Η σκόνη που ήταν κρυμμένη στο σύστημα, στην κοινωνία, την οικονομία…

Αρνούμασταν να δούμε την πραγματικότητα, κρύβοντας τα πάντα σε πατάρια, παλιές βιβλιοθήκες και σε χρηματοκιβώτια, που ο χρόνος τα έκανε ένα με τη σκόνη και πολλά τα σκούριανε

ΧΑΝΟΥΜΕ ακόμη και τη μοναδική ευκαιρία που μας δίνεται να πάρουμε το ξεσκονόπανο και να καθαρίσουμε όλα εκείνα που μας είναι περιττά

Το γραφείο μου πάτωσε στη σκόνη. Το πιάνο χώθηκε περιμένοντας κάποια... χρυσά χέρια να το καθαρίσουν. Πάντοτε πίστευα ότι όσο πιο σκονισμένο είναι το πιάνο, άλλο τόσο αυξάνεται η αξία του, σαν τις παλιές πολύτιμες αντίκες. Γενικώς, τον τελευταίο καιρό όσο και να προσπαθώ να βάλω μια τάξη με το ξεσκόνισμα, ίσως να είμαι από τις λίγες που τους αρέσει, δεν τα καταφέρνω. Τη μια μέρα ξεσκονίζω και την άλλη η σκόνη καλύπτει τις επιφάνειες, αλλοιώνει το χρώμα, φθείρει τα έπιπλα. Μπορεί και να τα προστατεύει.

Δεν είμαι ειδική στη συντήρηση επίπλων, ούτε μανιακή με τις αρρώστιες που δημιουργεί η σκόνη. Λατρεύω να γυαλίζω τις επιφάνειες, του γραφείου και των επίπλων του καθιστικού, πιστεύοντας ότι πρέπει να ζεις σε έναν χώρο καθαριότητας και τάξης. Πολύ πιθανόν επειδή προσπαθώ να καθαρίσω με την … ηλεκτρική σκούπα πράγματα και καταστάσεις που μαζεύτηκαν για χρόνια και δεν μου αφήνουν χώρο για να αναπνεύσω.

Η σχέση μου με τη σκόνη και, κυρίως, η εκστρατεία εξόντωσής της, μπορώ να πω πως είναι εξαιρετική τον τελευταίο καιρό. Εγώ προσπαθώ να την εξοντώσω και εκείνη όλο και κάθεται σε όλο το σπίτι, μιας και η ατμόσφαιρα μπάζει τη σκόνη από παντού. Τελικά εμείς οι δυο μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε.

Λιγότερες οι αντοχές

Κι αν τη σκόνη καταφέρνω να την εξοντώσω ή το πολύ να τη διαχειριστώ, είναι απίστευτα δύσκολο για μένα να αντέξω όλους αυτούς τους «σκονισμένους» ανθρώπους, που μαζεύτηκαν σε αναγνωριστική παράταξη, κυρίως μετά το κούρεμα. Ίσως και οι αντοχές μου να είναι πια λιγότερες -μπαίνουμε και στα χρόνια- και να μην μπορώ να επιβαρύνω την… πλάτη μου, για να είμαι ειλικρινής τα αφτιά μου, με τις μουρμούρες, τις μιζέριες, τον αρνητισμό και τα κουτσομπολιά για τους γνωστούς, τους συγγενείς και τους γείτονες.

Ίσως ακόμη και να έχω βάλει τελεία στους «σκονισμένους» ανθρώπους -προσπαθώ να τους ανέχομαι, χωρίς να το δείχνω- τις σκονισμένες ιδέες, τις σκονισμένες κοινωνίες και γενικά όλη αυτή τη σκόνη που κατακάθεται στο νησί.

Τώρα αντιλήφθηκα πως αυτή η σκόνη -για να μην υπερτονίσω τη λέξη και να πω η σκουριά- ή ήταν κρυμμένη στο σύστημα, ή στην κοινωνία και την οικονομία. Αδιαφανής μεν αλλά με τον καιρό κατάφερε να γίνει διαφανής και να βγάλει στην επιφάνεια τα πραγματικά μας πιστεύω, τους φόβους, τον συντηρητισμό μας. Φαίνεται πως αρνούμασταν να δούμε την πραγματικότητα, κρύβοντας τα πάντα σε σκονισμένα πατάρια, ντουλάπια, παλιές βιβλιοθήκες, σε χρηματοκιβώτια και χαρτοκιβώτια, που ο χρόνος τα έκανε ένα με τη σκόνη και πολλά τα σκούριασε. Όπως ήταν φυσικό, ένας και μόνος δυνατός βοριάς του Μάρτη, ήταν αρκετός για να ταράξει την ηρεμία μας.

Όχι όμως και τις πεποιθήσεις και τα πιστεύω μας για το χρήμα, για την οικονομική δύναμη και την κοινωνική θέση. Πολλοί χάνουμε τη μοναδική ευκαιρία να πάρουμε το ξεσκονόπανο ή το φτερό και να καθαρίσουμε όλα εκείνα που μας είναι περιττά.

Μόνο τα βασικά

Την ατζέντα με τα τηλέφωνά μας, κρατώντας μόνο τα βασικά, εκείνα που έχουν σημασία, γιατί οι ιδιοκτήτες τους σημαίνουν κάτι για μας. Να ξεσκονίσουμε τις σχέσεις μας και να κρατήσουμε μόνο εκείνες που μας εμψυχώνουν, μας αποδέχονται όπως είμαστε και δεν μας πιέζουν να αλλάξουμε, μας ενθαρρύνουν να στεκόμαστε στα πόδια μας και να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε. Ίσως και να μην είμαστε έτοιμοι ακόμη να… ψεκάσουμε τις αράχνες που βρίσκονται κρυμμένες σε διάφορα σημεία της ζωής μας, πιστεύοντας ότι θα βαρεθούν και θα φύγουν μόνες τους πιθανόν με τα χρόνια.

Ίσως και να μην πιστεύουμε πως όταν φωλιάσουν δεν εξοντώνονται. Όπως δεν εξοντώνονται οι άτεγκτες απόψεις που διατηρούμε οι περισσότεροι για το χρήμα, για τα περιουσιακά μας στοιχεία, κινητά και ακίνητα, γι’ αυτούς που έχουν την εξουσία στα χέρια τους και μας ξεγελούν, γι’ αυτούς που πολεμούν τα δικαιώματα των παιδιών και των νέων να μεγαλώνουν σε ένα ασφαλές περιβάλλον μακριά από την κακοποίηση και τα ναρκωτικά, την παιδεραστία, που έγινε τρόπος ζωής.

Όπως δύσκολα καθαρίζουν οι σκόνες που είναι κρυμμένες σε διάφορα σημεία των σπιτιών και των γραφείων μας, αλλά δεν έχουμε οπτική επαφή για να αντιληφθούμε τη ζημιά που προκαλούν. Κάτι σαν τις άτεγκτες απόψεις που έχουμε και δεν τις αλλάζουμε για την ομοφυλοφιλία, τους αλλοδαπούς, τη φτώχια και τους ανθρώπους του περιθωρίου.

Ησύχασε η ψυχή

Προσωπικά έχω πάψει από καιρό να δίνω σημασία στα πρέπει και στα δεν. Κάπου ησύχασε η ψυχή μου, απελευθερώθηκα από τους εφιάλτες ότι δεν κάνω καλά τη δουλειά μου, δεν κάνω το σωστό, τι θα πει η κοινωνία, πώς θα με δουν. Ποιο είναι τελικά τα σωστό ή το λάθος;

Η σχέση μου με τη σκόνη ήταν πάντοτε καλή, γιατί ξέραμε η μια την άλλη. Tα βρίσκαμε. Εγώ να προσπαθώ να την εξοντώσω και εκείνη να επιμένει να κάθεται πάντοτε εκεί που δεν ήθελα. Τη μισούσα. Μα το ξεσκονόπανο εφευρέθηκε για να μας γλιτώνει από τα νεύρα και τις μεγάλες αποφάσεις που παίρνουμε, πως ό,τι δεν καθαρίζει, εξοντώνεται.

Για να επανέλθουμε στο θέμα μας. Προσωπικά μετρώ τη ζωή με τις στιγμές και τις ώρες, και όχι με τους μήνες και τα χρόνια, θέλοντας να πιστεύω πως -για να συνεχίσω να διατηρώ την ψυχική μου ηρεμία, να μαζεύω τις αντοχές μου, να στηρίζω τους ανθρώπους που δικαιούνται τη στήριξή μου- επιβάλλεται να είμαι γαλήνια, ήρεμη και συνειδητοποιημένη για το σήμερα και το τώρα, και όχι για το αύριο και του χρόνου.

Ο Μικρός Πρίγκιπας

Έτσι, η επιχείρηση ξεσκονόπανο συνεχίζεται καθημερινά και δεν λέει να σταματήσει, σε σημείο που άρχισα να ανησυχώ μήπως και σε αυτήν την ανελέητη εκστρατεία χάσω τον έλεγχο και παρεξηγηθώ με πολύ δικούς μου ανθρώπους.

Όσο για τους άλλους; Εκείνους που βλέπουν συνεχώς μαύρα σύννεφα γύρω τους, που περιμένουν νέο χτύπημα από τους εχθρούς της Κύπρου, που βλέπουν νέες οπτασίες για νέες οικονομικές απώλειες; Αυτούς που μια ζωή μάζευαν σε μπαούλα και κιβώτια τους θησαυρούς τους, τους κλείδωναν για ασφάλεια στην τράπεζα και τώρα έχουν πάθει πανικό, από τον οδοστρωτήρα που επιτέθηκε στο σύστημα, κάτι σαν τα γερμανικά τανκς που εισήλθαν στην Ελλάδα το 1944; Ίσως είναι από τις λίγες φορές που είμαι πιστή θιασώτης της ρήσης «ο καθένας είναι άξιος της τύχης του».

Για μένα το πιο σημαντικό είναι μια φράση του Μικρού Πρίγκιπα ότι «on ne voit bien qu’ avec le c?ur. L’essentiel est invisible pour les yeux...». (Βλέπει κανείς σωστά μόνο με την καρδιά. Το ουσιώδες διαφεύγει από τα μάτια).