Θα ενθάρρυνα τους ανθρώπους να παύσουν να μαζεύουν λάφυρα

Θα ταξίδευα και θα κράταγα τις αναμνήσεις μου σε τετράδια του δημοτικού…

ΘΑ ΕΛΕΓΑ στους ανθρώπους ότι δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε για τον έξω κόσμο, αλλά ποιοι είμαστε πραγματικά μέσα μας

Αν είχα τη δύναμη να επιστρέψω το ρολόι της ζωής μου πίσω θα έκλεινα την πόρτα σε μίζερους ανθρώπους, στους ηττοπαθείς και τους κλαψιάρηδες. Θα μάθαινα να ζω με λιγότερα και πιο σημαντικά και θα απέβαλλα όλους εκείνους που «κούρεψαν» τη ζωή τους και τη ζωή μας για χάρη της οικονομικής δύναμης και της κοινωνικής καταξίωσης. Αν είχα τη δύναμη να επιστρέψω πίσω, θα σφράγιζα όλες τις πόρτες, ακόμη και την πιο μικρή «τρύπα» της κλειδαριάς, σε όλους εκείνους που κατασπάραξαν σαν όρνεα το χρηματοπιστωτικό σύστημα, «σκότωσαν» την οικονομία, εξόντωσαν την ανάπτυξη.

Θα τους έστελλα στο απόσπασμα…

Αν μπορούσα θα έστηνα λαϊκά δικαστήρια και θα έστελλα στο εκτελεστικό απόσπασμα όλους όσοι «κούρεψαν» τα όνειρα των παιδιών, των νέων, των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων.

Θα χαιρόμουνα την παιδική μου ηλικία παίζοντας και γελώντας με την καρδιά μου. Θα μάθαινα να ζωγραφίζω και να δημιουργώ με τον πηλό και να γράφω ποιήματα και παραμύθια για παιδιά.

Θα έδειχνα στους αγαπημένους μου πόσο πολύ τους αγαπώ, και πόσο σημαντικοί είναι για μένα. Θα περνούσα από το «κόσκινο» τους φίλους μου και θα επέλεγα τους καλύτερους. Αν μπορούσα να επιστρέψω τη ζωή μου πίσω, θα την αφιέρωνα στη στήριξη των παιδιών του τρίτου κόσμου, πιστεύοντας ότι και αυτά έχουν το δικαίωμα στη ζωή, μάθηση, ανάπτυξη και δημιουργία. Θα επέλεγα να ζω λιτά, αποφεύγοντας να δίνω αξία στον πλούτο και στα πολλά. Πολλά χρήματα, πολλά ρούχα, πολλά σπίτια, πολλά αυτοκίνητα, πολλές κοινωνικές σχέσεις.

Θα χαιρόμουν τη ζωή

Θα φύτευα λουλούδια, όλα με χρώματα, και θα χαιρόμουν τις μυρωδιές τους, θα ξάπλωνα δίπλα στη θάλασσα και θα απολάμβανα το ηλιοβασίλεμα. Θα ταξίδευα και θα κράταγα τις αναμνήσεις μου σε τετράδια του δημοτικού.

Αχ και να μπορούσα να αλλάξω τη ζωή μου. Θα μάθαινα στα παιδιά να πιστεύουν στον εαυτό τους, να επιλέγουν στη ζωή αυτό που θέλουν και να είναι υπεύθυνοι για τις επιλογές τους. Θα τους έλεγα να κλείσουν τα αφτιά στις σειρήνες που ηχούν στο σπίτι τους, στους γονείς που τους κατευθύνουν σε ανώφελες σπουδές που δεν τους ταιριάζουν και δεν τους ενδιαφέρουν, μόνο και μόνο για να αποκτήσουν ένα πτυχίο, που δεν θα χρησιμοποιήσουν ποτέ. Θα ενθάρρυνα τους ανθρώπους να παύσουν να μαζεύουν λάφυρα, γεμίζοντας τα χρηματοκιβώτιά τους και τα σιδερένια κιβώτια, τους πήλινους φούρνους της γιαγιάς και τις τράπεζες της Ελβετίας και του Λονδίνου. Δεν τους κάνουν ούτε καλύτερους ούτε πλουσιότερους σε αισθήματα ούτε πιο αγαπητούς.

Θα ενθάρρυνα τα παιδιά

Αν το ρολόι της ζωής μου σταματούσε στα 30, θα έδινα χαρά στα παιδιά παίζοντας μαζί τους, ενθαρρύνοντάς τα να πιστεύουν στον εαυτό τους και τις δυνάμεις τους, να κάνουν όνειρα και να πιστεύουν σε αυτά, να ζωγραφίζουν νοερά τη ζωή τους και να αγωνίζονται για να κατακτούν τους στόχους τους.

Αν κατάφερνα να γυρίσω τη ζωή μου πίσω, θα ενθάρρυνα τις γυναίκες να βλέπουν και να χαίρονται τα ωραία της ζωής, πιθανόν ακόμη και τα μικρά και ασήμαντα, να αποβάλλουν τις υστερίες και τον εγωκεντρισμό, να δίνουν σημασία στο περιεχόμενο του πακέτου παρά στις φανταχτερές κορδέλες. Αχ και να μπορούσα να έστρεφα τον δείκτη του χρόνου πίσω, θα έλεγα στους άνδρες να έχουν ένα καλό αφτί για να ακούνε τις συντρόφους τους και ένα καλό μάτι για να βλέπουν την ωραιότητα στην απλότητά τους. Θα έλεγα στους ανθρώπους ότι δεν έχει σημασία ποιοι είμαστε για τον έξω κόσμο, αλλά ποιοι είμαστε πραγματικά μέσα μας.

Θάρρος για ζωή

Δεν θα ξεχνούσα να τους πω ότι πρέπει να ξέρουν πως θα πέσουν πολλές φορές στη ζωή τους αλλά και πως επιβάλλεται να σηκωθούν. Ότι η ζωή είναι γεμάτη προκλήσεις, φτάνει να έχουμε τη δύναμη, το θάρρος και την τόλμη να τις ζήσουμε.

Θα αγκάλιαζα τους ανθρώπους που αγαπώ και θα τους έλεγα πόση σημασία έχουν για μένα, θα σταματούσα να μιλώ για αδικημένες ψυχές και αδικία, παραδεχόμενη επιτέλους ότι δεν μπορώ από μόνη μου να αλλάξω τον κόσμο, αλλά να στηρίξω τις προσπάθειες, βάζοντας ένα πολύ μικρό λιθαράκι.

Θα διέγραφα τους μίζερους

Θα διέγραφα από όλα τα σημειωματάριά μου εκείνους που ζουν μια ζωή ρημαγμένη και μίζερη, ενώ στην ουσία θα έπρεπε να είναι ευτυχισμένοι, που ψαχουλεύουν στα σκουπίδια της καθημερινότητας για να βρουν δήθεν το νόημα της ζωής. Μιας ζωής που είναι δίπλα τους αλλά νομίζουν ότι την έχασαν, αποδεχόμενοι μοιρολατρικά νέους αφέντες, όπως αυτούς που επιβάλλουν τις πολιτικές τους στο νησί.

Αν το ρολόι της ζωής μου επέστρεφε στο παρελθόν, θα ταξινομούσα τις σκέψεις μου και τα αισθήματά μου, θα φυλλομετρούσα το βιβλίο «Εκατόν χρόνια μοναξιά» και θα αισθανόμουνα ότι η δική μας μοναξιά είναι πρωτόγνωρα μεγάλη.

Δυστυχώς το ρολόι του χρόνου δεν επιστρέφει πίσω, ούτε και εγώ μπορώ να γίνω 15, 25, 35 ή 40 χρονών.

Εγκλωβισμένοι στη μοναξιά

ΔΕΝ μπορώ να αλλάξω τον κόσμο, ούτε και μπορώ να πω κατάματα ότι κρύβουμε τους εαυτούς μας πίσω από σχέσεις βιτρίνας, επαγγέλματα που επέλεξαν άλλοι για εμάς, παλάτια που μας επέβαλε το σύστημα να κτίσουμε και συντρόφους που δεν άξιζαν σ΄ εμάς, ούτε εμείς σ΄ εκείνους.

Δεν έχω κανένα δικαίωμα να σταματήσω εκείνους που επέλεξαν να εγκλωβίζονται σε δρόμους μοναξιάς, σε σχέσεις ασυνεννοησίας, σε χρέη που δημιούργησε η καταναλωτική κοινωνία και το σύστημα.

Αυτούς που ξέχασαν τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος, που λησμονούν ότι δικαιούνται να πονέσουν, να κλάψουν, να πέσουν στα πατώματα και να ξανασηκωθούν. Αυτούς που ξέχασαν πως είναι κοινοί θνητοί και πως η ζωή τους ακροβατεί πάνω σε μια λεπτή κλωστή, που φεύγουν και τους χώνουν σε ένα στενό και βαθύ λάκκο, εκεί όπου θα παραμείνουν εσαεί.

Πώς θα μπορούσα να αλλάξω αυτούς που έκλεισαν για χρόνια βαθιά μέσα τους την αγάπη, την ειλικρίνεια και τη φροντίδα για τους φίλους και αγαπημένους; Αυτούς που ξέχασαν να ερωτεύονται και να νοιάζονται, που παγιδεύονται πίσω από τη βιτρίνα τού πρόσκαιρου και ψεύτικου, που αποφεύγουν να δουν την ουσία στα λόγια που δεν λέγονται, σε έργα που δεν είναι τρανταχτά και σ΄ εκείνα που είναι θαμμένα στη σιωπή.

Σήμερα η τελευταία μέρα…

ΑΝ μπορούσα να στηρίξω τους ανθρώπους θα το έκανα, ακόμη κι αν πιστεύω αφελώς ότι ο καθένας από μόνος του μπορεί να φθάσει πιο κοντά στον πραγματικό του εαυτό, ψάχνοντας μέσα του ένα πιο αληθινό, ανόθευτο και καθαρό παιδί. Θα τους έλεγα να φυλάξουν μέσα τους σαν άγιο φυλακτό τα λόγια του μεγάλου νομπελίστα δημοσιογράφου και συγγραφέα Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές: «Σήμερα μπορεί να είναι η τελευταία φορά που βλέπεις τους ανθρώπους που αγαπάς. Γι' αυτό μην περιμένεις άλλο, κάν’ το σήμερα, γιατί αν το αύριο δεν έρθει ποτέ, θα μετανιώσεις σίγουρα για τη μέρα που δεν βρήκες χρόνο για ένα χαμόγελο, μιαν αγκαλιά, ένα φιλί και ήσουν πολύ απασχολημένος για να κάνεις πράξη μια τελευταία τους επιθυμία».