Η ζωή δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο

Είναι έργο και εμείς ηθοποιοί, άλλοτε πρωταγωνιστές και άλλοτε κομπάρσοι. Γελώντας ή κλαίγοντας, μια εναλλαγή όπως τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια…

ΕΠΙΛΕΓΕΙΣ σημαίνει αποφασίζεις τι θέλεις και πού πας, γιατί θέλεις να πας εκεί. Ψάχνεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις ποιος είσαι και γιατί προσδοκάς την αλλαγή

Η υγρασία της βδομάδας με ταλαιπώρησε αφάνταστα, όπως και πολλούς άλλους. Και εκεί που προσπαθούσα να τη διαχειριστώ, έχασα την ακοή μου. Πρώτα άρχισε ο πόνος στο αριστερό αφτί και ο πόνος σιγά - σιγά χτύπησε βαθιά και η ακοή περιορίστηκε μόνο στο δεξί αφτί. Ίσως να είναι η πρώτη φορά που σκέφτομαι πως μερικές μέρες κουφαμάρας μπορεί να είναι για το καλό μου, μια πολύτιμη εμπειρία, ίσως και ευλογία.

Να μην ακούω όλα αυτά τα περιττά που κατακλύζουν τη ζωή μας, τις περισσότερες φορές όχι για το καλό μας, να μην ακούω τις ατάκες του κάθε ειδικού και εμπειρογνώμονα που κάθεται στον καφενέ που έγινε καφέ και ξεστομίζει ατάκες για να εντυπωσιάσει. Να μην ακούω όλα εκείνα που οι ξερόλες -όπως θα έλεγε και η Χριστίνα- ξεστομίζουν από το χρυσό τους το στόμα αναλύσεις για την οικονομία, το Κυπριακό, την πολιτική.

Τη σήμερον ημέρα, σκέφτομαι, ίσως και να είναι ευλογία να μην ακούς καλά. Φυσικά, για να είμαι ειλικρινής, δεν θα το άντεχα πάνω από μια βδομάδα, γιατί όταν δεν ακούς δεν μπορείς και να παρέμβεις και να λες τα δικά σου, πράγμα που δεν θα μπορούσα να κάνω για πολύ.

Η ζωή ένα δώρο

Λοιπόν, εκεί που η ακοή μου μειώθηκε, και ευτυχώς ο ωτορινολαρυγγολόγος διάγνωσε πως μάλλον δεν θα είναι μόνιμο, ήλθε ένα κείμενο μιας ηλικιωμένης δημοσιογράφου από το Οχάιο να μου αναπτερώσει το ηθικό και να με στρέψει και πάλι στο γνωστό μονοπάτι που έχω επιλέξει τα τελευταία χρόνια.

Η ηλικιωμένη σήμερα Ρεγγίνα Μπρετ έγραψε με αφορμή τα γενέθλιά της: «Για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου, έγραψα κάποτε στη στήλη μου στην εφημερίδα, τα 45 πράγματα που μου έμαθε η ζωή. Ήταν το πιο πετυχημένο άρθρο που έγραψα ποτέ». Η ζωή, γράφει η Αμερικανίδα δημοσιογράφος, δεν είναι τυλιγμένη με κορδέλα, δεν παύει όμως να είναι δώρο.

Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος έχει απόλυτο δίκαιο. Η ζωή είναι ένα πραγματικό δώρο για εκείνους που απολαμβάνουν τις στιγμές, τις μικρές και ασήμαντες χαρές της ζωής, που ξέρουν να εκτιμούν τον χρόνο τους και τον χρόνο των άλλων, χωρίς να ανησυχούν και να πανικοβάλλονται για το αύριο, για του χρόνου, για την επόμενη πενταετία.

Η ζωή είναι ωραία

Η ζωή είναι δώρο για τους ανθρώπους που επέλεξαν να χαλαρώνουν στην παραλία, μισθωτοί χωρίς μεγάλους μισθούς, για τα παιδιά στην εφηβεία ή τους νέους με υποτυπώδεις μισθούς, που όμως δεν παρασύρονται από ακραία σενάρια για το τι θα φέρει η επόμενη μέρα.

Δεν τους καίγεται καρφί για τους φόρους ακινήτων που επέβαλε το κράτος και που προκαλούν μέχρι και οικογενειακούς διαπληκτισμούς για την αξία των περιουσιών τους, ή για το ποσό που θα πληρώσει ο καθένας, ή για τους μισθούς που θα κουρευτούν και πάλι, ή ακόμη και για τις νέες φορολογίες που θα επιβληθούν αν δεν βγουν οι υπολογισμοί της κρίσης.

Η ζωή είναι ωραία για τους ανθρώπους που απολαμβάνουν ακόμη και ένα μόνο καφέ στην Παλιά Λευκωσία, εκεί στα «Τρία Φανάρια», σχολιάζουν την ιστορία της πρωτεύουσας και δεν κάνουν πως τα ξέρουν όλα για τις νομοθεσίες περί ακινήτων, που διάβασαν στις εφημερίδες και τις ιστοσελίδες και τις ερμηνεύουν όπως τους συμφέρει. Όπως δεν κατάλαβα ούτε κι εγώ που ασχολούμαι μια ζωή με την οικονομική δημοσιογραφία, μιας και οι βουλευτές μας βάλθηκαν να τους αλλάξουν τα φώτα, ή καλύτερα να τις ρετουσάρουν για να τις πωλήσουν όπως τις θέλει ο λαός και να πουν πως προσπάθησαν…

Δεν μετράς την ευτυχία με τα λεφτά

Χαίρομαι τους ανθρώπους που δεν μετρούν την ευτυχία τους με τα ακίνητα που θα φορολογηθούν, με τα χρήματα που θα χάσουν όταν οι τιμές των ακινήτων θα πέσουν κι άλλο, ούτε με τα τέλη που θα πληρώσουν.

Συνήθως εκείνοι που φωνάζουν είναι οι έχοντες και κατέχοντες -πόσο μου αρέσει η ατάκα του Αβέρωφ ακόμη κι αν έχει καιρό να μας την πει, εγώ την έκανα σλόγκαν- φοβούμενοι μήπως και πληρώσουν κανένα ευρώ περισσότερο στα δημόσια ταμεία. Απολαμβάνω τους νέους που χαίρονται τη θάλασσα, άλλους που επέλεξαν τη δροσιά του βουνού σε ομαδικές κατασκηνώσεις και τους υπόλοιπους που μαζεύονται στα εξοχικά των γονιών των φίλων τους -που ούτε που τους νοιάζει πόσα κοστίζουν- και απολαμβάνουν την καλή παρέα.

Συλλογίζομαι, όπως κάνω συνήθως όταν γράφω, πως η ζωή είναι ένα έργο και εμείς ηθοποιοί. Άλλοτε πρωταγωνιστές και άλλοτε κομπάρσοι. Άλλοτε κλαίγοντας και άλλοτε γελώντας, μια εναλλαγή όπως τις μέρες, τις βδομάδες, τους μήνες, τα χρόνια.

Σκέφτομαι πως η ζωή δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο από επιλογές. Ακόμη κι αυτοί που έχουν την εντύπωση πως η ζωή τους είναι προδιαγεγραμμένη με τη γέννησή τους, ακόμη κι αυτοί, μπορούν να επιλέξουν μια καλύτερη ζωή από αυτήν που τους δόθηκε. Επιλέγεις σημαίνει αποφασίζεις τι θέλεις και πού πας, γιατί θέλεις να πας εκεί. Ψάχνεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις ποιος είσαι και γιατί προσδοκάς την αλλαγή. Απ' εκεί και πέρα τίποτε δεν είναι δύσκολο. Ακόμη κι αν όλα φαντάζουν βουνό, ένα μικρό βήμα κάθε φορά μπορεί να είναι η αλλαγή που αποζητάς.

Προσκολλημένοι στη συνήθεια

Ξεβολευτείτε από τον αναπαυτικό καναπέ σας, τη σίγουρη δουλειά -που τώρα σε καιρούς κρίσης είναι δώρο και ευλογία ακόμη κι αν μέχρι πρόσφατα καταριόσασταν την ώρα που αποφασίσατε να την επιλέξετε- και κάντε κάτι δημιουργικό, κάτι που θα σας φέρει πιο κοντά στον στόχο σας.

Οι άνθρωποι, ειδικά εδώ στην Κύπρο, συνήθισαν σε εκείνα που ξέρουν καλύτερα. Ακόμη κι αν τους φορτίζουν σωματικά και ψυχικά. Στα γνώριμα μονοπάτια. Ακόμη κι αν τους λεηλατούν τη ζωή τους. Γι’ αυτό και παραμένουν μια ολόκληρη ζωή προσκολλημένοι, στάσιμοι σε σχέσεις που τους καταπονούν και τους στρέφουν σε διπλές ζωές, σε δουλειές που τους προκαλούν κατάθλιψη αλλά πληρώνονται καλά και πρέπει να αντέξουν για το μέλλον των παιδιών τους.

Σε σπίτια που περικυκλώνονται από συγγενείς, μαμάδες και μπαμπάδες που δεν αντιλαμβάνονται πως τα παιδιά μεγάλωσαν, παντρεύτηκαν και δεν πρέπει να εξουσιάζουν τη ζωή τους. Σε φίλους που τους απομυζούν ενέργεια και χρήμα και σε γνωστούς που ξέρουν πως τους σχολιάζουν στις κοινές συνάξεις αλλά τους συναναστρέφονται γιατί είναι η… καλή κοινωνία. «Ζωή είναι να αφήσεις το σημάδι σου», όπως είπε και ο Αμερικανός συγγραφέας Studs Terkel.

Αποδέξου τους όπως είναι…

Να αφήσεις το σημάδι σου κάμνοντας καλές πράξεις, αποδεχόμενος τον εαυτό σου και τους ανθρώπους όπως είναι - δεν μπορείς να αλλάξεις κανέναν ή καμιά. Επιχειρώντας πρώτος εσύ την αλλαγή που θέλεις στην κοινωνία, τολμώντας να φτάσεις ακόμη και εκεί που δεν μπορείς.

Να αφήσεις το σημάδι σου στη ζωή για τους αγώνες που έδωσες και βγήκες νικητής, ακόμη και για εκείνους που έδωσες αλλά δεν κατάφερες να τους φέρεις σε πέρας - κάθε προσπάθεια εκτιμάται - για τις αλλαγές που έκανες στη ζωή άλλων, για το γέλιο και το χαμόγελό σου! Να αφήσεις το σημάδι σου στη ζωή αποδεχόμενος πως κανένας δεν γεννιέται ούτε πεθαίνει δυο φορές!