Αίτημα της Ομοσπονδίας Γονέων Πόλης-Επαρχίας Κερύνειας
«Είναι πολύ δύσκολο να παραβιάζεις τις αρχές σου για να κάνεις το καθήκον σου και να πας μέσα στην κατοχή»…

Συνάντηση με τον Υπουργό Παιδείας και Πολιτισμού Κώστα Καδή αναμένεται να έχει σύντομα η Ομοσπονδία Συνδέσμων Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης Πόλης και Επαρχίας Κερύνειας, για να του ζητήσει να παραμείνει και για την επόμενη σχολική χρονιά ο στόχος της σχολικής χρονιάς που μόλις πέρασε, «Γνωρίζω, δεν ξεχνώ και διεκδικώ». Αυτό ανακοίνωσε την περασμένη Δευτέρα, στη διάρκεια συνεστίασης στο Καϊμακλί, ο Πρόεδρος της Ομοσπονδίας Κλεάνθης Ερωτοκρίτου, ενώπιον μελών και φίλων της Ομοσπονδίας, του Δημάρχου Κερύνειας, λειτουργών του Υπουργείου Παιδείας και εκπαιδευτικών.

Επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια
«Γνωρίζω τον τόπο μου, δεν ξεχνώ την κατεχόμενη γη μου, διεκδικώ την απελευθέρωση και την επανένωση της πατρίδας μου, πρέπει να παραμείνει κυρίαρχη πολιτική του Υπουργείου Παιδείας», τόνισε σε σύντομη ομιλία του ο κ. Ερωτοκρίτου, ο οποίος μίλησε για «αποτυχία στην ποιότητα του εκπαιδευτικού μας συστήματος και για αποτυχία -σε μεγάλο βαθμό- στη διατήρηση της μνήμης των κατεχομένων ανάμεσα στους σημερινούς έφηβους της Κύπρου». Ο κ. Ερωτοκρίτου αναφέρθηκε σε «απαράδεκτα επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια που οργανώνουν στα κατεχόμενα ξένες, μη κυβερνητικές οργανώσεις, με τη συμμετοχή νεαρών εκπαιδευτικών μας, όπου απαγορεύονται οι λέξεις «κατοχή», «εισβολή», «αγνοούμενοι» κλπ».

«Γίνεται πολλή δουλειά στα σχολεία»
Διαφοροποιημένη άποψη εξέφρασε η Άννα Βιολάρη, Πρώτη Λειτουργός Δημοτικής Εκπαίδευσης στο Υπουργείο Παιδείας, Επαρχιακή Επιθεωρήτρια Λάρνακας-Αμμοχώστου, που παίρνοντας τον λόγο, διαβεβαίωσε ότι «η αγάπη για την κατεχόμενη γη θα είναι πάντα μπροστά στα μάτια όλων των δασκάλων». Πρόσθεσε ότι «οι δάσκαλοι και γενικά ο εκπαιδευτικός κόσμος μεταφέρουν τον αντικατοχικό στόχο του Υπουργείου σε πολλές σχολικές εκδηλώσεις, όπου τα παιδιά συμμετέχουν με ενθουσιασμό».

Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι σε εκδήλωση του Λυκείου Δασούπολης τον περασμένο Απρίλιο, «πεντακόσια παιδιά έκλαιγαν ακούγοντας την αφήγηση των βιωμάτων της Χαρίτας Μάντολες, που δεν τη γνώριζαν προηγουμένως, για την απώλεια των αγαπημένων της στη διάρκεια της τουρκικής εισβολής». Πρόσθεσε τα εξής: «Στα σχολεία γίνεται πολλή δουλειά προς αυτήν την κατεύθυνση. Φέτος, δίνοντας πιο πολλή έμφαση στον στόχο αυτόν, έχουμε ζητήσει απ’ όλα τα σχολεία να δημιουργηθούν μέσα στις τάξεις κέντρα μάθησης και μελέτης, ώστε τα ίδια τα παιδιά να ερευνούν π.χ. τη γεωγραφία των κατεχόμενων περιοχών, τα ήθη και τα έθιμα, να συλλέγουν υλικό, να προσκαλούν ανθρώπους να λένε τραγούδια, ιστορίες, μύθους».

Η Άννα Βιολάρη συνεχάρη πάντως την Ομοσπονδία Συνδέσμων Γονέων Μέσης Εκπαίδευσης Πόλης και Επαρχίας Κερύνειας, γιατί, όπως είπε, «έκανε πολλά για να νιώθουν τα παιδιά προσφύγων από κατεχόμενες περιοχές περήφανα για την καταγωγή τους». Είπε ότι «πρέπει να συνεχίσουμε προς την κατεύθυνση αυτή, σε όποιον τομέα και πόστο και να είμαστε».

Το καθήκον, μέσα στην κατοχή…
Είπε στην εκδήλωση ο Γλαύκος Καριόλου, Δήμαρχος Κερύνειας: «Αλήθεια, τι κάνουμε ώστε η νεολαία μας να γνωρίσει την κατεχόμενη γη μας; Προσωπικά μένω άναυδος από τη δουλειά που κάνει η Ομοσπονδία σας στο ζήτημα αυτό. Θεωρώ άθλο την οργανωμένη επίσκεψη στη σπηλιά του Αγίου Φανουρίου στον Άγιο Γεώργιο Κερύνειας (τον Αύγουστο 2013) και μέχρι σήμερα δείχνω στην Αμερική και στον Καναδά τις φωτογραφίες του Κλεάνθη Ερωτοκρίτου, από την επίσκεψη αυτή. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις το καθήκον σου, όταν αυτό σε φέρνει εναντίον των αρχών σου. Είναι πολύ εύκολο να με βάλετε να κάνω ομιλίες στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας. Μπορώ κι εγώ να σας κάνω να κλάψετε, άμα σας πω κάποια πράγματα.

Όμως είναι πολύ δύσκολο να παραβιάζεις τις αρχές σου για να κάνεις το καθήκον σου και να πας μέσα στη δεύτερη διάσταση, δηλαδή μέσα στην κατοχή. Να παίρνεις στα κατεχόμενα τα παιδιά, να αγγίξουν πάνω στους λεμονανθούς του Καραβά, για τους οποίους μέχρι τώρα άκουγαν μόνο λόγια, να δουν από κοντά το Καράβι της Κερύνειας, ή τον λιμνιώνα του Αϊ-Βρόση, που μέχρι τώρα έβλεπαν μόνο σε φωτογραφίες… Έτσι ώστε να σου πουν τα παιδιά, “θέλω να επιστρέψω στην κατεχόμενη γη μου, δεν τους τη δίνω”. Είδα νεαρούς 18ρηδες και 20ρηδες να πηγαίνουν στα κατεχόμενα, να γεμίζουν το νάιλον σακουλάκι με μια χούφτα χώμα από τον τάφο του παππού τους, να το ράβουν στο μαξιλάρι τους και να λεν πριν κοιμηθούν, “τι έκανα σήμερα για να πάω στην Κερύνεια;”.

Δεν πρέπει να χάσουμε τη νέα γενιά. Δεν είναι αργά, μπορούμε και πρέπει να τους πούμε αλήθειες και πραγματικότητες… πρέπει να μάθουν την αλήθεια και από τη μια και από την άλλη πλευρά. Στις 2 Ιουλίου 2014 συμπληρώνονται 444 χρόνια από την πρώτη τουρκική εισβολή στο νησί, του 1570, στις αλυκές της Λάρνακας με 300 πλοία. Πρέπει να το πούμε αυτό στη νέα γενιά να το ξέρει και μετά αν θέλουν οι Αμερικανοί να πάρουν τους νέους εκπαιδευτικούς μας σε ωραία ξενοδοχεία στα κατεχόμενα, ας τους πάρουν… αλλά να ξέρουν ότι η πρώτη τουρκική εισβολή που έγινε στο νησί, ήταν στις 2 Ιουλίου 1570.

Την ιστορία μας δεν τη γράφουν Έλληνες, αλλά Γερμανοί και Αμερικανοί, και πρέπει να το δεχτούμε. Ποιος θα ήξερε για το Καράβι της Κερύνειας, αν δεν υπήρχαν οι ξένοι; Ποιος συντηρεί τώρα το Καράβι της Κερύνειας και δεν διαλύθηκε; Πάλι ξένοι. Αν δεν πούμε τις αλήθειες, δεν υπάρχει περίπτωση να τη γλιτώσουμε από τη νέα γενιά…».

Πόσα να διορθώσουν οι καθηγητές;
Κυριάκος Μπαρρής, Πρόεδρος του Συνδέσμου Διευθυντών Μέσης Εκπαίδευσης, Διευθυντής του Λυκείου Πολεμιδιών Λεμεσού: «Ευχαριστώ από καρδιάς που μας καλέσατε απόψε μαζί σας… δεν είμαι από την Κερύνεια, είμαι από τη Λύση Αμμοχώστου, αλλά ο κάθε Κύπριος, για να είναι πατριώτης, πρέπει να αισθάνεται Κερυνειώτης. Τα σχολεία κάνουν ό,τι μπορούν, για να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη των κατεχομένων, αλλά τεράστια ευθύνη έχουν οι οικογένειες για το ότι δεν διατηρείται η μνήμη αυτή.

Δεν μπορείς να διορθώσεις τον 17χρονο μαθητή, που έχει πάρει μια κατεύθυνση από το σπίτι. Έχουμε παραδείγματα σε εθνική επέτειο, να έρχονται 18χρονοι μαθητές και να μου λεν ότι δεν θέλουν να πουν τον εθνικό ύμνο και ότι θέλουν να βγουν έξω από την αίθουσα των εκδηλώσεων. Ποιος φταίει γι’ αυτό; Πόσα να διορθώσουν οι δάσκαλοι και οι καθηγητές; Είναι τραγική η κατάσταση και πρέπει να λέμε την αλήθεια».