Δεν περιμένουμε πολλά από κανέναν

Η χώρα δεν διατίθεται προς πώληση, ούτε η οικονομία σε νέο κατήφορο

ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΩ ένα σύστημα άμυνας και προστασίας, κάτι σαν τον συναγερμό, για να με θωρακίζει

Η Μαρία προσπαθεί να τακτοποιήσει τις σκέψεις μου στο χαρτί, υποχρεώνοντας τον εαυτό της να διαβάσει τα κείμενά μου και να τα επιμεληθεί. Ένα προς ένα. Με ενθουσιασμό, προσοχή και με ιδιαίτερη φροντίδα. Ξέρει πως είναι πολύ σημαντικά για εμένα τούτα τα κείμενα και δίνει όλο της τον εαυτό για να τους βάλει λίγη σάλτσα, λίγο αλατοπίπερο, κάποια λέξη δυνατή που μου ξεφεύγει.

Η Μαρίνα ζωγραφίζει την πριγκίπισσα και το βασιλόπουλο του παραμυθιού, απολαμβάνει την παρέα του σνούπι, που κάθεται δίπλα της και ανέχεται με υπομονή τις τρέλες και τα πειράγματα του δίχρονου κοριτσιού.
Η υγρασία της βδομάδας με μαραίνει και γίνομαι σαν το μαρούλι. Η δροσιά του κλιματιστικού -που το ανάβω με μέτρο μετά το τράνταγμα της Τρόικας- σκορπίζει τις ιδέες μου.

Αναπολώ τις ωραίες στιγμές στη θάλασσα, την αλμύρα, ακόμη και τον καυτό ήλιο και τον υπέροχο γάμο της Μαρίας.

Εδώ και μέρες αρνούμαι να παρακολουθώ με ιδιαίτερη προσοχή τα κανάλια και τα δελτία ειδήσεων, και επιλέγω να ρίχνω κλεφτές ματιές στις ιστοσελίδες. Σκέφτομαι πως ο «εφημεριδάς» που κρύβεται μέσα μου άρχισε να ξεφτίζει, όπως θολώνουν και οι αναμνήσεις των παλιών εποχών.

Θωρακισμένη

Άρχισα να σκέφτομαι μπας και με πήρε η ηλικία, αλλά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι ενεργοποιώ ένα σύστημα άμυνας και προστασίας, κάτι σαν τον συναγερμό, για να με θωρακίζει από τις σκέψεις και τα συναισθήματα που με πονούν και μου ανατρέπουν την ηρεμία της ζωής μου.

Γυρίζω το ημερολόγιο και βλέπω τη σημείωση με κόκκινο στυλό, μια προειδοποίηση συναγερμού ότι φθάνει και πάλι η αντιπροσωπία των δανειστών. Σκέφτομαι πως όσο πιο λίγες ανακοινώσεις γίνονται για καίριας σημασίας θέματα, όπως οι εκποιήσεις, η αύξηση κεφαλαίου των τραπεζών, τα δημόσια οικονομικά, άλλο τόσο με ζώνουν τα φίδια, πως κάτι δεν βγαίνει, κάτι δεν πάει καλά.

Πίσω από τις λέξεις τους

Άρχισα να σκέφτομαι, πάνε δυο-τρεις βδομάδες, ότι τούτη όλη η ευφορία των οίκων αξιολόγησης, η ανακατωσούρα με την Τράπεζα Κύπρου, το ύφος του Αβέρωφ και οι ατάκες του Νικόλα, δεν θα μας βγει σε καλό.

Ο Χάρης που για τους περισσότερους κερδίζει το στοίχημα, μιας και φαίνεται πως κάνει καλά τη δουλειά του μέχρι τώρα, τηρώντας μια σκληρή και σοβαρή στάση στα καίριας σημασίας ζητήματα, κάποτε μου δίνει την εντύπωση ότι κάπου θα οπισθοχωρήσει. Μακάρι η διαίσθησή μου να με παραπλανεί!

Ο τρόπος που αναδεικνύει τα θέματα και τα προβάλλει, πάντοτε με ευστροφία και πολιτική μαεστρία, μοιάζει περισσότερο με πολιτικό παρά με τεχνοκράτη και εγώ προσωπικά δεν έχω καμιά εμπιστοσύνη στους πολιτικούς.

Οι μανδαρίνοι εργάζονται πυρετωδώς αλλά κάτι δεν μου κολλά, όταν παρακολουθώ τις εμφανίσεις τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές. Πάντοτε έτρεφα έναν σεβασμό γι’ αυτούς, ξέροντας πως τους τσαλαπατούν και τους ισοπεδώνουν για να περνούν τα δικά τους οι κυβερνήσεις και η Βουλή, αλλά και πάλι άρχισα να θέτω τα ερωτηματικά μου, μήπως και πάλι πέσουν στην παγίδα των πολιτικών τής νέας Κυβέρνησης.

Το ραδιόφωνο παίζει το τραγούδι που έγραψε για την υπέροχη φωνή της Μαντώς ο Φοίβος και ταυτίζομαι μαζί του:

«Εμείς από τους πρόποδες της γης κατακτητές της κορυφής με τη σημαία μας ψηλά

Εμείς τι κι αν γεμίσαμε πληγές
βγήκαμε πάλι νικητές
γι’ αυτό να μην φοβάσαι πια…».

Ανατρέχω τη μνήμη σε όσα ζήσαμε τον τελευταίο χρόνο και γιγαντώνομαι, πιστεύοντας πως ίσως και να περάσαμε τα μεγαλύτερα κακά. Σκέφτομαι πως δεν είναι δυνατόν να αφήσουμε τη χώρα μας να διατεθεί προς πώληση, ούτε την οικονομία μας να ξεπέσει ακόμη περισσότερο.

Προχθές, οι θαμώνες σε ένα γνωστό καφέ καθύβριζαν μεγαλοφώνως τις τράπεζες που κατέστρεψαν τον τόπο, αγνοώντας πως οι χρηματοπιστωτικοί οργανισμοί, εκτός από τα λάθη των ηγεσιών τους, οδηγήθηκαν στην κατρακύλα από τη μανία υπερκατανάλωσης των Κυπρίων, που φορτώνονταν δάνεια και «φούσκωναν» τις πιστωτικές τους κάρτες, χωρίς να υπολογίζουν αυτό που λέω συχνά, ότι οι τράπεζες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα και κάποιος θα πληρώσει τα δάνεια!

Οι αδικημένοι «κουρεμένοι»

Συμμερίζομαι τις σπαρακτικές φωνές των «κουρεμένων» καταθετών, που πλήρωσαν τη νύφη όλων των λαθών γιατί ήταν συνεπείς και έμαθαν από μικροί να αποταμιεύουν, φυλάγοντας για δύσκολες μέρες… Τελικά είναι οι μόνοι που πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα, γιατί ήταν συντηρητικοί στις επιλογές τους.

Η Μαρίνα τσακώνεται με τον σνούπι, ο σκύλος τής κουνάει την ουρά, δίνοντας το μήνυμα πως τη συγχωρεί και εγώ εκεί να παλεύω να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και δώσω ψυχή στον άψυχο υπολογιστή, που τελευταία πάει να τα παίξει με τις ιδιοτροπίες μου.

Ζυγίζω μια φράση του Μαρκές, που ομολογώ πως με συνεπαίρνει τελευταία, και σκέφτομαι πως είχε απόλυτο δίκαιο όταν έλεγε πως «αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά».

Δεν περιμένω τίποτε

Γιατί να περιμένουμε πολλά από ανθρώπους που ποσώς ενδιαφέρονται για τις συνέπειες των πράξεών τους, που κατέστρεψαν μια ευημερούσα πατρίδα;

Γιατί να ελπίζουμε πως όλοι αυτοί που συνεχίζουν να κατέχουν την εξουσία άλλαξαν από τη μια μέρα στην άλλη και ότι αυτήν τη φορά θα κάνουν το… καλό και θα προστατεύσουν τον τόπο;

Γιατί να θεωρούμε ότι οι πολιτικοί θέλουν να στηρίξουν τον τόπο και να στρατευτούν σε κοινές πολιτικές, ώστε η οικονομία πρώτιστα να διαφυλαχθεί και μαζί με αυτήν η ευημερία των ανθρώπων;

Αν όλα πάνε καλά, οι… δουλειές τους θα πέσουν! Ποιος θα φωνάζει ενάντια στην Τρόικα, να τα βάζει με το Μνημόνιο νομίζοντας πως κερδίζει ψήφους, να χτυπά τους δημοσίους υπαλλήλους συλλήβδην, να ενδιαφέρεται τάχατες για τον πόνο των φτωχών και των αδικημένων, για την αγωνία των ανέργων;

Συλλαμβάνω τον εαυτό μου να πέφτει και πάλι στη γνωστή πεπατημένη, ότι πρέπει κάποιοι να σώσουμε τον τόπο κι αυτήν τη φορά σκέφτομαι φωνακτά πως αυτός ο τόπος πιθανότατα και να μη θέλει να σωθεί.

Ίσως είναι η μοίρα του να κυβερνάται από ανθρώπους που ενδιαφέρονται μονάχα για το προσωπικό συμφέρον τους, από πολιτικούς που εργάζονται παρασκηνιακά και τα καταφέρνουν κλείνοντας συμφωνίες και συναλλαγές μεταξύ τους, από συμφέροντα που δεν λογαριάζουν το κοινό καλό, αλλά την υλοποίηση της προσωπικής ατζέντας τους.

Ας μας τραβήξουν τα αφτιά

Η Χρυστάλλα καταβάλλει προσπάθειες να εγκλιματιστεί στον ρόλο της Διοικητού και ελπίζουμε να διατηρήσει την αξιοπιστία της και να αναβαθμίσει τον θεσμό. Ο νέος Γενικός Ελεγκτής δεν με έπεισε ακόμη, παρά τις καλές προθέσεις του και την πολύ δυνατή φωνή του.

Στη Cyta ο Πατσαλίδης εργάζεται με τη γνωστή συνέπειά του να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, και είμαι σίγουρη πως μυρίστηκε τις τρικλοποδιές που του βάζουν.

Στο Υπουργείο Οικονομικών εργάζονται νυχθημερόν για να αντιμετωπίσουν την Τρόικα. Ξέρουν πως δεν μπορούν εύκολα να τα βάλουν με εκείνους που πληρώνουν και θα πληρώνουν, και στους οποίους θα είμαστε υπόλογοι για καιρό ακόμη.

Η Μαρίνα νυστάζει, ο σνούπι βαρέθηκε να παίζει μαζί της και αποσύρεται στα … ενδότερα και εγώ αποφασίζω να κλείσω τον επίλογο του άρθρου μου, αναμένοντας την άφιξη της Ντέλια, πιστεύοντας -ίσως είμαι από τους λίγους- ότι θα μας τραβήξει τα αφτιά και θα μας υποχρεώσει να μαζέψουμε τα μυαλά μας. Η ζωή δεν οπισθοχωρεί υπέρ του χθες αλλά προχωρεί!