιμη φιλοσοφική αντίληψη της διαχρονικής προσωπικής ανάπτυξης, που κρατά για όλη τη ζωή, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο του ανθρώπου

ΦΕΤΟΣ θα παρακολουθήσει Αρχαία Ελληνική Πολιτική Σκέψη, Οικονομική και Βιομηχανική Κοινωνία, Δεξιό Ριζοσπαστισμό και Ψυχοβιολογία…

«Με είδες να έχω αλλάξει; Ένας χρόνος πέρασε από πέρσι που μου έκανες ρεπορτάζ και είμαι ο ίδιος!», παρατήρησε γελώντας ο 95χρονος Κωνσταντίνος Γεωργιάδης, μόλις συναντηθήκαμε (την περασμένη Πέμπτη) στην είσοδο του Πανεπιστημίου Κύπρου, γι’ αυτό το δεύτερο ρεπορτάζ, για την εκπληκτική ακαδημαϊκή του πορεία που, μετά από έξι χρόνια, τελειώνει αυτήν τη σχολική περίοδο. Και βέβαια η σχέση αυτού του ξεχωριστού φοιτητή του ανώτατου εκπαιδευτικού ιδρύματος του τόπου μας, με την έννοια του χρόνου, με τους υπαρξιακούς προβληματισμούς, με τον εαυτό του και με τους άλλους, είναι μάλλον διαφορετική στα 95 του χρόνια, από αυτήν των 20χρονων και 22χρονων συμφοιτητών του…

Τέσσερα ενδιαφέροντα μαθήματα

Πάντως μέσα στον ένα χρόνο που μεσολάβησε, δεν άλλαξε σίγουρα η σιδερένια θέληση του Κωνσταντίνου Γεωργιάδη, να συνεχίζει για έκτο στη σειρά χρόνο να παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα και να εφαρμόζει στην πράξη τη διά βίου μάθηση, αυτήν την πολύτιμη φιλοσοφική αντίληψη της διαχρονικής προσωπικής ανάπτυξης, που κρατά για όλη τη ζωή, από τη γέννηση μέχρι τον θάνατο του ανθρώπου.

Ενώ πλείστοι συνομήλικοί του αναπαύονται στα κοιμητήρια ή ησυχάζουν αδρανείς, στη βεράντα του σπιτιού τους ή κάποιου οίκου ευγηρίας, ο κ. Γεωργιάδης φοιτά στο Τμήμα Κοινωνικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Κύπρου και επέλεξε να παρακολουθήσει φέτος τέσσερα μαθήματα από διάφορες Σχολές: Αρχαία Ελληνική Πολιτική Σκέψη, Οικονομική και Βιομηχανική Κοινωνία, Δεξιό Ριζοσπαστισμό και Ψυχοβιολογία.

Δόξα σοι ο Θεός και God bless you

Είναι εμφανές ότι ο κ. Γεωργιάδης προτιμά να μιλά λιγότερο για το παρελθόν και περισσότερο για το μέλλον και για τον στόχο ζωής, που τα τελευταία τρία χρόνια έθεσε στον εαυτό του - να βοηθήσει όσο μπορεί στη μετάδοση της ελληνικής γλώσσας, διεθνώς. Εφάρμοσε εν μέρει τον στόχο του αυτό, διευθετώντας για ένα διάστημα την εκμάθηση της Ελληνικής από καθηγητή φιλολογίας, σε είκοσι περίπου μέλη της Ειρηνευτικής Δύναμης στην Κύπρο, που υπηρετούν στη γραμμή κατάπαυσης του πυρός, στην περιοχή του αεροδρομίου Λευκωσίας, κοντά στο χωριό του, την Κοκκινοτριμιθιά.

Επανέλαβε ότι μετά την αποπεράτωση των σπουδών του θα προσπαθήσει να υλοποιήσει το όνειρό του, να ιδρύσει σχολείο για την εκμάθηση των Ελληνικών σε αλλοδαπούς που ζουν στην Κύπρο, αλλά και να προωθήσει την εκμάθηση της Ελληνικής σε ευρωπαϊκές χώρες. «Ν’ αναπαυθεί και η ψυχή του Μεγάλου Αλεξάνδρου, που μέσα σε τέσσερα χρόνια την έκανε διεθνή γλώσσα και εμείς οι νεότεροι την ξεκοκκαλίσαμε και δεν αφήσαμε σχεδόν τίποτε από αυτήν», παρατήρησε.

«Νιώθω αυτήν την ανάγκη», πρόσθεσε, «γιατί ακόμα και το Ευαγγέλιο γράφτηκε στα Ελληνικά κι εμείς οι Έλληνες έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε τη γλώσσα μας και να την έχουμε καμάρι. Πρόσεξα ότι οι Ευρωπαίοι, παρόλο που είναι χριστιανοί, δεν ένιωσαν το πραγματικό νόημα του Ευαγγελίου, που το διαβάζουν σε μετάφραση. Άλλο να λες “Δόξα σοι ο Θεός” και άλλο να λες “God bless you”, έτσι δεν είναι;».

Ένα καλοκαίρι στο κτήμα του

Στο χωριό του, την Κοκκινοτριμιθιά, όπου γεννήθηκε το 1919, πέρασε ο Κ. Γεωργιάδης το καλοκαίρι του. Εκεί καταφεύγει κάθε Σαββατοκύριακο στη διάρκεια του εργάσιμου χρόνου, αφού τα τρία τελευταία χρόνια διαμένει σε διαμέρισμα στη Λευκωσία, αναμένοντας να ολοκληρωθεί η οικοδόμηση του ιδιόκτητου σπιτιού του, στην περιοχή Ακρόπολης.

Μας ανέφερε ότι απολαμβάνει την ηρεμία και τον καθαρό αέρα της περιοχής και παρόλο που έχει αδέλφια και άλλους συγγενείς στην Κοκκινοτριμιθιά, συνήθως περνά μόνος του, αυτές τις επισκέψεις του. Μας πληροφόρησε ότι βρισκόταν όλο σχεδόν τον Ιούλιο και τον Αύγουστο σε ιδιόκτητο κτήμα επτά στρεμμάτων, όπου έχει φυτεμένες 110 ελιές, σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων έξω από την Κοκκινοτριμιθιά, οι οποίες του δίνουν κάθε χρόνο ελαιόλαδο αρκετό για τον ίδιο, έτσι που να μη χρειάζεται να αγοράσει.

«Πότιζα τις ελιές μου με το λάστιχο, μία προς μία, γιατί πρόσεξα ότι το αρδευτικό σύστημα ποτίσματος δεν βοηθά τα δέντρα ν’ αναπτυχθούν», σχολίασε. Μας εξήγησε ότι το υποστατικό μέσα στο κτήμα, που διαμόρφωσε σε χώρο εξοχικής διαμονής, είναι μέρος ανεγειρόμενης οικοδομής που το 1974 προοριζόταν να γίνει εργοστάσιο φρέσκων χυμών από φρούτα και λαχανικά και που έμεινε μισοτελειωμένο, λόγω της τουρκικής εισβολής.

«Ήθελα», μας είπε, «να κάνω αυτό το εργοστάσιο, γιατί μελέτησα το καλό που κάνουν τα φρούτα και τα λαχανικά στην ανθρώπινη υγεία, αφού, λόγω των κλιματολογικών συνθηκών της Κύπρου, έχουν υψηλό ποσοστό ακτινοβολίας, ιώδιο θαλάσσης και ατμοσφαιρικό αντισηπτικό που έχει ανάγκη ο οργανισμός μας».

Σπαρτιατικός τρόπος ζωής

Στον σπαρτιατικό, λιτό και απέριττο τρόπο ζωής του οφείλει, σε μεγάλο βαθμό, τη μακροζωία, την καλή υγεία και την πνευματική του διαύγεια, σε αυτήν την προχωρημένη ηλικία, ο κ. Γεωργιάδης, ο οποίος δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν έχει παιδιά.

Διακινείται με λεωφορείο προς και από το Πανεπιστήμιο και φροντίζει μόνος τον εαυτό του. Δεν αντιμετωπίζει κανένα σοβαρό πρόβλημα υγείας και μάλιστα ο γιατρός του σχολίασε πέρσι τα αποτελέσματα της ανάλυσης αίματος που έκανε, ως «εκπληκτικά, λες και αφορούν κάποιον 25αρη»!

Συνεχίζει να κοιμάται νωρίς, γύρω στις 10 το βράδυ και να ξυπνά νωρίς, γύρω στις 6 το πρωί και όπως πάντα, πρόσεχε και προσέχει το διαιτολόγιό του. «Δεν τρώω ό,τι να 'ναι», μας είπε. «Το πρωί ψήνω ριζόγαλο και τρώω μερικά φρούτα, το μεσημέρι λαχανικά ή όσπρια, το βράδυ λίγα φρούτα, τσάι, καμιά ντομάτα και ψωμί. Κρέας τρώω ελάχιστο, το αποφεύγω, λόγω των συνθετικών τροφών που ταΐζουν σήμερα τα ζώα. Προτιμώ να το δίνω στους γάτους μου, στο κτήμα μου στην Κοκκινοτριμιθιά».

Η «ανταρσία» άρχισε στα 13 του…

Ο Κωνσταντίνος Γεωργιάδης ήταν ο μεγαλύτερος από πέντε αδέλφια και στα 13 του χρόνια - και ενώ μέχρι τότε βοηθούσε τον πατέρα του στις γεωργικές εργασίες στα χωράφια - εγκατέλειψε κρυφά το σπίτι του και πήγε περπατητός (!) στη Λευκωσία για να γραφτεί και φοιτήσει στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, αφού ο πατέρας του αρνήθηκε να τον στείλει για γυμνασιακές σπουδές. (Η «ανταρσία» του κράτησε μόνο δύο μέρες, αφού η Αστυνομία τον πήρε πίσω στο σπίτι του).

Τρία χρόνια αργότερα, στα 16 χρόνια του, έφυγε για καλά και εγκαταστάθηκε στη Λευκωσία, δουλεύοντας πρώτα ως παιδί θελημάτων και μετά ως σερβιτόρος σε καφενεία στο κέντρο της πρωτεύουσας. Με το ξέσπασμα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου κατετάγη στον βρετανικό στρατό, υπηρέτησε στη Μέση Ανατολή και μετά την αποστράτευσή του το 1946, άνοιξε κατάστημα στη γωνία Λήδρας και Ρηγαίνης και πωλούσε φρέσκους χυμούς φρούτων και σάντουιτς.

Ταυτόχρονα, τα βράδια, φοιτούσε στο British Institute, όπου όπως μας είπε, «έμαθε Αγγλικά και ενίσχυσε τα Ελληνικά του». Επίσης διδάχτηκε Λογιστική. Στη συνέχεια πήγε για δύο χρόνια στο Λονδίνο, όπου πήρε πτυχίο λογιστικής ανώτερου επιπέδου από το London School of Accountancy. Μετά το 1974, δούλεψε για δέκα χρόνια ως πλανόδιος μικροπωλητής και στη συνέχεια ως λογιστής διαφόρων εταιρειών, ενώ παράλληλα έκανε και ιδιαίτερα μαθήματα για να κάνει πανεπιστημιακές σπουδές που, λόγω συγκυριών, στερήθηκε στη νεότητά του.