Ναι, κύριοι, συνεχίστε να κάνετε του κεφαλιού σας και θα δούμε… ανάπτυξη

Οι προσωπικές ατζέντες υπεράνω της οικονομίας και του μέλλοντος του τόπου

ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ άλλο τον κάθε αππωμένο Κυπραίο που σκόρπιζε τα λεφτά των καταθετών σαν να ήταν δικά του,  και τώρα λέει πως δεν κρατά για να πληρώσει…

Τις τελευταίες εβδομάδες υποφέρω συχνά από πονοκεφάλους. Σκέφτομαι πως κάτι παρόμοιο έπαθα τον καιρό της εποχής τού «δεν είδα, δεν ξέρω», την προ κουρέματος εποχή και την εποχή μετά το κούρεμα. Κάθε φορά που ένα μεγάλο οικονομικό θέμα αναδεικνύεται και προβάλλεται για μέρες στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και στα δελτία ειδήσεων των καναλιών, από αντίδραση και μόνο, αρνούμαι να το παρακολουθήσω ή ακόμη καλύτερα να το μελετήσω.

Ειδικά, εάν το θέμα παραπεμφθεί στη Βουλή για ψήφιση, τότε είναι που με πιάνουν οι ημικρανίες και οι πονοκέφαλοι. Ξέρω εκ των προτέρων πως θα ακούσω ασυναρτησίες, κουβέντες του καφενέ, ψέματα, μισές αλήθειες. Με ορισμένες εξαιρέσεις, οι περισσότεροι βουλευτές όχι μόνο είναι αδιάβαστοι, αλλά αντιλαμβάνομαι από τις απόψεις που εκφράζουν, πως έχει ο καθένας τους μια προσωπικό ατζέντα, που ίσως λίγοι να κατανοούν.

Μάλιστα, πολλοί πολίτες που δεν παρακολουθούν τα οικονομικά θέματα από κοντά, τους χειροκροτούν και τους θαυμάζουν, και εύχονται να περάσουν οι θέσεις τους και να ψηφιστούν τα νομοσχέδια. Όλοι σκέφτονται τι έχουν να χάσουν και τι να κερδίσουν οι ίδιοι.

Οι «ουρές» των βουλευτών

Τα επίμαχα νομοσχέδια των εκποιήσεων και ό,τι αυτά συνεπάγονται, είναι ένα θέμα καίριας σημασίας, που με ζάλισε κυριολεκτικά και που θα μου πάρει μέρες να συνέλθω. Δεν μπορώ να παρακολουθήσω το θέμα, καθώς κάθε μέρα τροποποιείται το κυβερνητικό νομοσχέδιο, μπαίνουν οι «ουρές» των βουλευτών και οι διάφορες απαιτήσεις εκείνων που στην ουσία χρηματοδοτούν και στηρίζουν τα κόμματα.

Οι συζητήσεις στη Βουλή όχι μόνο με εκνευρίζουν αλλά με μεταβάλλουν σε ταύρο μαινόμενο, έτοιμο να ορμήσει και να σπάσει το χαζοκούτι, ακούοντας όσα οι φίλτατοι, κατά τα άλλα, βουλευτές θέλουν να πλασάρουν στον λαό. Αντί να βλέπουν την ουσία των θεμάτων, αντί να επιδεικνύουν σοβαρότητα και υπευθυνότητα μπροστά στις υποχρεώσεις που συνεπάγεται η συνομολόγηση της δανειακής σύμβασης με την Τρόικα, περιπαίζουν τον λαό και του υπόσχονται φούρνους παξιμάδια, χωρίς εκ των προτέρων να σκέφτονται ότι δεν μπορούν να νομοθετήσουν χωρίς την έγκριση των Τροϊκανών.

Χοντρά και ηλίθια ψέματα

Εκνευρίζομαι όταν κοροϊδεύουν τον λαό για τον οποίον… αγωνίζονται νύκτα μέρα, μιας και σύντομα θα τον καλέσουν να τους ψηφίσει. Θυμάμαι που διάβασα κάποτε μια δήλωση του Αδόλφου Χίτλερ και τη φυλάω ακόμη στο μυαλό μου: «Θέλετε την εύνοια των μαζών, πρέπει να λέτε τα πιο ηλίθια και τα πιο χοντρά ψέματα». Δεν εκπλήσσομαι που ακούω πολλά και ατεκμηρίωτα, δεν είναι η πρώτη φορά, ούτε που διαβάζω και αποκρυπτογραφώ την ατζέντα που έχει ο καθένας πίσω του.

Δεν είμαι η πρώτη ούτε η τελευταία που πιστεύω ότι οι… εκποιήσεις πρέπει να αρχίσουν από τους πολιτικούς μας και τους βουλευτές που εκποίησαν την πατρίδα για τα δικά τους προσωπικά συμφέροντα. Πού ήταν τότε που η Κυβέρνηση τού «δεν είδα δεν ξέρω» ή που το χρηματοπιστωτικό σύστημα παράπαιε ή τότε που τα ταμεία άδειασαν και δεν είχαμε μία; Πού είναι τώρα που για άλλη μια φορά η Κύπρος υποχρεώνεται να τηρήσει τις δεσμεύσεις του Μνημονίου και να προχωρήσει σε αποφάσεις για το θέμα των εκποιήσεων;

Αποφάσεις που επιβλήθηκαν και για τις οποίες δεν μπορούμε να κάνουμε πίσω, όσες φωνές και να βάλουμε, και που έχουμε υποχρέωση να τηρήσουμε γιατί δεσμευόμαστε από τη δανειακή σύμβαση. Διερωτήθηκε ή διάβασε κανένας ποιος πληρώνει τον Μηχανισμό Στήριξης από τον οποίον η Κύπρος αντλεί τη δόση της; Νομίζετε πως οι φορολογούμενοι άλλων χωρών είναι βλάκες και ηλίθιοι να πληρώνουν τα δικά μας σπασμένα;

Ας κάνουν του κεφαλιού τους

Το 2013, με το πρώτο «όχι» τους, οι βουλευτές οδήγησαν το eurogroup σε μια σκληρότερη απόφαση, την απόφαση του κουρέματος των καταθέσεων. Όσοι έχασαν καταθέσεις θρηνούν ακόμη και όσοι δεν έχασαν, άρχισαν να φοβούνται και να πανικοβάλλονται για ένα δεύτερο κούρεμα.

Όσο τα κόμματα συμπεριφέρονται ανεύθυνα, όσο η Βουλή κάμνει του κεφαλιού της, χωρίς να αντιλαμβάνεται την τεράστια ζημιά που δημιουργείται εντός και εκτός Κύπρου, δυστυχώς το χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν θα μπορέσει να βρει τα πόδια του και η οικονομία να συνέλθει από το μεγάλο τράνταγμα.

Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Μήπως οι κύριοι βουλευτές έχουν την εντύπωση πως δεν θα υπάρξουν επιπτώσεις; Το αποτέλεσμα θα είναι πως η νέα κάθοδος της Τρόικας θα συνοδεύεται με νέες απαιτήσεις, ακόμη και πιο σκληρά ισοπεδωτικά μέτρα για ολόκληρο τον λαό.

Οι ατάκες που ακούονται ότι «θα μας πάρουν τα σπίτια και τις περιουσίες και θα μας αφήσουν στους δρόμους, τους δύσμοιρους» όχι μόνο με εκνευρίζουν αλλά με κάνουν θηρίο. Ναι, κύριοι, να πάρουν τα σπίτια, να πάρουν τις… μεγάλες πολυτέλειες που γίνονταν από τους νεόπλουτους, που δεν είχαν τίποτα απολύτως να επιδείξουν εκτός από τις καταναλωτικές και κατασκευαστικές τους μανίες για ακριβά σπίτια, πολυτελή εξοχικά και πανάκριβα αυτοκίνητα.

Ναι, κύριοι, να πληρώσουν! Να πληρώσουν γιατί δεν είχαν την προνοητικότητα να μετρήσουν τα κουκκιά τους και να κάνουν εκ των προτέρων τη σούμα στον τελικό λογαριασμό. Γιατί να πληρώσεις εσύ κι εγώ, που μια ζωή παλεύαμε για να ζήσουμε έντιμα και που δεν καταδεχτήκαμε ποτέ να ξεγελάσουμε το κράτος ούτε να βάλουμε στην τσέπη ένα ευρώ; Γιατί, κύριοι, να την πληρώσει ο λαός, που αρκετά την πλήρωσε και συνεχίζει να την πληρώνει, με μείωση μισθών, ανεργία και άλλες απώλειες;

Αππώματα νεόπλουτων

Θα σταθώ δίπλα στον μισθωτό που έχασε τη δουλειά του (και για να μην παρεξηγούμαι δεν είμαι ούτε λάτρης του προλεταριάτου, ούτε πιστός οπαδός των αριστερών κομμάτων) και δεν μπορεί να αποπληρώσει τη δόση τού δανείου του, που μέχρι τώρα εξυπηρετούσε. Δεν μπορώ, όμως, να ανεχθώ τον κάθε αππωμένο Κυπραίο που σκόρπιζε τα λεφτά των καταθετών σαν να ήταν δικά του και τώρα λέει πως δεν κρατά για να πληρώσει. Και το εξωφρενικό, περιμένει να του διαγράψουν και το δάνειο!

Όλα όσα συμβαίνουν αυτήν τη στιγμή στην κυπριακή οικονομία και στο χρηματοπιστωτικό σύστημα είναι ο καθρέφτης της κυπριακής κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που ξέχασε τις πραγματικές αξίες της, που στηρίζεται και ενδυναμώνει τις καταναλωτικές της συνήθειες, ακολουθώντας τον φίλο, τον συγγενή και τον συνάδελφο, που επιδεικνύει τον πλούτο του, ακόμη κι αν η πιστωτική του κάρτα είναι στο πλην και συνεχίζει να πλασάρει το προφίλ του πλούσιου και λεφτά στην πλάτη των άλλων. Τα τελευταία χρόνια η κυπριακή κοινωνία το παράκαμε.

Οι πραγματικοί άνθρωποι χάθηκαν ή ξεχάστηκαν πίσω από την ανάδειξη εκείνων που πλασάρονται ως «έχοντες και κατέχοντες» - ο Αβέρωφ θα καθοδηγεί πάντοτε το χέρι μου όταν γράφω, με την αλησμόνητη ατάκα του - ενώ στην ουσία δεν έχουν μία και κυρίως δεν έχουν, ούτε είχαν ποτέ αξίες, οράματα και πιστεύω.

Η ψυχή τους είναι τα λεφτά

ΚΑΠΟΤΕ σκέφτομαι πως «καλά να πάθουμε», καθώς ανεχτήκαμε να μας κυβερνούν και να νομοθετούν για το μέλλον μας άνθρωποι που δεν ενδιαφέρονται πραγματικά ούτε για τον τόπο, ούτε για τους ανθρώπους του αλλά το μοναδικό κριτήριό τους είναι οι προσωπικές τους ατζέντες. Πόσο καιρό θα μας πάρει για να… εκποιήσουμε τους πολιτικούς, τους κομματικούς ηγέτες και τους βουλευτές αυτού του τόπου, που ωρύονται κάθε φορά που η Τρόικα και η κάθε Τρόικα προσπαθεί να συγυρίσει εκείνα που οφείλαμε να κάνουμε από καιρό; Ή μήπως υπάρχει κανείς σε αυτόν τον τόπο που πιστεύει ότι υπάρχουν δανεικά και αγύριστα.

Όπως έλεγε και ο Ρωμαίος ρήτορας και πολιτικός Κικέρων «η ψυχή των πραγμάτων (ή του πολέμου) είναι τα λεφτά». Και εγώ θα πρόσθετα, ζώντας ακόμη στον κόσμο μου, πως η ψυχή του πολέμου δεν μπορεί να είναι ούτε τα λεφτά ούτε η κοινωνική ανέλιξη αλλά η εντιμότητα, η ηθική, οι αξίες, που δυστυχώς όπως τον Διογένη τις ψάχνουμε με το φανάρι.