Ζώντας στη δήθεν καλή, μα καταδικασμένη ζωή

Η ζωή, η μεγάλη καρδιά και το χαμόγελο δεν είναι για εκποίηση

ΓΚΑΡΣΙΑ ΜΑΡΚΕΣ: «Οι ράτσες που είναι καταδικασμένες να ζήσουν 100 χρόνια μοναξιάς δεν έχουν δεύτερη ευκαιρία σ’ αυτή τη γη»

Οι άνθρωποι που παινεύονται πως ζουν δήθεν μια ευτυχισμένη ζωή είναι αυτοί που είναι καταδικασμένοι να ζουν μια μίζερη ζωή, υποχρεώνοντας τον εαυτό τους να κάνουν οτιδήποτε άλλο, εκτός από αυτό που θέλουν πραγματικά. Από συνήθεια μάλλον, για να μην ταράξουν τη σταθερότητα της ζωής τους, τα κεκτημένα τους, εκείνα που συγκέντρωσαν για χρόνια στις βαλίτσες της ζωής τους και δεν θέλουν να χάσουν.

Οι άνθρωποι που δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να νιώσουν, για να μη βγουν από τις συνήθειές τους και τους κύκλους της σταθερότητάς τους, να ζήσουν, να ερωτευτούν, να αγαπήσουν με την πραγματική έννοια, είναι καταδικασμένοι να ζουν μόνοι, ακόμη κι αν μοιράζονται το κρεβάτι, αν έχουν παιδιά, πετυχημένες δουλειές και υλικά αγαθά.

Οι άνθρωποι που δεν εκφράζονται, που κλείνονται στο καβούκι τους, ακόμη κι αν έχουν γύρω τους ανθρώπους, είναι καταδικασμένοι να ζουν 50, 60 και 70 χρόνια μοναξιάς. Μέχρι που κάποια μέρα μια μεγάλη αναποδιά χτυπά τη ζωή τους, συντρίβει τις συνήθειές τους, καταρρακώνει το ηθικό τους. Ένα καρδιακό επεισόδιο, ένας καρκίνος, μια κατάθλιψη τούς τσακίζει γιατί πιστεύουν πως θα τους οδηγήσει στον θάνατο. Μετά τον πανικό και τις… θεραπείες και αρνούμενοι να θεραπεύσουν την ψυχή και το σώμα τους, ξεχνούν και πάλι απ’ την αρχή.

Και πάλι απ’ την αρχή

Κλείνονται στη μοναξιά τους, επιστρέφουν στις συνήθειές τους και θεωρούν πως καταφέρνοντας να διαχειριστούν την οικονομική τους κατάσταση και την κοινωνική τους υπόσταση, καθάρισαν... και πάλι απ' την αρχή. Μέχρι που επέρχεται το μοιραίο.

Οι άνθρωποι που είναι καταδικασμένοι να ζήσουν 60 χρόνια μοναξιάς δυσκολεύονται να χαρούν τη ζωή επειδή τρέχουν για να μην αισθάνονται, για να ξεχάσουν, για να μην σκέφτονται, να μην πονούν. Αρνούνται να δουν τα μικρά και ταπεινά της ζωής, περιμένοντας τα μεγάλα. Μέχρι να έλθουν έχουν ήδη φύγει από τη ζωή.

Οι γυναίκες είναι καταδικασμένες να ζουν 60 χρόνια μοναξιάς γιατί επιλέγουν λάθος επαγγέλματα, αφιερώνονται δήθεν στην καριέρα τους, φέρνουν αλλοδαπές που δεν ξέρουν ελληνικά για να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Επιλέγουν… καλούς γάμους για να εξασφαλίσουν μια καλή κοινωνική θέση, ζουν μες την ευμάρεια αλλά κοιμούνται σε ξεχωριστά δωμάτια με τους συζύγους τους. Και όταν νιώσουν πως θέλουν να είναι γυναίκες, επιλέγουν άλλες σχέσεις, συνεχίζοντας, όμως, να παίζουν το παιγνίδι της καλής συζύγου και μητέρας.

Καταδίκη στη μοναξιά

Οι άνδρες είναι καταδικασμένοι να ζουν στη μοναξιά που οι ίδιοι επέλεξαν για να μην ταράζονται οι ισορροπίες τους και να μπορούν να λειτουργούν. Χάνουν την επαφή με τη σύζυγο, δεν επικοινωνούν, δεν χαίρονται την κοινή ζωή τους, δεν απολαμβάνουν την οικογενειακή θαλπωρή και τη συντροφικότητα, τα παιδιά που μεγαλώνουν.

Πιστεύουν πως χαρίζοντάς τους υλικά αγαθά είναι όλοι ευτυχισμένοι, αποβάλλοντας τον μπελά να δίνουν. Ίσως και να συνήθισαν από μικροί μόνο να παίρνουν, να τους κανακεύουν, βλέπετε ήταν τα αγόρια της μαμάς τους. Και όταν αισθάνονται κουρασμένοι, αποκαμωμένοι, τα πάντα είναι ελεύθερα στη σημερινή εποχή.

Το ταρακούνημα

Όπως και οι υπόλοιποι ζούσα για χρόνια ολόκληρα, ίσως και 20 χρόνια μοναξιάς… Όμως, όταν ένα πρωί η μεγάλη καταιγίδα χτύπησε την πόρτα μου αποφάσισα, πως ζώντας στη χρόνια μοναξιά, θα περάσω όλη την υπόλοιπη ζωή μου στη μιζέρια και στην κατήφεια, αναμένοντας να έλθουν εκείνα τα μεγάλα και … θαυμαστά του κόσμου.

Ένα μικρό ταρακούνημα ήταν αρκετό για να μου δώσει ζωή, μαθαίνοντάς με να ζω τη σημερινή μέρα και να ρίχνω στον κάλαθο των αχρήστων το αύριο.

Για μένα δεν υπάρχει αύριο. Υπάρχει μόνο σήμερα κι αν κάποτε πέσω, όπως όλοι αυτές τις εποχές, σηκώνομαι, μαζεύω δυνάμεις και υπενθυμίζω στον εαυτό μου πως η ζωή έχει και τα πάνω και τα κάτω της. Ακόμη
και εκείνα που προσπαθούμε να αποβάλουμε, ίσως να έπρεπε να τα περάσουμε για να γίνουμε καλύτεροι, πιο απλόχεροι, πιο δοτικοί, πιο άνθρωποι.

Σωστική λέμβος

Γιατί ακόμη και εκεί που βλέπουμε το καράβι να βυθίζεται και τρομάζουμε, έρχεται μια μικρή σωστική λέμβος για να μας σώσει. Η κρίση που λέμε πως περνάμε, μπορεί να είναι η ευκαιρία για να πάθουμε και να μάθουμε. Να θυμηθούμε παλιές καλές εποχές όταν παίζαμε, γελούσαμε, χαιρόμασταν τα καρναβάλια, όπως μου θύμισε μια καλή φίλη, ήμασταν ευτυχισμένοι με τα πολύ μικρά και ασήμαντα.

Πλέον, αποφάσισα πως ζώντας χρόνια μοναξιάς και αναβάλλοντας τη ζωή μου για αύριο, στερώ τον εαυτό μου από τις μικρές χαρές της ζωής. Στερώ τους ανθρώπους που αγαπώ και νοιάζομαι από την… πληθωρική και… ισοπεδωτική μου παρουσία, που τους υπενθυμίζει συνέχεια: «Take her or leave her».

Με τα χρόνια άρχισα να συνειδητοποιώ πως δεν με νοιάζει ιδιαίτερα τι θα πουν οι άλλοι για μένα, ούτε εάν θα πουλήσω μια ατσαλάκωτη εικόνα προς τα έξω, για να πάρω τα εύσημα από την κοινωνία! Την κοινωνία, την πολιτική και την οικονομία την έφαγα με το κουτάλι εδώ και χρόνια. Οι εκπτώσεις και οι εκποιήσεις δεν με τρομάζουν τηρώντας την αρχή ότι τι θα πάρεις από τον μη έχοντα εκατομμύρια. Ένα σπίτι που το έχω το ξόφλησα εδώ και χρόνια, και δεν ήμουν ποτέ υπέρ των πολυτελών αυτοκινήτων, πιστεύοντας ότι τα αυτοκίνητα είναι για να φθείρονται και όχι για να προβάλλονται ως ακριβά λάφυρα.

Δεν ελπίζω, δεν φοβάμαι

ΦΥΣΙΚΑ, και συνεχίζω να είμαι καλός καταναλωτής, ακόμη κι αν το πορτοφόλι μου αδειάζει, λέγοντας πως κάνω ό,τι μπορώ για να το ελέγχω. Όχι πως έχω ανάγκη να στήνομαι έξω από τις βιτρίνες και να γυροφέρνω τα καταστήματα μπας και βρω κάτι να αγοράσω, αλλά κυρίως για να αισθάνομαι καλά εκείνες τις … μαύρες μέρες που δεν αντέχονται ούτε οι πολιτικοί, ούτε οι οικονομικοί παράγοντες, και που προσπαθώ να κλείνω τ’ αφτιά μου με τα ψέματα και τις ατάκες περί προστασίας του λαού.

Έχω κλείσει τα χρόνια μοναξιάς μου, τα κλείδωσα κάπου εκεί στην αποθήκη του κήπου για να μην τα βρίσκει κανένας. Και όπως έλεγε και ο μεγάλος Καζαντζάκης «δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος». Αναπνέω καθαρό αέρα, απολαμβάνω τη θάλασσα που πάντα θεωρώ πως τη στερούμαι. Όλα εκείνα που προσφέρονται δωρεάν!

Τα σάπια μήλα…

ΛΕΩ στους φίλους μου: «Δοκιμάστε και εσείς όσο μπορείτε! Σίγουρα θα νιώσετε πως δεν είσαστε καταδικασμένοι να ζείτε στη μιζέρια του σάπιου συστήματος, που ανακυκλώνεται και θα ανακυκλώνεται από τα ίδια σάπια μήλα». Ίσως μια σκέψη πως εμείς κάνουμε την τύχη μας και κανένας άλλος, θα ανεβάσει τη διάθεσή σας. Η ζωή δεν εκποιείται στη μισή τιμή ή σε τιμή ευκαιρίας! Η ζωή, η καρδιά, το χαμόγελο και η καλοσύνη δεν εκποιούνται ούτε από την τράπεζα, ούτε από τους δανειστές. Προσφέρονται δωρεάν και χωρίς τόκο από εκείνους που θέλουν ακόμη να λέγονται άνθρωποι!