Τι κατέδειξε νέα έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας
Αποτελεί την πρώτη συχνότερη αιτία ασθένειας και ανικανότητας στους εφήβους παγκοσμίως

Η κατάθλιψη είναι η πρώτη συχνότερη αιτία ασθένειας και ανικανότητας στους εφήβους παγκοσμίως και η αυτοκτονία η τρίτη συχνότερη αιτία θανάτου, ανακοίνωσε χθες ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ). Τα συμπεράσματα αυτά περιλαμβάνονται σε νέα έκθεση της υπηρεσίας αυτής των Ηνωμένων Εθνών, που συγκέντρωσε δημοσιευμένα στοιχεία, σε συνδυασμό με μαρτυρίες εφήβων από 10 έως 19 ετών σε όλο τον κόσμο, προκειμένου να αξιολογήσει τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν. «Η διεθνής κοινότητα δεν έχει δώσει τη δέουσα προσοχή στην υγεία των εφήβων», δήλωσε η Φλάβια Μπουστρέο, επικεφαλής του τμήματος για την υγεία της οικογένειας, των γυναικών και των παιδιών του ΠΟΥ.

Κάποιες μελέτες έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι οι μισοί από εκείνους που εμφανίζουν ψυχικές διαταραχές παρουσιάζουν τα πρώτα συμπτώματα μέχρι τα 14 χρόνια τους, αναφέρει η έκθεση. «Αν οι έφηβοι με ψυχικά προβλήματα λαμβάνουν τη φροντίδα που χρειάζονται, αυτό μπορεί να οδηγήσει στην πρόληψη θανάτων και στην αποφυγή του πόνου στη διάρκεια της ζωής τους», αναφέρει η ίδια πηγή.

Η έκθεση εξέτασε μία σειρά θεμάτων όπως: Καπνός, αλκοόλ, ναρκωτικές ουσίες, ο ιός του AIDS, o HIV, τραυματισμοί, ψυχική υγεία, διατροφή, σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και βία. Μετά την κατάθλιψη, η δεύτερη συχνότερη αιτία ασθένειας ή ανικανότητας ήταν οι τραυματισμοί σε τροχαία, με τα αγόρια να έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να καταλήξουν από αυτό σε σχέση με τα κορίτσια.

Ο ΠΟΥ ανακοίνωσε ότι είναι σημαντικό να μειώσουν οι χώρες τον προαναφερθέντα κίνδυνο αυξάνοντας, μεταξύ άλλων, την πρόσβαση σε αξιόπιστα και ασφαλή μέσα μαζικής μεταφοράς, βελτιώνοντας τους κανονισμούς ασφαλείας των δρόμων -όπως το όριο ταχύτητας και ποσότητας κατανάλωσης αλκοόλ- και κατασκευάζοντας ασφαλείς πεζοδρόμους γύρω από τα σχολεία.

Σε παγκόσμιο επίπεδο εκτιμάται ότι 1,3 εκατομμύριο έφηβοι πέθαναν το 2012, αναφέρει η έκθεση. Οι τρεις συχνότερες αιτίες θανάτου παγκοσμίως ήταν οι τραυματισμοί σε τροχαία, ο HIV και το AIDS, και η αυτοκτονία.

Ο HIV, δεύτερη συχνότερη αιτία
Ο HIV ήταν η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου των εφήβων παγκοσμίως, σύμφωνα με τον ΠΟΥ, που εκτιμά ότι τα ποσοστά των θανάτων εφήβων από αυτή την αιτία αυξάνονται. Αυτό παρατηρείται κυρίως στην Αφρική, σε μία περίοδο κατά την οποία οι θάνατοι που σχετίζονται με τον HIV μειώνονται σε όλες τις υπόλοιπες ηλικιακές ομάδες. «Δεν θα πρέπει να εγκαταλείψουμε τις προσπάθειες να προωθήσουμε και να διασφαλίσουμε τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία των εφήβων, περιλαμβανομένου του HIV», δήλωσε η επιστήμονας του ΠΟΥ Τζέιν Φέργκιουσον, επικεφαλής της έκθεσης.

Αναφορικά με τα κορίτσια εφήβους, η δεύτερη συχνότερη αιτία θανάτου μετά την αυτοκτονία είναι οι επιπλοκές στον τοκετό. Κι αυτό παρά τη σημαντική πρόοδο που έχει επιτευχθεί σε αυτό το μέτωπο, αναφέρει ο ΠΟΥ και προσθέτει ότι τα ποσοστά θανάτων μειώθηκαν από το 2000 - κατά 57% στην Ασία, 50% στη Μέση Ανατολή και 37% στην Αφρική. Άλλες μολυσματικές νόσοι παραμένουν σημαντικές αιτίες θανάτου, παρά τις επιτυχίες που έχουν σημειωθεί, όπως η μείωση κατά 90% του ποσοστού των θανάτων και της ανικανότητας από ιλαρά στην Αφρική κατά την τελευταία δεκαετία, χάρη στον εμβολιασμό των παιδιών.

Η αντιμετώπιση κοινών μολυσματικών νόσων
ΜΙΑ από τις μεγαλύτερες δυσκολίες είναι η αντιμετώπιση των κοινών μολυσματικών νόσων που πλήττουν τα παιδιά και βρίσκονται στο επίκεντρο της δράσης του Οργανισμού. Για παράδειγμα, η διάρροια και οι λοιμώξεις του κατώτερου αναπνευστικού καταλαμβάνουν τη δεύτερη και τέταρτη αντίστοιχα συχνότερη αιτία θανάτου εφήβων από 10 έως 14 ετών. Σε συνδυασμό με τη μηνιγγίτιδα, αυτές οι παθήσεις αντιστοιχούν στο 18% όλων των θανάτων σε αυτήν την ηλικιακή ομάδα, ποσοστό που σύμφωνα με τον ΠΟΥ δεν έχει μεταβληθεί σημαντικά από το 2000.

Η ύπαρξη σκοπού στη ζωή αυξάνει τα χρόνια μας
ΑΠΟΜΑΚΡΥΝΕΙ ΤΗΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΠΡΟΩΡΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ
ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ που νιώθουν ότι έχουν έναν οποιονδήποτε σκοπό στη ζωή τους μπορούν να ζήσουν περισσότερα χρόνια, σύμφωνα με μια νέα αμερικανο-καναδική επιστημονική έρευνα. Η μελέτη, που επιβεβαιώνει προηγούμενες ανάλογες έρευνες, δείχνει ότι το αίσθημα ενός σκοπού στη ζωή βοηθά κάποιον, ανεξαρτήτως ηλικίας, να έχει μακροζωία και να απομακρύνει την πιθανότητα πρόωρου θανάτου. Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρα Πάτρικ Χιλ του Τμήματος Ψυχολογίας του καναδικού Πανεπιστημίου Κάρλτον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο αμερικανικό περιοδικό Ψυχολογίας «Psychological Science», σύμφωνα με το BBC, μελέτησαν στοιχεία για πάνω από 7.000 άτομα ηλικίας 20 έως 75 ετών. Ο σκοπός στη ζωή κάποιου αξιολογήθηκε με βάση τις απαντήσεις των συμμετεχόντων σε τρία ερωτήματα-κριτήρια:

*Μερικοί άνθρωποι περιπλανιούνται άσκοπα στη ζωή τους, αλλά εγώ δεν είμαι ένας από αυτούς.
*Ζω την κάθε μέρα και δεν σκέφτομαι πραγματικά το αύριο.
*Μερικές φορές νιώθω σαν να έχω κάνει ό,τι θα μπορούσα να κάνω στη ζωή μου.

Οι ερευνητές επανεξέτασαν τα ίδια άτομα ύστερα από 14 χρόνια και διαπίστωσαν ότι όσοι ένιωθαν εξ αρχής ένα σκοπό στη ζωή τους, είχαν κατά μέσο όρο ζήσει περισσότερα χρόνια σε σχέση με τους υπόλοιπους. Τα έξτρα αυτά χρόνια ήσαν άσχετα με την ηλικία καθενός ή από το αν είχαν πάρει σύνταξη. Με άλλα λόγια, ο σκοπός στη ζωή δεν ωφελεί μόνο τους ηλικιωμένους, αλλά και τους νεότερους - και αυτό είναι κάτι που διαπιστώνεται για πρώτη φορά. Από αυτούς που είχαν πεθάνει στη διάρκεια της περιόδου των 14 ετών (το 9%), οι περισσότεροι ήσαν άνθρωποι χωρίς σκοπό στη ζωή τους και με λιγότερες θετικές κοινωνικές σχέσεις.

Αν και παραμένει άγνωστο, μέσω ποιων μηχανισμών το αίσθημα σκοπού αυξάνει το προσδόκιμο ζωής, όπως είπε ο Χιλ, φαίνεται πως το να αισθάνεται κάποιος ένα σκοπό, δηλαδή το να θέτει στόχους που προσανατολίζουν τις καθημερινές δραστηριότητές του προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, λειτουργεί προστατευτικά σε πολλά «μέτωπα», κυρίως στη μακροζωία και την υγεία. Μια πιθανότητα είναι ότι οι άνθρωποι με έναν στόχο τείνουν να ασκούνται σωματικά περισσότερο, να προσέχουν τη διατροφή τους και γενικά να ζουν πιο υγιεινή ζωή. Σε κάθε περίπτωση, σύμφωνα με τον Καναδό ψυχολόγο, όσο νωρίτερα αποκτά κανείς το αίσθημα σκοπού στη ζωή του, τόσο πιο ωφελημένος θα βγει στο μέλλον.