Αποζητώντας την ηρεμία της, τη γαλήνη της, ακόμη και τη φουρτούνα της

Η θάλασσα με γοητεύει, κάτι μεταξύ ηρεμίας και ταραχής, κάτι μεταξύ μοναξιάς και βαβούρας

ΟΙ ΜΝΗΜΕΣ είναι απίστευτα νωπές, σαν να και ο χρόνος σταμάτησε στη θάλασσα της Κερύνειας

Από μικρή, η σχέση μου με τη θάλασσα ήταν ιδιαίτερη. Πιθανότατα γιατί τον περισσότερο χρόνο τον περνούσα στη θάλασσα της Κερύνειας, στον Ζέφυρο ή στο Έξι Μίλι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πλατσούριζα και έφτιαχνα πύργους στην άμμο, μάζευα χαλικάκια και πέτρες από τον Βαβυλά, που πολλοί δεν θα το πιστεύουν, αλλά τις έχω ακόμη.

Από μικρή η θάλασσα με γοήτευε, κάτι μεταξύ ηρεμίας και ταραχής, κάτι μεταξύ μοναξιάς και βαβούρας. Κάθε χρόνο, από τον Μάιο ακόμη, όταν πλησιάζουν οι ημέρες για το κολύμπι, νιώθω μια πρωτόγνωρη στεναχώρια που μου πλακώνει την ψυχή. Ακόμη κι αν έχουν περάσει σαράντα ολόκληρα χρόνια από τότε, οι μνήμες είναι απίστευτα νωπές, σαν να και ο χρόνος σταμάτησε κάπου εκεί στην παιδική ηλικία των οκτώ χρόνων, στη θάλασσα της Κερύνειας.

Ανεξίτηλες μνήμες

Όπου κι αν πάω, σε όποια μέρη κι αν δοκίμασα να κολυμπήσω, να απολαύσω την αλμύρα του νερού, τη δροσιά του, τη μυρωδιά, καμιά δεν μπορεί να συγκριθεί με Εκείνη. Ίσως γιατί τα παιδικά μας χρόνια μάς αφήνουν πάντοτε μεγάλες ανεξίτηλες μνήμες. Πιθανότατα η ζωή μου να γράφτηκε για πρώτη και τελευταία φορά εκεί στον Ζέφυρο, στο Μάρε Μόντε, στο Έξι Μίλι, ίσως να πιστεύω μέσα μου, πολύ βαθιά, ότι κάποτε θα επιστρέψω για να συνεχίσω τη ζωή που άφησα ατέλειωτη στη θάλασσα της Κερύνειας.

Κάθε χρόνο τέτοιες ημέρες μού αρέσει να κάθομαι με τις ώρες και να χαζεύω το πέλαγος. Όχι, δεν είμαι ιδιαίτερα ρομαντική με την έννοια που θα νομίζουν πολλοί. Είναι η ανάγκη μου, μια συνεχώς και σταθερή ανάγκη, να τα βρίσκω με τον εαυτό μου, να τον ψάχνω, να τον αναλύω, να τον επικρίνω.

Στήριγμα στις μεγάλες ανατροπές

Η θάλασσα στέκει εκεί, βοηθός στις μεγάλες αποφάσεις, στήριγμα στις μεγάλες ανατροπές, ίσως ο άλλος μου εαυτός ή καλύτερα εκείνος που θα ήθελα να είμαι πραγματικά. Η θάλασσα είναι για μένα το φάρμακο για κάθε ασθένεια, η λύτρωση από κάθε πρόβλημα, η ικανοποίηση της ζωής! Αποζητώ την ηρεμία της, τη γαλήνη της, ακόμη και τη φουρτούνα της, ξεδιπλώνω συναισθήματα και σκέψεις, προσπαθώντας να βρω την ισορροπία μεταξύ μοναξιάς και πολύβουης ζωής. Ποτέ δεν με καταβάλλει, με διεγείρει, με ενθαρρύνει, με ζωντανεύει.

Κάθε φορά που ζω μια προσωπική ανατροπή ή που βρίσκομαι στα αδιέξοδα που βιώνει ο τόπος και ο καθένας μας, τρέχω να γευτώ την ηρεμία της, να πάρω… τη συμβουλή της, να κατευνάσω τον θυμό μου. Ίσως γι’ αυτό να ταυτίζομαι με μια φράση του Μποντλέρ: «Ελεύθερε άνθρωπε, πάντα θα λατρεύεις τη θάλασσα». Ίσως να έχω πάρει κάτι από τον ατίθασό της χαρακτήρα, την ανεξαρτησία της, τα πάνω και τα κάτω της.

Παρακολουθώ όλα όσα συμβαίνουν στον τόπο τούτους τους δύσκολους καιρούς και σκέφτομαι πως η θάλασσα είναι η μοναδική επιλογή για να κατευνάσεις τον θυμό, να διαχειριστείς τα συναισθήματα, να σκεφτείς ήρεμα και νηφάλια πώς εσύ σαν άνθρωπος μπορείς να επιβιώσεις σε μια εποχή κρίσης. Όπως την οριοθετώ συχνά, μια κρίση πολιτική, οικονομική, κοινωνική, που ξεβράζει όλα όσα ήταν χωσμένα τόσα χρόνια στα υπόγεια της κοινωνίας μας και, προς Θεού, δεν θέλαμε να βγουν στη φόρα.

Καταπίνω τον πόνο

Ανατρέχω στη θάλασσα για να μην πονώ με αυτά που αισθάνομαι, βλέπω και ακούω, χρησιμοποιώντας και τις πέντε αισθήσεις, και σίγουρα και την έκτη, για να βάζω σε τάξη τις σκέψεις μου, τις αγωνίες μου, τους προβληματισμούς μου για τον τόπο. Προσπαθώ να καταπίνω τον πόνο, να τον καθαρίζω στη θάλασσα, όση μας έμεινε, για να μπορώ να υπάρχω, να λειτουργώ, να σκέφτομαι. Προσπαθώ να αποστασιοποιούμαι από ανθρώπους, γεγονότα και καταστάσεις που θεωρώ ότι έχουν τεράστια ευθύνη για όλα όσα συνέβησαν και, δυστυχώς, ακόμη συνεχίζουν να παίζουν στις δικές τους νότες στο καταβαραθρωμένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα.

Λέω πως σκέφτομαι θετικά, περισσότερο για να μη με παίρνει πίσω, αλλά δυστυχώς οι αισθήσεις μου με προειδοποιούν ότι δεν πρέπει να περιμένω πολλά. Βρίσκω παρηγοριά στη θάλασσα, όπως λέμε παρηγοριά στον άρρωστο, πιστεύοντας ότι αυτή δεν πρόκειται να με προδώσει.

Άλλοτε, πάλι, επανέρχομαι στην πραγματικότητα και σκέφτομαι πως δεν πρέπει να παίρνω τη ζωή στα σοβαρά, ούτε εγώ ούτε και οι άλλοι, που λένε πως αγωνίζονται για τη σωτηρία του τόπου. Ο τόπος είναι οι άνθρωποί του και αν αυτοί δεν θέλουν να σωθούν, κανένας απολύτως δεν μπορεί να κάνει κάτι γι’ αυτούς.

Τα δικά μας!

Γυρνώ το ημερολόγιό μου. Η ημερομηνία είναι σημειωμένη με κόκκινα. Σε λίγες μέρες καταφθάνει και πάλι η Τρόικα. Αυτήν τη φορά προσδοκώ πως θα είναι πιο αυστηρή. Πως θα καταλάβει πως κάπου αρχίσαμε να ξεφεύγουμε, να παίζουμε και πάλι τα δικά μας με τις τράπεζες, να σκορπούμε το δημόσιο χρήμα, να προσπαθούμε να διασφαλίσουμε τα συμφέροντά μας, να υλοποιούμε τις προσωπικές ατζέντες, να διευκολύνουμε τους φίλους, με το αζημίωτο. Η ζωή είναι πάρε-δώσε. Αυτό δεν το ξεχνάμε!

Παρατηρώ αδιάφορα ότι η Τρόικα έρχεται και πάλι στο νησί. Μέσα μου ξέρω ότι η αξιολόγηση θα είναι και πάλι θετική - πώς βρίσκουμε τρόπο να πείθουμε! Είμαι σίγουρη πως -χωρίς να υποτιμώ την τεράστια δουλειά που γίνεται στο Υπουργείο Οικονομικών, στην Κεντρική Τράπεζα και στα αρμόδια Υπουργεία- θα προβάλουμε τα επιτεύγματά μας, παραλείποντας να υπερτονίσουμε τις ατζέντες και τα παιγνίδια που γίνονται πίσω από τις κλειστές πόρτες για έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος, για… εξυπηρέτηση των δυνατών, για να μην ταράξουμε τους κύκλους της κοινωνίας. Μιας κοινωνίας που παραπαίει από το κακό στο χειρότερο και που νομίζει ότι είναι άτρωτη, που θυμώνει αλλά εύκολα σιωπά, που εκνευρίζεται αλλά της δίνουν μια υπόσχεση και ξεχνά.

Πύργους στην άμμο

Ο Ιούλιος είναι πονεμένος μήνας. Θυμάμαι τα ανέμελα χρόνια στην Κερύνεια, τότε που χτίζαμε πύργους και νομίζαμε πως θα τους κρατούσαμε για πάντα -πού να ξέρουμε- είναι νωπές οι μνήμες από εκείνη τη μαύρη μέρα που κινδύνευσε να εκτιναχθεί η Κύπρος όλη, από την έκρηξη στο Μαρί. Εισβολή, Μαρί, Κούρεμα. Λέμε πως τιναχθήκαμε στον αέρα, θυμώνουμε, φωνάζουμε, κλαίμε και καταδικάζουμε. Και μετά πάλι από την αρχή. Ίσως η τύχη μας! Φαίνεται πως είχε δίκαιο ο Ρωμαίος φιλόσοφος Σενέκας ότι «η τύχη φοβάται και τρέμει τους γενναίους, αλλά τρομοκρατεί και ποδοπατεί τους δειλούς».