Όλα τα περιττά στον κάδο της «ανακύκλωσης»

Η ζωή δεν έχει καμιάν αξία χωρίς ένα χαμόγελο και μιαν αγκαλιά

ΣΤΟΝ ΘΟΡΥΒΟ των νοθευμένων ανθρώπων, των ψεύτικων και ανεκπλήρωτων υποσχέσεων κάποια μικρά και ασήμαντα μάς κάνουν να ελπίζουμε

Κάτω από το γραφείο μου έχω στοιβάξει ένα σωρό έγγραφα, που δεν ξέρω κι εγώ πώς να ξεμπερδέψω από αυτά. Η δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο σε όλα τα αντίτυπα των αναθεωρήσεών του, οι εκθέσεις της Ερευνητικής Επιτροπής για την οικονομία και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, οι εκθέσεις της Επιτροπής Θεσμών επίσης για το χρηματοπιστωτικό σύστημα και πολλά άλλα.

Σκέφτομαι πως πολύ σύντομα θα τα στείλω όλα στον κάδο της ανακύκλωσης. Κάτι μέσα μου μού λέει ότι γι' άλλη μια φορά τίποτε απολύτως δεν θα γίνει, όπως δεν έγινε ούτε με το Μαρί ούτε με τη λεηλασία στο Χρηματιστήριο.

Για να είμαι ειλικρινής, είναι η πρώτη φορά που δεν ξεζούμισα την έκθεση της Επιτροπής Θεσμών, την έκθεση για το χρηματοπιστωτικό σύστημα, γιατί από τις κουβέντες που πήρε το αφτί μου, μέρες πριν κυκλοφορήσει, αντιλήφθηκα ότι δεν θα γίνει τίποτε.

Κακές συνήθειες

Εκεί που σκεφτόμουν τι να κάνω με όλην αυτήν τη σαβούρα που μάζεψα κάτω από το γραφείο μου -μια κακή συνήθεια που έχω από παλιά- που κατά καιρούς τη μαζεύω και τη ρίχνω στον κάδο της ανακύκλωσης, συλλογίζομαι ότι όλοι μας, τουλάχιστον όλοι όσοι έχουν ακόμη ψηλά τον πήχη της εντιμότητας, της ηθικής, της ειλικρίνειας, οφείλουν να ρίξουν στον κάλαθο ή στα σακούλια της ανακύκλωσης πολλά άχρηστα που μάζεψαν για χρόνια.

Και δεν είναι υπερβολή να πω ότι κάθε μέρα όλοι μας μαζεύουμε σαν μαγνήτες ανθρώπους, καταστάσεις, αντικείμενα που είτε βαραίνουν την πλάτη μας, είτε καταλαμβάνουν χώρο στη ζωή και στο σπίτι μας, ή γεμίζουν χώρους που κανονικά έπρεπε να ήταν καθαροί.

Ομολογώ, το έγραψα πολλές φορές, σε σημείο που κάποιοι θα κουραστούν, ότι εγώ προσωπικά έχω καθαρίσει πολλά ανώφελα και άχρηστα τον τελευταίο καιρό.

Το «κούρεμα» ήταν για μένα η αρχή για να κουρέψω πρώτα απ’ όλα τα μαλλιά μου, μετά τον σκύλο μου, και μετά σιγά - σιγά τις σχέσεις μου, τα έξοδά μου, τον μισθό που τον «κούρεψαν» πολλοί, ας είναι καλά, πολλούς ανθρώπους που εισέβαλλαν με το έτσι θέλω στη ζωή μου και βαρέθηκα να τους κανακεύω, ή άλλους που με ενοχλούσαν με τη μιζέρια τους γιατί τους κόβουν το μισθό και δεν το αντέχουν, τους κόβουν τα ωφελήματα και τον δέκατο τρίτο, και γενικά τους κουρεύουν από παντού.

Η αδυναμία στα κουρέματα

Πάντοτε είχα μια ιδιαίτερη αδυναμία στα κουρέματα, εξ ου και ποτέ δεν άφηνα τα μαλλιά μου να μακρύνουν. Ούτε επένδυα σε ακριβά ρούχα, ακριβά αυτοκίνητα και ακριβές κατοικίες. Ίσως υποσυνείδητα αισθανόμουν ότι όλα αυτά είναι πρόσκαιρα και θα έλθει ή στιγμή που θα κουρευτούν! Πού να φανταστώ ότι ο Γερούν ο χοιροτρόφος θα έκανε μια μέρα το θαύμα του!

Σκέφτομαι πως όλο αυτό το «κούρεμα» που συνεχίζεται με ταχύτητα, ακόμη και στο κούρεμα του φράκτη μου και των τριανταφυλλιών μου, όποτε με πιάνει ο θυμός, ή στο κούρεμα των λεμονιών που μού δίνει μια αίσθηση ότι μπορώ και εγώ να κάμω κουμάντο στα δικά μου κεκτημένα και πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις, σαν να θέλω να αποτοξινωθώ από παντού.

Πραγματικά έχω πάθει ανοσία με τα σοκ, που ακούω τους άλλους ότι τους ρίχνουν στα πατώματα. Και όσο κι αν δεν θέλω να φαίνομαι σκληρή, αυτή η αποδοχή μου κατευνάζει την οργή μου, μου απαλύνει την ψυχή και μου ηρεμεί το μυαλό, που δόξα τω θεώ κάποιοι πάνε να μας το τρελάνουν.

Συλλογίζομαι πως όλη αυτή η καθαριότητα που επιχειρώ στη ζωή έχει να κάνει με τις δικές μου ανάγκες να καθαρίσω το σύστημά μου από αυτά τα παράσιτα που έχουν φυτρώσει όχι μόνο στην κοινωνία μας, αλλά και γύρω μας. Ήδη, έχω αποστασιοποιηθεί σε μεγάλο βαθμό από όλο αυτό το θορυβώδες σκηνικό που γίνεται μόνο για το θεαθήναι, για την προβολή και το κουτσομπολιό, και προτιμώ την ηρεμία μου. Γενικώς, έχω μια τάση τελευταία σε ήρεμες καταστάσεις, ήρεμους φίλους, ήρεμους γνωστούς, ήρεμη κοινωνική και προσωπική ζωή, και κυρίως ήρεμο περιβάλλον.

Όχι υπερβάλλοντα ζήλο

ΑΚΟΥΩ τους ανθρώπους που προσπαθούν να με επαναφέρουν σε όλο αυτό το βουητό των ερωταπαντήσεων και πιάνω τον εαυτό μου να επιστρέφει. Όμως, μια δύναμη μου λέει να σταματήσω - τι κατάλαβες που το έπαιζες σωτήρας τόσα χρόνια. Θυμάμαι τα λόγια κάποιου φίλου που με προσγείωνε ανώμαλα: «Όχι υπερβάλλοντα ζήλο». Τότε δεν ήξερα, τώρα ξέρω.

Τελευταία αντιλήφθηκα ότι χωρίς χαμόγελο, χωρίς αγκαλιά και χωρίς ευχαριστώ η ζωή δεν έχει καμιά αξία, μάλλον είναι ανιαρή και μίζερη.

Έτσι, χαίρομαι τους ανθρώπους που χαμογελούν -ακόμη και χωρίς λόγο- κάθε μέρα, κάθε στιγμή, ακόμη και για μικρά και ασήμαντα όπως το άρωμα ενός λουλουδιού ή ενός αρώματος που τους χαρίζουν, με ένα όμορφο τραγούδι ή μια παιδική φωνούλα.

Κάποιοι πιθανότατα να διερωτηθούν πώς εγώ ο άνθρωπος της… οικονομίας μπορώ να βλέπω και να χαίρομαι τα μικρά και ασήμαντα. Ίσως γιατί τόσα χρόνια δεν τα έβλεπα, ή δεν είχα χρόνο να τα δω, ίσως γιατί δεν πίστευα πως υπάρχουν, ή ακόμη και τα έκλεινα βαθιά μέσα μου γιατί δεν μπορούσα να τα απολαύσω. Δεν είχα τον χρόνο.

Μικρά, πολύ μικρά

ΠΟΛΛΟΙ σαν κι εμένα, ίσως και άλλοι που ζουν κάποιες διαφορετικές καταστάσεις λόγω απόλυσης, χρήσης του δικαιώματος για εθελούσια έξοδο, άνθρωποι που έχουν περάσει στην ανεργία, ακόμη και άλλοι που βλέπουν την ομορφιά στα μικρά και ασήμαντα, που μέχρι τώρα δεν αισθάνονταν.

Ένα τοπίο που θυμίζει ένα μέρος που επισκέφτηκαν παλιά και τους συγκίνησε, το καλημέρα της γειτόνισσας, ο καφές στην Παλιά Λευκωσία, οι χαζομάρες με λίγους και εκλεκτούς φίλους, τα γιασεμιά που όπου να ’ναι ανθίζουν, ένα ερωτικό τραγούδι, το κέικ που μυρίζει υπέροχα ή το φαγητό της μαμάς. Σε όλον αυτόν τον θόρυβο των νοθευμένων ανθρώπων και καταστάσεων, των ψεύτικων και ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, των δήθεν γνωστών και φίλων, κάποια μικρά και ασήμαντα ίσως, πιθανότατα και να είναι από τα λίγα αλλά σημαντικά, που μας κάνουν να συνεχίζουμε να ελπίζουμε.

Στο μυαλό μου περνούν σαν αστραπή τα λόγια της θρυλικής Σκάρλετ, στο τέλος της ταινίας «Όσα παίρνει ο άνεμος»: «Αύριο, είναι μία άλλη μέρα». Πραγματικά θέλω να ελπίζω, προσδοκώ να πιστεύω ότι τουλάχιστον για τη νέα γενιά θα είναι μια άλλη μέρα.